แม้คำพิพากษาที่กล่าวว่า “ท่านผู้เป็นคนตัดสินก็ยังทำอย่างเดียวกัน” ก็ยังไม่พอที่จะบรรยายถึงความบาปของคนที่บังอาจติเตียนและวิจารณ์พี่น้องของตน “เหตุไฉนท่านมองดูผงที่ในตาพี่น้องของท่าน แต่ไม้ทั้งท่อนที่อยู่ในตาของท่าน ท่านก็ไม่รู้สึก”
พระเยซูทรงกล่าวถึงคนที่ช่างสังเกตและกระตือรือร้นในการคอยจ้องจับผิดและชี้จุดผิดนั้นทันทีที่จับได้ ว่าเมื่อมีคนฝึกนิสัยที่ตรงกันข้ามกับพระองค์เช่นนี้ ถ้าเปรียบเทียบกับข้อบกพร่องที่ตนวิจารณ์แล้วก็ย่ำแย่กว่ามาก เหมือนการเอาท่อนไม้มาเปรียบเทียบกับผงธุลี เป็นเพราะเขาไม่มีความรักและความสุภาพอ่อนโยน เขาจึงทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ชีวิตของคนที่ไม่เคยโศกเศร้าเสียใจเพราะความผิดบาปของตนจนยินยอมมอบทุกสิ่งให้พระคริสต์ จะไม่แสดงออกถึงความรักของพระองค์ คนเช่นนี้บิดเบือนข่าวประเสริฐที่อ่อนสุภาพ และทำร้ายมนุษย์ผู้ล้ำค่าที่พระคริสต์ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อไถ่ไว้ ตามการเปรียบเทียบของพระเยซูแล้ว นิสัยที่ชอบจับผิดและวิจารณ์คนอื่นเป็นบาปที่หนักกว่าบาปที่ตนวิจารณ์ เพราะคนที่เป็นเช่นนี้ไม่เพียงแต่ทำบาปแบบเดียวกัน แต่ก็ยังเพิ่มความบาปด้วยการหลงตัวเองและวิจารณ์คนอื่น
พระคริสต์ผู้เดียวทรงเป็นมาตรฐานของอุปนิสัย และผู้ที่ตั้งตัวเองเป็นมาตรฐานให้คนอื่น ได้ตั้งตนแทนที่พระคริสต์ พระคัมภีร์เขียนว่า พระบิดา “ทรงมอบการพิพากษาทั้งสิ้นไว้กับพระบุตร” (ยอห์น 5:22) ดังนั้นใครก็ตามที่บังอาจตัดสินเหตุผลเบื้องหลังการกระทำของคนอื่น ก็ได้แย่งชิงสิทธิอำนาจของพระบุตรพระเจ้าไป คนที่ต้องการจะเป็นตุลาการตัดสินและวิพากษ์วิจารณ์คนอื่นแสดงว่าเขากำลังตั้งตนเป็นฝ่ายปฏิปักษ์ของพระคริสต์ “ผู้กีดกั้นขัดขวางและยกตัวขึ้นต่อสู้อะไรๆ ที่ได้ชื่อว่าเป็นพระเจ้า หรืออะไรๆ ที่เขาไหว้นมัสการนั้น แล้วมันก็นั่งในพระวิหารของพระเจ้าเหมือนอย่างพระเจ้า ประกาศตัวว่าเป็นพระเจ้า” (2 เธสะโลนิกา 2:4 TKJV)
ความบาปที่นำไปสู่ผลที่น่าเศร้าที่สุดคือ ความเย็นชาและการชอบจับผิด ที่ไม่รู้จักให้อภัยของพวกฟาริสี เมื่อประสบการณ์ด้านศาสนาไม่นำมาซึ่งความรัก ก็แสดงว่าพระเยซูไม่ได้อยู่ด้วย ความสว่างของพระองค์ก็ไม่ได้อยู่ที่นั่น และการที่จะสาละวนกับกิจกรรมทางศาสนาอย่างขยันขันแข็งจะไม่ทำให้เกิดความรักถ้าพระเยซูไม่ได้สถิตอยู่ด้วย อาจมีคนที่ตาแหลมคม เห็นปมด้อยของคนอื่นได้ง่าย แต่สำหรับทุกคนที่ขุดคุ้ยข้อบกพร่องของผู้อื่นพระเยซูตรัสว่า “คนหน้าซื่อใจคด จงชักไม้ทั้งท่อนออกจากตาของท่านก่อน แล้วท่านจะเห็นได้ถนัด จึงจะเขี่ยผงออกจากตาพี่น้องของท่านได้” (มัทธิว 7:5) คนที่ทำผิดเป็นคนแรกที่สงสัยว่าคนอื่นทำผิดด้วย เขาประณามคนอื่นเพื่อกลบเกลื่อนหรือแก้ตัวเรื่องความชั่วที่อยู่ในใจตัวเอง ความบาปทำให้มนุษย์รู้จักมักคุ้นกับความชั่ว พออาดัมกับเอวาทำบาปเขาทั้งสองก็เริ่มกล่าวหาซึ่งกันและกัน ถ้าหากไม่มีพระคุณของพระคริสต์ควบคุมไว้แล้ว คนเราจะกล่าวหาคนอื่นในลักษณะนี้โดยธรรมชาติอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
คนที่ปล่อยตัวตามใจให้มีนิสัยชอบกล่าวหาคนอื่นจะไม่หยุดไว้แค่เพียงการชี้บอกให้พี่น้องรู้ถึงสิ่งที่เขาถือว่าเป็นข้อบกพร่อง แต่ถ้าการใช้ไม้อ่อนไม่เป็นผลในการให้พี่น้องทำในสิ่งที่ตนคิดว่าควร ก็จะพยายามเท่าที่มีอำนาจจะทำได้เพื่อบังคับคนอื่นให้เป็นไปตามความเห็นของตนในเรื่องความถูกต้อง ชาวยิวในสมัยพระเยซูได้ทำแบบนั้น และคริสตจักรในทุกยุคสมัยเมื่อสูญเสียพระคุณของพระคริสต์ก็ได้ทำอย่างนั้นเช่นกัน เมื่อพบว่าฤทธิ์อำนาจแห่งความรักไม่ได้อยู่กับตนแล้ว คนในคริสตจักรจึงหันมาพึ่งพาอำนาจรัฐเพื่อบังคับให้คนทั้งหลายปฏิบัติตามหลักข้อเชื่อและกฎเกณฑ์ต่างๆ ของคริสตจักร นี่คือเหตุที่อยู่เบื้องหลังกฎหมายทุกอย่างที่กำหนดการปฏิบัติทางศาสนา และเป็นเหตุผลของการกดขี่ข่มเหงทั้งหลายตั้งแต่สมัยอาเบลจนถึงสมัยของเรา
พระคริสต์ไม่ทรงทำการกวาดต้อนมนุษย์ให้มาหาพระองค์เลย แต่ทรงชักนำให้เขามาหาพระองค์ และฤทธิ์อำนาจที่พระองค์ทรงใช้คือพลังแห่งความรัก เมื่อคริสตจักรใดหันไปพึ่งพาอำนาจรัฐก็แสดงว่า คริสตจักรนั้นขาดฤทธิ์อำนาจของพระคริสต์ คือพลังแห่งความรักนั่นเอง
แต่ปัญหาอยู่ที่สมาชิกคริสตจักร จึงต้องแก้ปัญหาเป็นรายบุคคลไป พระเยซูทรงเชื้อเชิญให้ผู้กล่าวหาเอาท่อนไม้ออกจากตาก่อน คือให้เลิกนิสัยที่ชอบวิจารณ์คนอื่น สารภาพและละทิ้งความบาปของตนก่อนที่จะพยายามแก้ไขคนอื่น เพราะ “ต้นไม้ดีย่อมไม่เกิดผลเลว หรือต้นไม้เลวย่อมไม่เกิดผลดี” (ลูกา 6:43) นิสัยที่ชอบกล่าวหาคนอื่นเป็นผลเลว แสดงว่าต้นไม้ไม่ดี การที่จะยกย่องตัวเองว่าชอบธรรมนั้นก็ไร้ประโยชน์ สิ่งที่ต้องทำคือการเปลี่ยนแปลงที่ใจ เพราะจำเป็นต้องมีจิตใจที่เปลี่ยนใหม่เสียก่อน จึงพร้อมที่จะแก้ไขคนอื่นได้ “ด้วยว่าปากนั้นพูดสิ่งที่มาจากใจ” (มัทธิว 12:34)
