ความจริง
บทที่ 5 · คำอธิษฐานของพระเยซู · ตอนที่ 7 จาก 9

“ขอทรงโปรดยกบาปผิดของข้าพระองค์ทั้งหลาย ด้วยว่าข้าพระองค์ยกความผิดของทุกคนที่ทำผิดต่อข้าพระองค์นั้น”

ลูกา 11:4 TH1971

เอเลน ไวท์ · แปลโดย บุญต้น วิลสัน

ฟังตอนที่ 7ดาวน์โหลด MP3

เสียงจะเล่นต่อไปยังตอนถัดไปจนจบบท

พระเยซูทรงสอนว่า เราจะได้รับการอภัยจากพระเจ้าต่อเมื่อเรายกโทษให้ผู้อื่น ความรักของพระเจ้าชักนำเรามาหาพระองค์ และเมื่อความรักนั้นสัมผัสใจของเราแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่เราจะไม่มีความรักต่อพี่น้อง

หลังจากที่สอนรูปแบบการอธิษฐานแล้ว พระเยซูตรัสเพิ่มว่า “ถ้าพวกท่านให้อภัยการล่วงละเมิดของเพื่อนมนุษย์ พระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์จะทรงให้อภัยการล่วงละเมิดของพวกท่านด้วย แต่ถ้าพวกท่านไม่ให้อภัยการล่วงละเมิดของเพื่อนมนุษย์ พระบิดาของท่านจะไม่ทรงให้อภัยการล่วงละเมิดของพวกท่านเหมือนกัน” (มัทธิว 6:14–15) ผู้ที่ไม่ให้อภัยคนอื่นกำลังตัดช่องทางเดียวที่เขาจะได้รับพระเมตตาจากพระเจ้า เราไม่ควรคิดว่า ถ้าคนที่ทำผิดต่อเราไม่มาขอโทษ แสดงว่าเรายังไม่ต้องยกโทษให้เขา จริงอยู่ เขามีหน้าที่ที่จะน้อมรับผิดและกลับตัวกลับใจ แต่เราก็ควรมีใจกรุณาต่อผู้ที่ทำผิดต่อเรา ไม่ว่าเขาจะขอโทษหรือไม่ก็ตาม ไม่ว่าจะมีคนทำผิดร้ายแรงให้เราชอกช้ำแค่ไหน แต่เราไม่ควรเคียดแค้น หรือน้อยเนื้อต่ำใจ เพราะเมื่อเราหวังให้พระเจ้ายกโทษให้เรา เราควรให้อภัยทุกคนที่ทำผิดต่อเราเช่นกัน

แต่การให้อภัยมีความหมายที่กว้างขวางกว่าที่คนส่วนมากคิด เมื่อพระเจ้าทรงสัญญาว่าพระองค์จะทรงให้อภัย “อย่างล้นเหลือ” พระองค์ตรัสเพิ่มเติมราวกับว่า ความหมายของพระสัญญาข้อนี้ลึกซึ้งกว่าที่เราจะเข้าใจ “‘เพราะความคิดของเราไม่เป็นความคิดของเจ้า ทั้งทางของเจ้าไม่เป็นวิถีของเรา’ พระเจ้าตรัสดังนี้ ‘เพราะฟ้าสวรรค์สูงกว่าแผ่นดินโลกฉันใด วิถีของเราสูงกว่าทางของเจ้า และความคิดของเราก็สูงกว่าความคิดของเจ้าฉันนั้น’” (อิสยาห์ 55:7–9 TH1971) การให้อภัยของพระเจ้าไม่เพียงแต่เปรียบเหมือนการให้เราพ้นโทษในชั้นศาล ไม่ใช่การยกโทษเท่านั้น แต่ยังเป็นการฟื้นฟูเราจากสภาพของความบาป การให้อภัยของพระเจ้า คือการทุ่มเทความรักเพื่อไถ่เราให้พ้นบาป เป็นการประทานความรักที่เปลี่ยนใจใหม่ให้เรา ดาวิดเข้าใจถูกต้องเรื่องการให้อภัยเมื่อท่านอธิษฐานว่า “ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงสร้างจิตใจที่บริสุทธิ์ในข้าพระองค์ และทรงฟื้นจิตวิญญาณอันมั่นคงขึ้นใหม่ภายในข้าพระองค์” (สดุดี 51:10 TNCV) และอีกครั้งหนึ่งที่กล่าวว่า “ตะวันออกไกลจากตะวันตกเท่าใด พระองค์ทรงปลดการละเมิดไปไกลจากเราเท่านั้น” (สดุดี 103:12)

