ความจริง
บทที่ 4 · แรงบันดาลใจในการรับใช้ · ตอนที่ 5 จาก 10

“อย่าสะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตนในโลก”

มัทธิว 6:19 TNCV

เอเลน ไวท์ · แปลโดย บุญต้น วิลสัน

ฟังตอนที่ 5ดาวน์โหลด MP3

เสียงจะเล่นต่อไปยังตอนถัดไปจนจบบท

สมบัติที่เก็บไว้ในโลกไม่จีรังยั่งยืน เพราะอาจมีคนลักขโมย มอดทำลาย สนิมกัด ไฟไหม้ พายุถล่ม ทำให้ของมีค่าพลัดพรากไปจากเราได้ ที่จริงแล้ว “ทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ไหน ใจของท่านก็อยู่ที่นั่นด้วย” (มัทธิว 6:21 TNCV) ถ้าสะสมสมบัติไว้ในโลก จิตใจก็จะหมกมุ่นอยู่กับของฝ่ายโลก จนไม่มีเวลาคิดถึงอะไรที่เกี่ยวกับสวรรค์

ในสมัยพระเยซูชาวยิวอยู่เพื่อเงิน และรักสิ่งของฝ่ายโลกมากจนไม่มีที่ว่างในใจสำหรับพระเจ้าหรือเรื่องศีลธรรม ในสมัยนี้ก็เช่นกัน ความละโมบโลภมากเป็นมนตร์สะกดจิตชนชั้นนำให้บิดเบือนความเป็นธรรม และมนุษย์โดยทั่วไปก็เสื่อมทราม การปรนนิบัติรับใช้ซาตานเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ความสับสน และงานตรากตรำ เพื่อให้ได้มาแค่เพียงสมบัติชั่วคราว

พระเยซูตรัสว่า “จงสะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตนในสวรรค์ที่ซึ่งแมลงและสนิมไม่อาจทำลายได้และที่ซึ่งโจรไม่อาจงัดแงะเข้าไปขโมยได้ เพราะทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ไหน ใจของท่านก็อยู่ที่นั่นด้วย” (มัทธิว 6:20–21 TNCV)

พระเยซูทรงชี้แนะให้เรา “สะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตนในสวรรค์” เพราะเป็นประโยชน์ต่อเราเอง มีแต่สมบัติที่เราฝากไว้ในสวรรค์ที่เป็นของเราจริงๆ สมบัติที่สะสมไว้ในสวรรค์ไม่มีวันหมดอายุ ภัยธรรมชาติไม่อาจทำลายได้ ไม่มีการปล้นชิง ไม่มีมอดหรือสนิมที่จะกัดทำลายได้ เพราะพระเจ้าทรงรักษาสมบัตินั้นเอาไว้

ทรัพย์สมบัติที่พระเยซูสอนว่ามีค่าเหลือประมาณ คือ “มรดกอันรุ่งเรืองของพระองค์สำหรับประชากรของพระองค์” (เอเฟซัส 1:18 TNCV) ในพระคัมภีร์กล่าวถึงสาวกของพระคริสต์ว่าเป็นเพชรพลอยของพระองค์ เป็นสมบัติอันมีค่าเฉพาะพระองค์ ตรัสว่า พวกเขาเป็น “เหมือนเพชรประดับมงกุฎ” (เศคาริยาห์ 9:16 TNCV) “เราจะกระทำให้คนมีค่ามากกว่าทองคำเนื้อดี และมนุษย์มีค่ามากกว่าทองคำแห่งโอฟีร์” (อิสยาห์ 13:12 TKJV) พระคริสต์ทอดพระเนตรไปยังประชากรของพระองค์ผู้บริสุทธิ์และสมบูรณ์แบบ และทรงเห็นว่าคนเหล่านี้เป็นบำเหน็จจากความรัก การเสียสละและการทนต่อความอับอายของพระองค์ที่เสริมพระสิริของพระคริสต์ ผู้ทรงเป็นศูนย์กลางที่สุกใสด้วยรัศมีภาพอันรุ่งโรจน์เรืองรอง

