พระเยซูทรงวางรูปแบบการอธิษฐานอยู่สองครั้ง ครั้งแรกเมื่อทรงเทศนาบนภูเขา และอีกหลายเดือนต่อมาเมื่อประทับอยู่ลำพังกับสาวก ช่วงนั้นสาวกไม่ได้อยู่กับพระองค์ระยะหนึ่ง และเมื่อกลับมาก็พบพระองค์กำลังอธิษฐานอยู่ ซึ่งดูเหมือนว่าพระองค์ไม่รับรู้ว่าพวกเขามาถึงแล้ว คือพระองค์ยังคงอธิษฐานต่อโดยออกเสียง พระพักตร์พระองค์เปล่งปลั่งด้วยรัศมีจากสวรรค์ประหนึ่งว่าพระองค์เข้าเฝ้าพระเจ้าผู้ไม่ปรากฏให้เห็น คำอธิษฐานของพระองค์มีชีวิตเหมือนดังคนที่สนทนากับพระเจ้าต่อพระพักตร์
สาวกฟังแล้วประทับใจ พวกเขาเคยสังเกตว่าพระองค์มักจะใช้เวลาหลายชั่วโมงในการอธิษฐานลำพังต่อพระบิดา กลางวันพระองค์มีภารกิจในการรับใช้มวลชนที่ห้อมล้อมพระองค์ และในการถลกหน้ากากของหลักปรัชญาที่ไม่น่าไว้วางใจของพวกธรรมาจารย์ การทำงานอย่างไม่หยุดหย่อนจนเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ทำให้มารดา พี่น้อง และสาวกของพระองค์ถึงกับกลัวว่าพระองค์จะจบชีวิตลงเสียก่อน แต่หลังจากที่ทำงานเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวัน พระองค์ทรงอธิษฐานเป็นเวลาหลายชั่วโมง และสาวกสังเกตพระพักตร์ที่เปี่ยมด้วยสันติสุข และบรรยากาศสดชื่นที่อยู่ล้อมรอบพระองค์ พระองค์ทรงใช้เวลาอธิษฐานเป็นชั่วโมงๆ ในแต่ละวัน จึงมีกำลังในทุกเช้าที่จะเสด็จออกไปเพื่อฉายแสงแห่งสวรรค์แก่คนทั้งปวง สาวกสังเกตว่าพระราชกิจและถ้อยคำของพระองค์เต็มไปด้วยฤทธิ์อำนาจที่มาจากการใช้เวลาอธิษฐาน พวกเขาฟังพระองค์วิงวอนด้วยใจนอบน้อม และกลัวเกรง รู้สึกถึงความขาดแคลนในใจ ฉะนั้นเมื่อพระองค์เสร็จจากการอธิษฐานพวกสาวกจึงร้องออกมาว่า “ขอทรงสอนพวกข้าพระองค์อธิษฐาน” (ลูกา 11:1)
พระเยซูไม่ได้ประทานรูปแบบการอธิษฐานใหม่ แต่ทรงทบทวนในรูปแบบที่พระองค์เคยสอนก่อนหน้านั้น เหมือนเป็นการเตือนสาวกให้พิจารณาในสิ่งที่พระองค์เคยสอนว่ามีความหมายลึกซึ้งกว่าที่พวกเขาคิด
ถึงอย่างไรก็ตามพระองค์ไม่ได้จำกัดการอธิษฐานของเราให้อยู่ในกรอบการใช้ถ้อยคำที่ระบุไว้เท่านั้น พระเจ้าในสภาพมนุษย์ทรงสอนรูปแบบคำอธิษฐานในอุดมการณ์โดยใช้ถ้อยคำที่เรียบง่ายจนแม้แต่เด็กเล็กก็สามารถเรียนรู้ได้ แต่ในขณะเดียวกันยังครอบคลุมความหมายที่ลึกซึ้งจนแม้แต่นักปราชญ์ผู้ชาญฉลาดก็หยั่งไม่ถึง สรุปง่ายๆ คือให้เราขอบคุณพระเจ้า ทูลขอตามความต้องการ สารภาพความผิดบาป และขอพระเมตตาตามพระสัญญาของพระองค์
