การอุทิศชีวิตให้พระเจ้าด้วยใจมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว คือสภาพที่พระเยซูกล่าวถึงในข้อนี้ ขอเพียงให้ตั้งมั่นด้วยใจจริงและไม่เบี่ยงเบนที่จะรู้สัจธรรมและปฏิบัติตามไม่ว่าจะต้องแลกกับการเสียสละเพียงใดก็ตาม และพระเจ้าจะประทานให้ท่านรู้แจ้งเห็นจริง ชีวิตในทางธรรมเริ่มต้นเมื่อเราหยุดที่จะประนีประนอมกับความบาป เมื่อนั้นใจของเราก็จะกล่าวอย่างเดียวกับอัครสาวกเปาโลว่า “พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าไม่ถือว่าตนเองฉวยสิ่งนี้มาได้แล้ว แต่ข้าพเจ้าทำอย่างหนึ่ง คือลืมสิ่งที่ผ่านมาและโน้มตัวไปหาสิ่งที่อยู่ข้างหน้า ข้าพเจ้ารุดหน้าไปสู่หลักชัยเพื่อคว้ารางวัลซึ่งพระเจ้าได้ทรงเรียกข้าพเจ้าจากสวรรค์ผ่านทางพระเยซูคริสต์ให้ไปรับ” “ยิ่งกว่านั้นอีกข้าพเจ้าเห็นว่าทุกสิ่งไร้ค่าเมื่อเทียบกับความยิ่งใหญ่ล้ำเลิศในการที่ได้รู้จักพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า เพื่อพระองค์ข้าพเจ้าได้สละทุกสิ่ง ข้าพเจ้าถือว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเศษขยะเพื่อข้าพเจ้าจะได้พระคริสต์” (ฟีลิปปี 3:13–14, 8 TNCV)
แต่เมื่อคนเราตาบอดเพราะหลงรักตัวเอง ชีวิตก็จะมีแต่ความมืดมน “ถ้าตาของท่านเสีย ทั้งกายของท่านก็จะเต็มไปด้วยความมืด” (มัทธิว 6:23 TNCV) ความมืดทึบที่น่ากลัวนี่แหละที่ทำให้คนยิวปักใจไม่ยอมเชื่อ จนเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะเห็นคุณค่าของพระลักษณะนิสัยและพระราชกิจของพระองค์ผู้เสด็จมาเพื่อช่วยพวกเขาให้รอดจากความผิดบาป
การแพ้การทดลองเริ่มต้นด้วยการยอมโอนเอน คลางแคลงใจ เพราะถ้าเราไม่มอบให้พระเจ้าอย่างสุดจิตสุดใจแล้ว เราก็จะตกอยู่ในความมืด เมื่อเราเก็บกักอะไรไว้จากพระเจ้า ก็เท่ากับเป็นการเปิดประตูให้ซาตานเข้ามาทดลองเราให้หลงกล มันรู้ว่าถ้ามันสามารถปิดบังความเชื่อของเราไว้ จนเรามองไม่เห็นพระเจ้าแล้ว จะไม่มีเครื่องป้องกันเราไว้จากการทำบาป
ความลุ่มหลงเกิดขึ้นในใจที่ปรารถนาความบาป ทุกครั้งที่เราตอบสนองความปรารถนานั้นก็เป็นการสร้างปมให้ยิ่งตีตัวออกห่างจากพระเจ้า ถ้าเราเลือกดำเนินในทางที่ซาตานกำหนดแล้ว เงาชั่วร้ายก็จะห้อมล้อมเราไว้ แต่ละก้าวเดินจะมืดลงและเพิ่มความบอดในหัวใจ
กฎศีลธรรมและกฎธรรมชาติเป็นกฎเดียวกัน คือคนที่ดำรงอยู่ในความมืดจะเสียสายตาในที่สุด แสงจ้าแห่งเที่ยงวันกลับกลายเป็นความมืดทึบแห่งค่ำคืน เขา “เดินในความมืด และไม่รู้ว่าตนกำลังไปไหน เพราะว่าความมืดทำให้ตาของเขาบอดไปเสียแล้ว” (1 ยอห์น 2:11) เขาตะพึดตะพือใส่ใจกับความชั่ว ตั้งใจปิดหูไม่ฟังคำเชื้อเชิญด้วยความรักของพระเจ้า จนในที่สุดคนบาปก็เกลียดชังความดีไปเลย เขาไม่ต้องการพระเจ้า และความสามารถในการรับรู้แสงสว่างจากสวรรค์ก็เป็นอัมพาตไป แสงแห่งความรักยังคงเจิดจ้า คำเชื้อเชิญแห่งพระเมตตายังคงป่าวประกาศ แต่คนที่ดื้อรั้นในทางบาปกลับหูหนวกตาบอดไปเสียแล้ว
พระเจ้าไม่เคยทอดทิ้งมนุษย์คนใดให้เป็นไปตามยถากรรม ตราบใดที่ยังมีความหวังที่เขาจะรอดได้ มนุษย์ต่างหากที่หันหลังให้กับพระเจ้า ไม่ใช่พระเจ้าที่ทิ้งมนุษย์ พระบิดาทรงติดตามเราด้วยการร้องเรียก การตักเตือน และการหนุนใจเรื่องพระเมตตาคุณของพระองค์เรื่อยมา จนกระทั่งไม่มีประโยชน์อะไรที่จะให้โอกาสอีก ภาระรับผิดชอบขึ้นอยู่กับคนบาป การต้านเสียงพระวิญญาณบริสุทธิ์ในวันนี้ คือการเตรียมตัวที่จะต้านอีกในวันหน้า คนบาปจึงถลำลึกลงไปในการต่อต้าน จนในที่สุดเขาไม่รับรู้ถึงแสงสว่าง และไม่ตอบสนองต่อพระวิญญาณบริสุทธิ์อีก นั่นแหละเป็นสภาพตามที่พระเยซูตรัสว่า “ความสว่างในท่านเป็นความมืดมน” จนแม้ความจริงที่เขารู้อยู่ก็ผิดเพี้ยน กลายเป็นเหตุให้ใจบอดยิ่งกว่าเดิม