นอกจากนั้นเราได้รับอนุญาตให้มีส่วนในภารกิจใหญ่แห่งการไถ่มนุษย์ให้รอดร่วมกับพระองค์ และมีส่วนในสมบัติที่พระองค์ได้มาด้วยการทนทุกข์และการสิ้นพระชนม์ อัครสาวกเปาโลเขียนถึงคริสตจักรในเมืองเธสะโลนิกาว่า “อะไรเล่าจะเป็นความหวังหรือความชื่นชมยินดี หรือสิ่งภูมิใจของเรา เฉพาะพระพักตร์พระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเมื่อพระองค์จะเสด็จมา ก็ไม่ใช่พวกท่านหรือ เพราะว่าท่านเป็นศักดิ์ศรีและความชื่นชมยินดีของเรา” (1 เธสะโลนิกา 2:19–20) นี่คือสมบัติที่พระคริสต์ทรงเชื้อเชิญให้เราแสวงหา อุปนิสัยเป็นผลเก็บเกี่ยวอันยิ่งใหญ่แห่งชีวิต ทุกถ้อยคำและการกระทำที่พระคุณของพระคริสต์ใช้เราเพื่อจุดประกายในใจคนอื่นให้มุ่งหาสวรรค์ และทุกความพยายามที่ช่วยสร้างอุปนิสัยตามแบบของพระคริสต์ เป็นการสะสมสมบัติไว้ในสวรรค์

ทรัพย์สมบัติอยู่ที่ใด ใจของเราก็อยู่ที่นั่น ทุกครั้งที่เราพยายามช่วยเหลือคนอื่น ก็เป็นประโยชน์แก่เราเอง คนที่บริจาคเงินหรืออุทิศเวลาเพื่อช่วยในการประกาศข่าวประเสริฐ จะเอาใจใส่และอธิษฐานเผื่องานนั้น และเผื่อคนที่จะได้ยินข่าวประเสริฐ เขาจะใช้เวลากับพระเจ้ามากขึ้น เพื่อจะช่วยคนที่เขาเป็นห่วงให้มากที่สุด

นอกจากนั้นแล้ว ในวันสุดท้ายเมื่อความมั่งคั่งของโลกเสื่อมสลายไป คนที่สะสมสมบัติไว้ในสวรรค์จะเห็นถึงผลแห่งชีวิต ถ้าเราเอาใจใส่ต่อคำสอนของพระคริสต์ เราจะได้อยู่กับคนทั้งหลายที่ล้อมรอบพระที่นั่งใหญ่สีขาว และจะได้เห็นคนที่รอดเพราะเรา และคนเหล่านั้นก็ยังจะนำคนจำนวนมากที่รอดเพราะพวกเขา ล้วนแล้วแต่เป็นผลที่เราทำงานเพื่อพระองค์ แล้วทุกคนก็จะเอามงกุฎวางไว้แทบพระบาทของพระคริสต์ และร่วมกันสรรเสริญพระองค์ตลอดนิรันดร์ ผู้รับใช้ของพระคริสต์จะชื่นชมยินดีเพียงไร เมื่อเห็นคนที่พระองค์ทรงไถ่ได้รับส่วนในพระสิริของพระองค์ สวรรค์จะประเสริฐขนาดไหนสำหรับคนที่สัตย์ซื่อในการประกาศข่าวประเสริฐให้คนอื่นได้รับความรอด

“เมื่อพระเจ้าทรงทำให้พวกท่านเป็นขึ้นมาด้วยกันกับพระคริสต์แล้ว ก็จงแสวงหาสิ่งที่อยู่เบื้องบนในที่ซึ่งพระคริสต์สถิตอยู่ คือประทับอยู่เบื้องขวาของพระเจ้า” (โคโลสี 3:1)