ช่วงแรกของคำเทศนาพระเยซูสอนเราเกี่ยวกับพระนาม อาณาจักร และน้ำพระทัยของพระเจ้า เพื่อเราจะเคารพสักการะพระนามของพระองค์ เพื่ออาณาจักรของพระองค์จะมาตั้ง และทุกอย่างจะเป็นไปตามพระประสงค์ของพระองค์ เมื่อเราเอาการรับใช้พระเจ้ามาก่อน เราสามารถอธิษฐานขอสิ่งที่จำเป็นในชีวิตด้วยความมั่นใจ ถ้าเราได้ปฏิเสธตัวเองและมอบชีวิตให้องค์พระคริสต์ เราก็เป็นสมาชิกในครอบครัวของพระเจ้า และทุกสิ่งที่อยู่ในพระนิเวศของพระบิดา คือสมบัติทั้งหมดของพระเจ้าเปิดไว้เพื่อเรา ทั้งในโลกปัจจุบันและในโลกหน้า พระเจ้าประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์ มีความช่วยเหลือของเหล่าทูตสวรรค์ และการงานของผู้รับใช้ของพระองค์ ทั้งโลกและทุกสิ่งที่อยู่ในโลกเตรียมไว้สำหรับผู้ที่เอาการรับใช้พระเจ้าเป็นที่หนึ่ง สิ่งเหล่านี้มีไว้ให้ใช้เท่าที่จะเกิดประโยชน์แก่เรา แม้การคัดค้านของคนชั่วก็เป็นพระพรในการฝึกวินัยให้เรามีความพร้อมสำหรับสวรรค์ ถ้า “ท่านทั้งหลายเป็นของพระคริสต์” “ทุกสิ่งเป็นของท่าน” (1 โครินธ์ 3:23, 21)
แต่ก็เหมือนลูกที่ยังไม่ได้รับมอบมรดก เพราะพระเจ้ายังไม่ได้มอบมรดกอันล้ำค่าแก่เรา เกลือกว่าซาตานจะหลอกล่อเราให้หลงด้วยกลเม็ดเด็ดพรายอย่างที่มันล่อลวงมนุษย์คู่แรกในสวนเอเดน พระคริสต์ทรงเก็บมรดกนั้นไว้ให้เราพ้นมือผู้ทำลาย และก็เช่นเดียวกับเด็ก ทุกๆ วันเราจะได้รับปัจจัยสำหรับชีวิตประจำวัน ทุกวันเราควรอธิษฐานว่า “ขอประทานอาหารประจำวันแก่พวกข้าพระองค์ในวันนี้” และอย่าได้ท้อใจเมื่อมีไม่พอสำหรับพรุ่งนี้ พระเจ้าทรงให้คำมั่นสัญญาว่า “ท่านจึงจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินและจะได้รับการเลี้ยงดูอย่างแท้จริง” ดาวิดกล่าวว่า “ข้าพเจ้าเคยหนุ่ม และเดี๋ยวนี้แก่แล้ว แต่ข้าพเจ้ายังไม่เคยเห็นคนชอบธรรมถูกทอดทิ้ง หรือเชื้อสายของเขาขอทาน” (สดุดี 37:3, 25 TKJV) พระเจ้าผู้ทรงใช้นกกาไปเลี้ยงเอลียาห์อยู่ข้างลำธารเครีทจะไม่มองข้ามลูกคนใดของพระองค์ผู้สัตย์ซื่อและเสียสละ พระคัมภีร์เขียนถึงผู้ที่ดำเนินชีวิตในทางชอบธรรมว่า “จะมีผู้ให้อาหารแก่เขา น้ำดื่มของเขาจะมีแน่” “เขาจะไม่อับอายในเวลาเลวร้าย ในยามขาดแคลนเขาจะมีบริบูรณ์” “พระองค์ผู้ไม่ทรงหวงพระบุตรของพระองค์เอง แต่ประทานพระบุตรนั้นเพื่อเราทุกคน ถ้าเช่นนั้น พระองค์จะไม่ประทานสิ่งสารพัดให้เราด้วยกันกับพระบุตรนั้นหรือ” (อิสยาห์ 33:16; สดุดี 37:19; โรม 8:32) พระองค์ผู้ทรงแบ่งเบาภาระของมารดาผู้เป็นหม้าย ทรงเห็นใจผู้เป็นแม่ทุกคนที่ดิ้นรนตะเกียกตะกายเพื่อเลี้ยงลูก พระองค์ผู้ทรงสงสารฝูงชนเพราะ “อิดโรย กระจัดกระจายไป” (มัทธิว 9:36 TKJV) ยังเมตตาสงสารผู้ยากไร้ พระหัตถ์ของพระองค์ยื่นออกเพื่ออวยพรพวกเขา ในคำอธิษฐานเดียวกันนั้นเองที่พระองค์ประทานให้สาวก ทรงสอนให้เราระลึกถึงคนยากจนด้วย