พระเจ้าประทานพระองค์เองผ่านพระคริสต์เพราะความบาปของเรา พระองค์ทรงทนทุกข์ทรมานบนไม้กางเขนจนสิ้นพระชนม์ เป็นการรับโทษแทนเรา “คือพระองค์ผู้ชอบธรรมเพื่อผู้ไม่ชอบธรรม” (1 เปโตร 3:18) เพื่อจะทรงสำแดงความรักของพระองค์ และทรงชักนำให้เรามาหาพระองค์ ตรัสว่า “จงมีใจกรุณา ใจสงสาร และใจให้อภัยแก่กันและกัน เหมือนอย่างที่พระเจ้าทรงให้อภัยพวกท่านในพระคริสต์” (เอเฟซัส 4:32) จงให้พระคริสต์ คือชีวิตของพระเจ้า ดำรงอยู่ในท่าน และสำแดงความรักจากสวรรค์ผ่านตัวท่าน เพื่อให้ความหวังแก่ผู้ที่สิ้นหวังและนำสันติสุขแห่งสวรรค์มาให้ผู้ที่ทุกข์ใจเพราะบาป นี่เป็นเงื่อนไขในการเข้าเฝ้าพระเจ้า คือเมื่อเราได้รับพระเมตตาจากพระองค์แล้ว เราเองก็ต้องยอมให้พระองค์ทรงใช้เราเพื่อสำแดงพระคุณนั้นแก่คนอื่น

มีความจำเป็นอยู่อย่างเดียวเพื่อให้เราได้รับและแบ่งปันความรักที่ให้อภัยของพระเจ้า นั่นคือการได้รู้จักและเชื่อในความรักที่พระองค์ทรงมีให้เรา (1 ยอห์น 4:16) ซาตานกำลังใช้กลอุบายทุกวิธีที่มันมีอยู่เพื่อไม่ให้เราเข้าใจความรักนั้น มันจะนำเราให้คิดว่าความผิดบาปของเราหนักหนาเกินกว่าที่พระองค์จะอวยพรเรา หรือรับฟังคำอธิษฐาน หรือช่วยเราให้รอดได้ เมื่อมองที่ตัวเอง เราเห็นแต่ความอ่อนแอและความไม่คู่ควรของเรา ซาตานหลอกว่า ‘อย่าเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ เพราะไม่มีทางที่จะแก้ไขความบกพร่องในอุปนิสัยหรอก’ เมื่อเราพยายามมาหาพระเจ้า ศัตรูผู้ร้ายกาจจะกระซิบว่า ‘การอธิษฐานนั้นไร้ประโยชน์เพราะเจ้าก็ทำบาปนั้นจริง ได้ทำผิดต่อพระเจ้าและต่อตนเอง’ แต่เราสามารถตอบมันว่า “พระโลหิตของพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระองค์ ก็ชำระเราให้ปราศจากบาปทั้งสิ้น” (1 ยอห์น 1:7) เมื่อเรารู้สึกว่าได้ทำบาปและอธิษฐานไม่ออก นั่นแหละเป็นเวลาที่ควรอธิษฐาน เราอาจรู้สึกอับอายขายหน้า แต่เราต้องอธิษฐานและเชื่อ “คำกล่าวนี้สัตย์จริงและสมควรแก่การรับไว้อย่างยิ่ง คือว่าพระเยซูคริสต์เสด็จมาในโลก เพื่อทรงช่วยคนบาปให้รอด และในพวกคนบาปนั้น ข้าพเจ้าเป็นตัวเอ้” (1 ทิโมธี 1:15) พระเจ้าทรงอภัยให้เรา และนำเราให้กลับคืนดีกับพระองค์ ไม่ใช่เพื่อตอบแทนการกระทำดีของเรา ไม่ใช่เพราะการสร้างบุญของคนบาป แต่เป็นของประทาน โดยอาศัยความชอบธรรมอันสมบูรณ์แบบของพระคริสต์

เราไม่ควรลดความผิดของเราด้วยการแก้ตัว แต่ต้องยอมรับการประเมินค่าจากพระเจ้า ว่าบาปนั้นหนักมาก การสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์บนไม้กางเขนเท่านั้นที่จะทำให้เราเห็นว่าความบาปนั้นร้ายแรงอย่างมหันต์ ถ้าเราต้องแบกรับความบาปของเราเอง มันก็คงกดทับเราตาย แต่พระองค์ผู้ไม่มีบาปได้แทนที่เราแล้ว ถึงแม้ว่าเราไม่คู่ควร แต่พระองค์ทรงแบกรับเอาความบาปผิดของเรา “ถ้าเราสารภาพบาปของเรา พระองค์ทรงสัตย์ซื่อและเที่ยงธรรม ก็จะทรงโปรดยกบาปของเรา และจะทรงชำระเราให้พ้นจากการอธรรมทั้งสิ้น” (1 ยอห์น 1:9 TH1971) โอ สัจธรรมอันประเสริฐล้ำ พระเจ้าทรงยุติธรรมต่อธรรมบัญญัติของพระองค์ และในขณะเดียวกันทรงชำระทุกคนที่เชื่อในพระเยซูให้เป็นคนชอบธรรม “ใครเล่าจะเป็นพระเจ้าเหมือนพระองค์ผู้ทรงอภัยบาป และทรงมองข้ามการทรยศของคนที่เหลืออยู่อันเป็นมรดกของพระองค์ท่าน พระองค์ท่านมิได้ทรงพระพิโรธเป็นนิตย์ เพราะพระองค์ท่านพอพระทัยในความรักมั่นคง” (มีคาห์ 7:18)