พระคัมภีร์ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า พระเยซูทรงกระทำการอัศจรรย์เหล่านี้ในวันสะบาโต และขอให้สังเกตว่าคนป่วยและคนพิการในทั้งสองกรณีที่ยกมานี้ไม่จำเป็นต้องรักษาด่วนในตอนนั้น ถ้าจะให้คนตาบอดรอไปอีกสักวันก็ไม่เป็นไร ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็ไม่สบายมาตั้ง 18 ปีแล้ว และอาการก็ไม่ถึงขั้นอันตราย ทั้งสองคนก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับการรักษาด้วย พวกเขาคงไม่ผิดหวังแต่อย่างใดถ้าพระเยซูทรงรอให้พ้นวันสะบาโตก่อนแล้วจึงรักษา
แต่พระเยซูมิได้ทรงรีรอแม้แต่ชั่วโมงเดียว มิหนำซ้ำพระองค์ทรงรักษาพวกเขาในวันสะบาโต ทั้งที่ทรงตระหนักเป็นอย่างดีว่าจะทำให้พวกฟาริสีไม่พอใจและยิ่งเกลียดชังพระองค์มากขึ้น แสดงว่าพระองค์ต้องมีพระประสงค์ที่ชัดเจนในการทำการอัศจรรย์เหล่านั้นในวันสะบาโต และพระวิญญาณบริสุทธิ์มีพระประสงค์พิเศษที่ให้ระบุวันที่การอัศจรรย์เกิดขึ้นไว้ในพระคัมภีร์ แต่พระประสงค์นั้นคืออะไร คำตอบอยู่ในยอห์น 20:31
เพราะว่าพระเยซูทรงกระทำการอัศจรรย์เหล่านั้นด้วยเหตุผลอันเดียวกันที่บันทึกไว้ นั่นคือเพื่อ “ท่านจะได้เชื่อว่าพระเยซูเป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้า และเมื่อมีความเชื่อแล้ว ท่านก็จะมีชีวิตโดยพระนามของพระองค์” (ยอห์น 20:31)
พระเยซูไม่ได้ทรงกระทำการอัศจรรย์เหล่านี้เพื่อเป็นการลบหลู่วันสะบาโต เพราะพระองค์ทรงรักษาพระบัญญัติทั้งหมด บางคนเข้าใจผิดว่าพระองค์ทรงทำการอัศจรรย์ในวันสะบาโตเพื่อแสดงให้เห็นว่าเราสามารถละเมิดวันสะบาโตได้ในกรณีจำเป็น แต่พระเยซูไม่ได้ละเมิดวันสะบาโตถึงแม้ว่าคนยิวจะใส่ร้ายพระองค์ในเรื่องนี้ก็ตาม ไม่มีครั้งไหนที่ “จำเป็น” ต้องละเมิดวันสะบาโต แต่พระเยซูเองตรัสสอนว่า “การทำความดีในวันสะบาโตก็ถูกต้องตามบทบัญญัติ” (มัทธิว 12:12 TNCV)
พระเยซูทรงสำแดงให้เห็นถึงความหมายที่แท้จริงของวันสะบาโต จริงอยู่ที่พระองค์ทรงประกอบกิจในวันสะบาโต แต่การประกอบกิจนั้นล้วนแต่อาศัยพระวจนะของพระองค์ ตั้งแต่เสร็จสิ้นการสร้างโลก “ในวันที่เจ็ดนั้น พระเจ้าทรงหยุดพักการงานทั้งสิ้นของพระองค์” (ฮีบรู 4:4) แต่พระองค์ยังทรงค้ำจุนสิ่งสารพัดด้วยพระวจนะอันทรงฤทธานุภาพของพระองค์ (ดู ฮีบรู 1:3)
พระเจ้าประทานวันสะบาโตให้มนุษย์เพื่อให้รู้ว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงชำระเราให้บริสุทธิ์ (ดู เอเสเคียล 20:12) ฉะนั้นในการทำการอัศจรรย์ต่างๆ ในวันสะบาโต พระเยซูทรงแสดงให้เห็นว่าจุดประสงค์ของวันสะบาโตคือการปลดปล่อยมนุษย์ให้เป็นอิสระ วันสะบาโตเป็นเครื่องเตือนให้ระลึกถึงการทรงสร้างของพระองค์ และด้วยฤทธานุภาพแห่งการทรงสร้างนี้เราจึงถูกสร้างขึ้นให้เป็นคนใหม่ในพระคริสต์เมื่อเราเชื่อในพระองค์ เพราะ “เราผู้ที่เชื่อแล้วก็ได้เข้าสู่การหยุดพัก” (ฮีบรู 4:3) คือการหยุดพักของพระเจ้า
พระเจ้าทรงหยุดพักจากการงานเมื่อพระราชกิจของพระองค์เสร็จสิ้น พระองค์ทรงหยุดพักโดยอาศัยพระวจนะอันทรงฤทธิ์ของพระองค์ ฉะนั้นเราหยุดพักในการงาน ซึ่งไม่ใช่การงานของเราแต่เป็นของพระเจ้า “งานของพระเจ้าคือการวางใจในผู้ที่พระองค์ทรงใช้มา” (ยอห์น 6:29) ดังที่เห็นแล้วว่า ความเชื่อทำให้เราได้หยุดพัก พระราชกิจของพระเจ้าทำให้เราได้หยุดพักจากความบาป เพราะเราได้รับชัยชนะด้วยพระราชกิจของพระองค์ (ดู สดุดี 92:4)
จากการอัศจรรย์เหล่านี้พระเยซูทรงสอนเราว่า วันสะบาโต คือวันที่เจ็ดในสัปดาห์ เป็นมงกุฎและศักดิ์ศรีของข่าวประเสริฐ ถ้ารักษาวันสะบาโตตามพระประสงค์ของพระเจ้า เราจะเห็นพระเยซูในฐานะพระผู้ไถ่และพระผู้สร้าง เพราะฤทธานุภาพของพระองค์ในการทรงไถ่คือฤทธานุภาพแห่งการทรงสร้างนั่นเอง วันสะบาโตของพระเจ้าอันเป็นอนุสรณ์เพื่อระลึกถึงการทรงสร้างจะเตือนสติให้เราระลึกถึงฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าในการช่วยทุกคนที่มีความเชื่อให้ได้รับความรอด วันสะบาโตสำแดงให้เห็นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใดว่า พระวิญญาณทรงเจิมพระคริสต์ไว้เพื่อ “นำข่าวดีมายังคนยากจน” ให้ “ประกาศอิสรภาพแก่พวกเชลย ประกาศแก่คนตาบอดว่าจะได้เห็นอีก ปล่อยผู้ถูกบีบบังคับให้เป็นอิสระ และประกาศปีแห่งความโปรดปรานขององค์พระผู้เป็นเจ้า” (ลูกา 4:18–19)