เมื่อมีวิกฤตประดังเข้ามาในชีวิตใคร และเราพยายามแนะแนวหรือตักเตือนเขา ถ้อยคำของเราจะมีน้ำหนักมากน้อยก็ขึ้นอยู่กับแบบอย่างและนิสัยของเราก่อนหน้านั้น เราต้องเป็นคนดี ก่อนที่จะทำความดีได้ เราจะไม่มีอิทธิพลเปลี่ยนแปลงคนอื่นได้ จนกว่าพระคุณของพระคริสต์เข้ามาชำระจิตใจของเราเองให้บริสุทธิ์ ทำให้เราถ่อมลงและมีนิสัยที่อ่อนสุภาพ เมื่อจิตใจเปลี่ยนแปลงใหม่แล้ว เราจะมีชีวิตอยู่เพื่อเป็นพระพรให้คนอื่น อย่างต้นกุหลาบผลิดอกที่หอมหวน และเครือเถาที่ออกพวงองุ่น
ถ้า “พระคริสต์สถิตในพวกท่าน อันเป็นความหวังที่จะได้รับศักดิ์ศรี” (โคโลสี 1:27) เราจะไม่มีนิสัยคอยจับผิดคนอื่นเพื่อเปิดเผยความผิดนั้นให้กระจ่าง และแทนที่เราจะหาช่องทางกล่าวหาและกล่าวโทษคนอื่น เราจะมุ่งหมายที่จะช่วยเหลือ ให้พร และนำคนให้พ้นภัย เมื่อปฏิบัติต่อคนที่มีความผิด เราจะทำตามคำสั่งที่ว่า “จงระวังตัวท่านเอง มิฉะนั้นท่านเองจะถูกล่อลวงให้ทำบาปไปด้วย” (กาลาเทีย 6:1 TNCV) เราจะระลึกถึงความผิดพลาดของเราเองว่า เมื่อเราได้หลงผิดแล้ว เป็นการยากเพียงไรที่จะกลับมาอยู่ในความถูกต้อง เราจะไม่ผลักดันพี่น้องออกไปให้ยิ่งจมอยู่ในความมืดมากกว่าเดิม แต่เราจะเตือนเขาถึงอันตรายด้วยความเห็นอกเห็นใจ
คนที่มักพินิจพิจารณาการสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนแห่งคาลวารี1 โดยใจสำนึกว่าเป็นเพราะความบาปของเขาเองที่พระเยซูต้องทนทุกข์นั้น จะไม่วัดระดับความผิดของตัวเองเปรียบเทียบกับคนอื่น คนที่ดำเนินชีวิตในเงาแห่งไม้กางเขนของพระคริสต์จะต้องไม่มีนิสัยชอบวิจารณ์คนอื่นหรือยกตนข่มท่าน
เมื่อถึงจุดที่ท่านรู้สึกว่าจะยอมเสียเกียรติและแม้กระทั่งสละชีวิตเพื่อช่วยเหลือพี่น้องที่หลงผิดถ้าจำเป็น ก็แสดงว่าท่านได้เอาท่อนไม้ออกจากตาแล้ว และพร้อมที่จะช่วยเหลือพี่น้อง เมื่อนั้นท่านจะเข้าถึงใจพี่น้องได้ ไม่เคยมีใครที่หลงผิดแล้วกลับมาดีได้เพราะการถูกวิจารณ์หรือตำหนิ แต่มีหลายคนที่ถูกขับไล่ให้ห่างออกจากพระคริสต์จนปิดใจไม่ยอมกลับใจใหม่เพราะถูกวิพากษ์วิจารณ์ คนที่สุภาพอ่อนโยนและมีความร่าเริงยินดีอาจช่วยคนที่หลงผิดให้พ้นภัย และลบล้างความผิดมากมาย เมื่อพระลักษณะนิสัยของพระคริสต์ปรากฏในชีวิตของเรา จะมีพลังเปลี่ยนแปลงทุกคนที่เราคบค้าสมาคมด้วย ขอเพียงแต่เรายอมให้พระองค์ประจักษ์ในชีวิตเป็นประจำทุกวัน แล้วพระองค์จะทรงเปิดเผยฤทธิ์อำนาจของพระวจนะผ่านตัวเรา คือพลังอ่อนโยนที่ทรงอานุภาพจะสร้างผู้อื่นขึ้นใหม่ตามพระฉายาอันงดงามขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา
- สถานที่ที่พระเยซูถูกตรึงเรียกว่า คาลวารี หรือ กลโกธา หรือเนินหัวกะโหลก
