ความจริง
บทที่ 25 · การงานของเนื้อหนัง · ตอนที่ 2 จาก 4

การเป็นทาสของเนื้อหนัง

อี เจ แวกโกเนอร์ / เอ ที โจนส์ · แปลโดย บุญต้น วิลสัน

เมื่อมีคนพยายามทำงานของพระเจ้าโดยอาศัยเนื้อหนัง สิ่งที่ปรากฏมีแต่โซ่ตรวนแห่งการเป็นทาส เนื้อหนังของเราเป็นทาสของพระบัญญัติเพราะ “จิตใจที่เต็มไปด้วยบาปก็เป็นศัตรูกับพระเจ้า ไม่ยอมอยู่ใต้บทบัญญัติของพระเจ้า ทั้งไม่สามารถอยู่ได้ด้วย” (โรม 8:7 TNCV) ไม่มีความปรองดองระหว่างสองสิ่งนี้ “เพราะว่าความต้องการของเนื้อหนังขัดแย้งพระวิญญาณ และพระวิญญาณก็ขัดแย้งเนื้อหนัง เพราะทั้งสองฝ่ายต่อสู้กัน ดังนั้นท่านทั้งหลายจึงไม่สามารถทำสิ่งที่ท่านปรารถนาจะทำ” (กาลาเทีย 5:17) ตรงนี้แหละที่การเป็นทาสปรากฏ คือเราไม่สามารถทำในสิ่งที่เราอยากจะทำ และทำในสิ่งที่พระเจ้าทรงสั่งไว้ ฝ่ายเนื้อหนังของเราขัดแย้งกับพระบัญชาของพระเจ้า และไม่สามารถปรองดองกันได้เลย

เมื่อเนื้อหนังหยุดที่จะพยายามทำตามพระบัญญัติของพระเจ้าเราจะรู้สึกเหมือนเป็นอิสระ ไม่ใช่เพราะเราหลุดออกจากการเป็นทาส แต่เพราะเราไม่รู้สึกถึงการเป็นทาสแล้วต่างหาก เมื่อใดที่พยายามก้าวเดิน เราก็สัมผัสถึงโซ่ตรวนที่ผูกมัดเราไว้ เมื่อนั่งลงโซ่ก็ไม่ได้หลุดไปไหน แค่ไม่รู้สึกเพราะไม่ได้ดิ้นรนต่อต้าน ถ้าเราตาบอดด้านจิตวิญญาณแล้วก็ไม่ยากที่จะคิดไปว่าตนไม่ได้เป็นทาสอีกแล้ว

เนื้อหนังผูกมัดอยู่กับความบาป และทุกครั้งที่พยายามเดินสวนทางกับความบาป โซ่แห่งความบาปก็รั้งตัวไว้ และเราได้สำนึกถึงการเป็นทาส แต่ถ้าเราหยุดที่จะเดินสวนทางกับความบาป เราจะไม่รู้สึกถึงโซ่ที่เหนี่ยวรั้งเราไว้ และอาจจะเข้าใจผิดว่า เราได้รับอิสระแล้ว และไม่ได้เป็นทาสอีกต่อไป แต่นั่นไม่ใช่อิสระที่แท้จริง หากแต่เป็นอิสระที่ซาตานหยิบยื่นให้ เพราะซาตานยังถือปลายโซ่อยู่ และมันนำเราไปตามใจชอบของมัน ตราบใดที่เดินตามที่มันต้องการ เราจะไม่รู้สึกถึงโซ่ที่ผูกเราไว้ ซาตานจะให้โซ่ยาวพอที่เราจะไม่อึดอัดจนเกินไป แต่ทันทีที่เราพยายามออกห่างจากทางแห่งความบาปเพื่อมาเดินในทางของพระเจ้า ปรากฏว่าเราก็รู้สึกถึงการเป็นทาสขึ้นมาทันที ทำอย่างไรก็ไม่อาจหลุดพ้นด้วยลำพังตนเองได้ เพราะเราผูกมัดอยู่กับความบาป จึงต้องโอนอ่อนผ่อนตามแล้วแต่บาปนั้นจะพาไป

เรารู้จักความบาปโดยธรรมบัญญัติ และถ้าไม่มีธรรมบัญญัติ ความบาปก็ตายแล้ว (ดู โรม 3:20; 7:8) ตอนนี้เรารู้ซึ้งแล้วว่า เราไม่สามารถทำงานของพระเจ้าได้ แต่เมื่อพระบัญญัติปรากฏ ความบาปก็กลับมีชีวิต (ดู โรม 7:9) เราได้รู้สึกถึงการเป็นทาสของความบาป สำหรับเนื้อหนังแล้ว “ธรรมบัญญัตินำไปสู่พระพิโรธ” (โรม 4:15) และ “คลอดลูกเป็นทาส” (กาลาเทีย 4:24) คือธรรมบัญญัติทำให้เรารู้สึกในการเป็นทาส “เหมือนสตรีที่แต่งงานแล้วต้องอยู่ในกฎประเพณีการสมรสตราบที่สามียังมีชีวิตอยู่…ฉะนั้น ถ้าหญิงนั้นไปเป็นของชายอื่นในเมื่อสามียังมีชีวิตอยู่ นางก็ได้ชื่อว่าเป็นหญิงล่วงประเวณี” (โรม 7:2–3) ถ้าเรายังอยู่ในเนื้อหนัง แต่มาแอบอ้างพระนามของพระคริสต์ เราก็ได้ชื่อว่าเป็นผู้ล่วงประเวณี ซึ่งเป็นผลของเนื้อหนังประการแรกตามที่บันทึกไว้ เนื่องจากเนื้อหนังเป็น ‘สามีเก่า’ ฉะนั้นสามีเก่านั้นต้องตายเสียก่อนที่หญิงนั้นจะแต่งงานใหม่โดยไม่ผิดศีลธรรม ด้วยเหตุนี้เมื่อเนื้อหนังของเราพยายามทำงานของพระเจ้า ก็หมายความว่าพยายามล่วงประเวณีนั่นเอง เพราะเมื่อเนื้อหนังพยายามทำอะไรก็ตาม ก็ยังเป็นงานของเนื้อหนังอยู่ดี และถ้าเรายังทำงานฝ่ายเนื้อหนังอยู่ เรา “จะไม่มีส่วนในแผ่นดินของพระเจ้า” (กาลาเทีย 5:21)