“ขณะพระองค์เสด็จไปนั้น ทรงเห็นชายคนหนึ่งตาบอดแต่กำเนิด พวกสาวกของพระองค์ทูลถามพระองค์ว่า ‘พระอาจารย์ ใครทำบาป คนนี้หรือพ่อแม่ของเขา เขาถึงเกิดมาตาบอด’ พระเยซูตรัสตอบว่า ‘ไม่ใช่คนนี้หรือพ่อแม่ของเขาที่ทำบาป แต่เขาเกิดมาตาบอดเพื่อให้พระราชกิจของพระเจ้าปรากฏในตัวเขา เราต้องทำพระราชกิจของผู้ทรงใช้เรามาเมื่อยังวันอยู่ กลางคืนอันเป็นเวลาที่ไม่มีใครทำงานนั้นกำลังใกล้เข้ามา ตราบใดที่เรายังอยู่ในโลก เราก็เป็นความสว่างของโลก’ เมื่อตรัสอย่างนั้นแล้ว พระองค์ก็ทรงบ้วนน้ำลายลงที่ดิน แล้วทรงเอาน้ำลายนั้นทำเป็นโคลนทาที่ตาของคนตาบอด แล้วตรัสสั่งเขาว่า ‘จงไปล้างโคลนออกในสระสิโลอัม’ (สิโลอัมแปลว่า ใช้ไป) เขาจึงไปล้างแล้วกลับมาก็มองเห็น” “วันที่พระเยซูทรงทำโคลนทาตาชายคนนั้นให้หายบอดเป็นวันสะบาโต” (ยอห์น 9:1–7, 14)
การอัศจรรย์ครั้งนี้เป็นหลักฐานประจักษ์ชัดว่าพระเยซูคือแสงสว่างของโลก คนขอทานตาบอดคนนั้นเชื่อพระดำรัสของพระคริสต์จึงมองเห็นได้ จากเรื่องนี้เราจึงมั่นใจว่าพระวจนะของพระองค์เป็นความจริงที่ตรัสว่า “เราเป็นความสว่างของโลก คนที่ตามเรามาจะไม่ต้องเดินในความมืด แต่จะมีความสว่างแห่งชีวิต” (ยอห์น 8:12) เมื่อพระเยซูทรงเบิกตาชายคนนั้น เขาสามารถเห็นแสงอาทิตย์ แต่พระคริสต์ทรงเป็นแสงด้านจิตวิญญาณของเขา แสดงให้เห็นว่า แสงที่ส่องมาจากดวงอาทิตย์เป็นแสงที่ได้รับมาจากพระองค์ผู้ทรงเป็น “ดวงอาทิตย์แห่งความชอบธรรม” อีกที (มาลาคี 4:2)
เราไม่สามารถมองเห็นพระคริสต์ และเราไม่อาจเข้าใจได้ว่าชีวิตของพระองค์จะประทานให้เรามีความชอบธรรมและชีวิตนิรันดร์ได้อย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เรารู้คือ ดวงอาทิตย์ส่องแสงมายังโลก และในแสงนั้นมีพลังที่ให้ชีวิต การอัศจรรย์ที่พระเยซูทรงรักษาคนตาบอดแสดงให้เห็นว่าแสงและชีวิตนี้มาจากพระคริสต์ เราจึงได้รู้ว่าพระองค์สามารถประทานชีวิตอันชอบธรรมของพระองค์แก่เราได้เช่นกัน พระคริสต์ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดจากความบาปและความตาย เป็นความจริงที่เห็นชัดพอๆ กับที่จะเชื่อว่าแสงอาทิตย์บันดาลให้มีชีวิตและผลผลิตอยู่ในโลก
ความบาปคือความมืด และใจของเราจะมืดมนเมื่อเราไม่ให้เกียรติพระเจ้าในฐานะที่ทรงเป็นพระเจ้า (ดู โรม 1:21) “ความคิดของ [คนบาป] ถูกทำให้มืดมนไป และเขาขาดจากชีวิตที่มาจากพระเจ้าเนื่องจากความไม่รู้ที่อยู่ในตัว” (เอเฟซัส 4:18) พระเยซูทรงรักษาคนตามืดบอดให้มองเห็นได้ พระองค์ก็จะทรงยกเอาใจมืดแห่งบาปออกไปและประทานแสงแห่งชีวิตแก่ทุกคนที่จะรับพระองค์ในฐานะที่พระองค์ทรงเป็นความจริง