เมื่ออธิษฐานว่า “ขอประทานอาหารประจำวันแก่พวกข้าพระองค์ในวันนี้” เราอธิษฐานเพื่อคนอื่นและเพื่อเราเองด้วย และยอมรับว่า สิ่งที่พระเจ้าประทานให้นั้น ไม่ได้ประทานเพื่อเราอย่างเดียว พระเจ้ามอบให้มนุษย์เราดูแลของประทานเหล่านั้น เพื่อจะได้ช่วยเหลือคนที่อดอยากหิวโหย พระองค์ผู้ทรงบริบูรณ์ด้วยความดี ทรงจัดเตรียมให้แก่คนยากจน (สดุดี 68:10) ตรัสว่า “เมื่อท่านจะจัดการเลี้ยงไม่ว่าจะเป็นเวลากลางวันหรือเวลาเย็นก็ตาม อย่าเชิญเฉพาะเพื่อนๆ หรือพี่น้อง หรือญาติๆ หรือบรรดาเพื่อนบ้านที่มั่งมี…แต่เมื่อท่านจัดการเลี้ยงนั้น จงเชิญคนจน คนพิการ คนง่อย และคนตาบอด แล้วท่านจะเป็นสุข เพราะว่าเขาทั้งหลายไม่มีอะไรจะตอบแทนท่าน ส่วนท่านจะได้รับการตอบแทนเมื่อคนชอบธรรมเป็นขึ้นจากตาย” (ลูกา 14:12–14)
“พระเจ้าทรงสามารถประทานพระคุณทุกประการอย่างล้นเหลือแก่ท่าน เพื่อว่าท่านจะมีทุกอย่างที่จำเป็นอยู่ทุกเวลา และท่านจะมีล้นเหลือสำหรับการดีทุกอย่าง” “จงจำไว้ว่าผู้ที่หว่านอย่างตระหนี่ก็จะเก็บเกี่ยวได้น้อย ผู้ที่หว่านด้วยใจกว้างขวางก็จะเก็บเกี่ยวได้มาก” (2 โครินธ์ 9:8, 6 TNCV)
คำอธิษฐานที่ทูลขออาหารประจำวันไม่ได้หมายถึงเฉพาะอาหารฝ่ายเนื้อหนังแต่เพียงอย่างเดียว แต่รวมไปถึงอาหารบำรุงเลี้ยงจิตวิญญาณด้วย พระเยซูทรงเชื้อเชิญเราว่า “อย่าทำงานเพื่อแสวงหาอาหารที่เสื่อมสูญได้ แต่จงแสวงหาอาหารที่คงทนอยู่จนถึงชีวิตนิรันดร์” (ยอห์น 6:27) พระองค์ตรัสว่า “เราเป็นอาหารดำรงชีวิตซึ่งลงมาจากสวรรค์ ถ้าใครกินอาหารนี้ คนนั้นจะมีชีวิตนิรันดร์” (ข้อ 51) พระผู้ช่วยให้รอดของเราเป็นอาหารธำรงชีวิต เมื่อเราเพ่งพินิจความรักของพระองค์และรับเข้ามาในใจ เราได้รับอาหารซึ่งลงมาจากสวรรค์
เรารับพระคริสต์ผ่านพระวจนะของพระองค์ พระเจ้าประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์เพื่อช่วยให้เราเข้าใจพระวจนะนั้น และนำมาใช้ให้ตรงกับประเด็นในชีวิตประจำวันของเรา ทุกวันเมื่อเราอ่านพระคัมภีร์ เราควรอธิษฐานว่า ขอให้พระเจ้าประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์เพื่อเสริมกำลังใจสำหรับวันนั้น
พระเยซูทรงสอนให้เราทูลขอปัจจัยด้านร่างกายและจิตวิญญาณในแต่ละวัน เป็นเพราะพระเจ้ามีพระประสงค์ในการอำนวยประโยชน์ให้แก่เรา เพื่อให้ตระหนักว่าเราต้องพึ่งพาพระองค์ตลอดเวลา และเพื่อนำเราให้ร่วมสามัคคีธรรมกับพระองค์ เมื่อเราร่วมสามัคคีธรรมกับพระคริสต์ผ่านการอธิษฐานและการศึกษาหลักธรรมอันประเสริฐแห่งพระวจนะของพระองค์เช่นนี้ จิตใจที่หิวโซจะได้รับการหล่อเลี้ยง และจิตวิญญาณที่แห้งแล้งจะได้รับการดับกระหาย
