“ขณะที่พระเยซูทรงสั่งสอนอยู่ที่ธรรมศาลาแห่งหนึ่งในวันสะบาโต มีผู้หญิงคนหนึ่งที่มีผีเข้าสิง ซึ่งทำให้นางเป็นโรคมา 18 ปีแล้วอยู่ที่นั่นด้วย หลังของนางก็โกง ยืดตัวขึ้นไม่ได้เลย เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นจึงทรงเรียกและตรัสกับนางว่า ‘หญิงเอ๋ย เธอได้รับการปลดปล่อยให้พ้นจากโรคของเธอแล้ว’ เมื่อพระองค์วางพระหัตถ์บนตัวนาง ทันใดนั้นนางก็ยืดตัวตรงได้ และสรรเสริญพระเจ้า แต่นายธรรมศาลาไม่พอใจ เพราะพระเยซูทรงรักษาโรคในวันสะบาโต จึงพูดกับฝูงชนว่า ‘มีถึงหกวันสำหรับทำงาน จงมาและรับการรักษาโรคภายในหกวันนั้น อย่าทำในวันสะบาโต’ แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสตอบเขาว่า ‘โอ พวกหน้าซื่อใจคด พวกท่านทุกคนก็ปล่อยวัวปล่อยลาออกจากคอกของมันพาไปกินน้ำในวันสะบาโตไม่ใช่หรือ ผู้หญิงคนนี้เป็นบุตรสาวของอับราฮัมซึ่งถูกซาตานผูกมัดไว้ถึง 18 ปีแล้ว ไม่ควรหรือที่จะให้นางหลุดพ้นจากเครื่องจำจองนี้ในวันสะบาโต’ เมื่อพระองค์ตรัสอย่างนั้นแล้ว พวกที่เป็นศัตรูกับพระองค์ก็ได้รับความอับอาย แต่ฝูงชนทั้งหมดชื่นชมยินดีกับคุณความดีทุกประการที่พระองค์ทรงทำ” (ลูกา 13:10–17)
ผู้หญิงคนนี้ถูกจำจองโดยซาตาน และการที่พระเยซูทรงรักษาเขาให้หายเป็นตัวอย่างที่เด่นชัดถึงฤทธานุภาพของพระคริสต์ในการปลดปล่อยคนจากความบาป เพราะว่า “ทุกคนที่ทำบาปก็เป็นทาสของบาป” (ยอห์น 8:34) และ “ก็มาจากมาร” (1 ยอห์น 3:8) และ “เพราะว่าผู้ใดพ่ายแพ้แก่สิ่งใด เขาก็เป็นทาสของสิ่งนั้น” (2 เปโตร 2:19)
นางไม่สามารถยืนตรงได้ เหมือนข้อพระคัมภีร์ที่กล่าวว่า “ความชั่วของข้าพระองค์ตามทันข้าพระองค์ จนข้าพระองค์ไม่อาจเงยหน้าขึ้นมอง” (สดุดี 40:12 แปลตามฉบับ KJV) แต่เมื่อเราเห็นฤทธานุภาพของพระคริสต์ที่ทรงรักษานาง เราจึงพูดได้ว่า “โอ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ พระองค์ทรงเป็นโล่ล้อมรอบตัวข้าพระองค์ พระองค์ทรงเป็นสง่าราศีของข้าพระองค์ และทรงเป็นผู้ชูศีรษะของข้าพระองค์ไว้” (สดุดี 3:3 TKJV)
นาง “มีผีเข้าสิง” แต่พระคริสต์ทรงสงสารและรักษานาง เราจึงรู้ว่า “เราไม่ได้มีมหาปุโรหิตที่ไม่สามารถจะเห็นใจในความอ่อนแอของเรา” (ฮีบรู 4:15) และพระเมตตาของพระองค์ก็เป็นรูปธรรม ในการอัศจรรย์เหล่านี้เรามีตัวอย่างของฤทธิ์อำนาจของพระคริสต์ในการเบิกตาของเรา ตามที่เขียนไว้ว่า “เพื่อให้พวกเขาหันจากความมืดมาหาความสว่าง จากอำนาจของซาตานมาหาพระเจ้า” (กิจการ 26:18)