มีครั้งหนึ่งที่อับราฮัมพยายามทำงานของพระเจ้าโดยอาศัยเนื้อหนังของตนเอง พระเจ้าทรงสัญญาแก่อับราฮัมว่าท่านจะเป็นบิดาของชนหลายชาติ แน่นอนอับราฮัมก็อยากให้พระสัญญานั้นสำเร็จโดยเร็ว แต่นางซาราห์ผู้เป็นภรรยาเป็นหมัน ท่านก็ไม่มีบุตร อับราฮัมกับซาราห์จึงตั้งต้นหาวิธีทำให้พระสัญญานั้นสำเร็จ ผลก็คืออิชมาเอล “ผู้ที่เกิดตามเนื้อหนัง” เป็น “บุตรของหญิงทาส” (กาลาเทีย 4:29, 30 TKJV/THSV; ดู ปฐมกาลบทที่ 16) ในเรื่องนี้อับราฮัมกับซาราห์ขาดความเชื่อ เพราะถ้ามีความเชื่อเขาทั้งสองคงไว้วางใจให้พระเจ้ากระทำตามที่ทรงสัญญาไว้แม้ว่าสถานการณ์ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ก็ตาม เพราะเมื่อขาดความเชื่อ สิ่งที่ทำนั้นจึงเป็นงานของเนื้อหนัง ผลก็คือบุตรชาย “ที่เกิดตามเนื้อหนัง” และเนื้อหนังเมื่อพยายามทำงานของพระเจ้าก็นำไปสู่การเป็นทาสอยู่ดี
ยาโคบกับเรเบคาห์ก็พยายามทำให้พระสัญญาของพระเจ้าสำเร็จด้วยแผนของพวกเขาเองเช่นกัน ยาโคบจึงหลอกอิสอัคให้อวยพรตนตามสิทธิของบุตรหัวปี (ดู ปฐมกาลบทที่ 27) ผลก็คือต้องจากคนที่ตนรักไปตลอดชีวิต ต้องทนทุกข์และกลับใจอย่างแท้จริงเสียก่อน กว่าท่านจะได้กลับมีชีวิตที่สงบเหมือนในช่วงวัยหนุ่มอีกครั้งก็ต้องใช้เวลาหลายสิบปี
โมเสสก็เช่นกัน ท่านพยายามทำให้พระสัญญาของพระเจ้าสำเร็จด้วยกำลังของตนเอง พระเจ้าทรงสัญญาว่าจะกู้ชนชาติอิสราเอลออกจากการเป็นทาส โมเสส “จึงฆ่าคนอียิปต์นั้น แล้วซ่อนศพไว้ในทราย” (อพยพ 2:12) แต่นั่นไม่ใช่วิธีการของพระเจ้า ท่านต้องหนีเข้าไปในทะเลทรายเพื่อเอาชีวิตรอด พระสัญญาจึงล่าช้าไปอีก 40 ปีกว่าจะสำเร็จ
ทุกครั้งที่เนื้อหนังพยายามทำให้สำเร็จตามพระประสงค์ของพระเจ้า ผลก็จะเป็นเช่นนี้แหละ ผลของเนื้อหนังต่างกับพระประสงค์ของพระเจ้าอย่างลิบลับ เหมือนความคิดของมนุษย์ที่ด้อยกว่าความคิดของพระเจ้าอย่างไรก็อย่างนั้น พระสัญญาไม่มีวันสำเร็จ และการงานก็ไม่มีวันสมบูรณ์นอกจากจะกระทำด้วยความเชื่อ