จะมีผู้สอนเทียมเท็จมาล่อท่านทั้งหลายออกจากหนทางที่คับแคบนั้น จงระวังระไวให้ดี คนเหล่านี้สวมเสื้อขนแกะ แต่จิตใจเขาเป็นเยี่ยงหมาป่า พระเยซูประทานข้อพิสูจน์เพื่อเราจะแยกแยะได้ระหว่างผู้สอนแท้กับผู้สอนเทียมเท็จว่า “ท่านจะรู้จักเขาได้เพราะผลของพวกเขา” “ผลองุ่นเก็บได้จากต้นไม้มีหนามหรือ และผลมะเดื่อเก็บได้จากพืชหนามหรือ”
พระเยซูไม่ได้ขอให้เราพิสูจน์เขาด้วยเรื่องวาทศิลป์หรือคุณวุฒิ แต่ด้วยพระวจนะของพระเจ้า “จงไปค้นดูบทบัญญัติและคำพยาน หากพวกเขาไม่ได้พูดตามนี้ พวกเขาก็ไม่ได้มีแสงสว่าง…อยู่เลย” “ลูกเอ๋ย ถ้าเจ้าเลิกฟังคำสั่งสอน เจ้าก็จะหลงไปจากคำแห่งความรู้” (อิสยาห์ 8:20 TNCV; สุภาษิต 19:27) ผู้สอนเหล่านี้สอนเรื่องอะไร คำสอนนั้นช่วยให้เรายำเกรงพระเจ้ามากขึ้น และแสดงความรักต่อพระองค์ด้วยการรักษาพระบัญญัติของพระองค์หรือไม่ ถ้าคนสอนไม่เห็นความสำคัญของพระบัญญัติ แถมยังดูหมิ่นข้อบังคับของพระองค์ ถ้าเขาไม่รักษาพระบัญญัติแม้จะเป็นข้อเล็กน้อย และสอนให้คนอื่นพลอยไม่รักษาไปด้วย เขาก็จะไม่เป็นที่ยอมรับในสวรรค์ เราแน่ใจได้เลยว่า เขาโมเมไปโดยไม่มีหลักการ เขากำลังสานต่อในงานที่เริ่มต้นด้วยเจ้าแห่งความมืดผู้เป็นศัตรูของพระเจ้า
ไม่ใช่ทุกคนที่อ้างตนว่าเป็นคริสเตียนจะเป็นของพระคริสต์ พระเยซูตรัสว่า มีหลายคนที่เคยสั่งสอนโดยอ้างพระนามของพระองค์ แต่สุดท้ายก็จะไม่ผ่านการพิพากษา “หลายคนจะพูดกับเราในวันนั้นว่า ‘พระองค์เจ้าข้า พระองค์เจ้าข้า พวกข้าพระองค์เผยพระวจนะในพระนามของพระองค์ ขับผีในพระนามของพระองค์ และทำการอัศจรรย์มากมายมิใช่หรือ’ เมื่อนั้นเราจะบอกเขาอย่างตรงไปตรงมาว่า ‘เราไม่รู้จักเจ้าเลย เจ้าคนทำชั่ว จงไปให้พ้น’” (มัทธิว 7:22–23 TNCV)
มีบางคนสำคัญตนว่าทำถูกต้องแล้ว ในขณะที่กำลังทำผิด เขาอ้างว่าพระคริสต์เป็นเจ้าชีวิตของเขา แล้วก็แสดงตัวว่ากำลังทำอะไรใหญ่โตมากมายในพระนามของพระองค์ แต่ที่แท้เขาก็เป็นผู้กระทำความชั่ว “เขาแสดงความจงรักภักดีด้วยริมฝีปาก แต่จิตใจโลภหวังผลกำไรอธรรม” พวกเขามองคนที่ประกาศพระธรรมของพระเจ้าว่า “เป็นแค่คนที่ร้องเพลงรักด้วยเสียงไพเราะและเล่นดนตรีเก่งเท่านั้น เพราะเขาฟังคำพูดของเจ้า แต่ไม่ยอมนำไปปฏิบัติ” (เอเสเคียล 33:31–32 TNCV)
เพียงการอ้างว่าตนเป็นสาวกก็ไม่มีประโยชน์ เพราะความเชื่อในพระคริสต์ที่นำไปสู่ความรอดไม่เหมือนที่หลายคนเคยเรียนมา พวกเขามักจะพูดว่า ‘จงเชื่อเท่านั้น และไม่ต้องถือปฏิบัติตามพระบัญญัติหรอก’ แต่ความเชื่อที่ไม่ได้นำไปสู่การปฏิบัติก็เป็นความเชื่อที่จอมปลอม อัครสาวกยอห์นเขียนว่า “ผู้ที่กล่าวว่า ‘ข้าพเจ้ารู้จักพระองค์’ แต่ไม่ได้ประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ คนนั้นเป็นคนพูดมุสาและสัจจะไม่ได้อยู่ในเขาเลย” (1 ยอห์น 2:4) เมื่อมีการอัศจรรย์เกิดขึ้น หรือมีเหตุการณ์ที่ดูเหมือนเป็นการทรงนำ อย่าให้ใครสรุปว่านั่นเป็นการพิสูจน์ว่าสิ่งที่เขาคิดหรือกระทำนั้นถูกต้อง หากใครไม่ให้ความสำคัญกับพระวจนะของพระเจ้า แต่กลับยกเอาความรู้สึกนึกคิดและประสบการณ์ของตนไว้เหนือมาตรฐานที่พระเจ้าทรงวางไว้ ก็สามารถรู้ได้ทันทีว่า ไม่มีแสงสว่างในผู้นั้นเลย
การเชื่อฟังและปฏิบัติตามเป็นบทพิสูจน์ถึงการเป็นสาวกแท้ เพราะการปฏิบัติตามพระบัญญัตินั้นพิสูจน์ว่าเราไม่ได้แสร้งพูดเมื่อบอกว่า ‘ฉันรักพระเจ้า’ เมื่อคำสอนที่เรารับนั้นลบล้างมลทินบาปในใจให้ชีวิตเกิดผลบริสุทธิ์ เราสามารถรู้ได้ว่า คำสอนนั้นเป็นสัจธรรมของพระเจ้า เมื่อมีความเมตตากรุณา ความสุภาพอ่อนโยน และการเห็นอกเห็นใจปรากฏอยู่ในชีวิต เมื่อเรามีความสุขในการทำสิ่งที่ถูกต้อง แสดงว่าความเชื่อของเราเป็นความเชื่อแท้ “ถ้าเราประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ เราจะมั่นใจได้ว่าเรารู้จักพระองค์” (1 ยอห์น 2:3)
