เมื่อรู้แน่แล้วว่าพระเจ้าทรงรักเราทั้งหลาย พระเยซูทรงกำชับให้เรารักซึ่งกันและกัน ด้วยว่าการรักซึ่งกันและกันนี้เองที่เป็นหลักการครอบคลุมการติดต่อสัมพันธ์ทุกรูปแบบของมนุษย์
ชาวยิวจมอยู่กับเรื่องการกระหายอำนาจ และการเป็นที่ยอมรับนับถือและคอยการปรนนิบัติรับใช้ให้สมเกียรติ แต่พระเยซูทรงสอนว่า อย่าสนใจว่าเราจะได้รับเท่าใด แต่ตรงกันข้าม ให้สนใจว่าเราจะให้ได้เท่าไร ความรู้สึกของเราที่อยากให้คนอื่นช่วยเหลือเรา เป็นมาตรฐานที่เราควรใช้ในการช่วยเหลือคนอื่น
เมื่อเราอยู่กับคนอื่น ให้เอาใจเขามาใส่ใจเรา ให้คิดถึงความรู้สึก ความลำบากยากเย็นและการผิดหวังทั้งความทุกข์ความสุขของพวกเขา ถ้าสมมุติว่าต้องสลับที่กัน ท่านอยากให้เขาปฏิบัติอย่างไรต่อท่าน ท่านจงทำอย่างนั้นกับเขา นี่คือสัจธรรม และเป็นไปตามหลักธรรมที่ว่า “จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง” (มัทธิว 22:39) คำสอนของบรรดาผู้เผยพระวจนะสรุปรวมอยู่ในข้อนี้ และเป็นหลักการของสวรรค์ หลักการนี้จะพบในชีวิตของทุกคนที่ได้รับการเตรียมพร้อมที่จะอยู่กับชาวสวรรค์ผู้บริสุทธิ์
กฎทองคือหลักการของมารยาทแท้ ซึ่งแสดงออกให้เห็นชัดที่สุดในชีวิตและพระลักษณะนิสัยของพระเยซู ลำแสงที่ฉายออกในชีวิตประจำวันของพระผู้ช่วยให้รอดช่างงดงามยิ่งนัก มีบรรยากาศที่หวานชื่นล้อมรอบพระองค์ บรรดาบุตรทั้งหลายของพระองค์จะมีลักษณะแบบเดียวกัน คือคนทั้งหลายที่มีพระคริสต์สถิตในใจ เขาจะมีบรรยากาศรอบตัวเหมือนพระองค์ เสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์มีกลิ่นหอมจากอุทยานของพระเจ้า และใบหน้าพวกเขาเบิกบาน สะท้อนรัศมีจากพระพักตร์ของพระองค์ ซึ่งส่องแสงให้แก่ผู้ที่เดินโซเซด้วยความเหน็ดเหนื่อย
ทุกคนที่เข้าใจมาตรฐานแท้ของอุปนิสัยที่สมบูรณ์แบบ จะแสดงออกตามแนวทางพระเมตตากรุณาของพระคริสต์ในชีวิตอย่างแน่นอน อิทธิพลของพระคุณพระองค์จะหล่อหลอมให้จิตใจสุภาพอ่อนโยน และมีความรู้สึกนึกคิดที่บริสุทธิ์ ละเอียดอ่อนแบบสวรรค์ และจะรู้จักกาลเทศะ
แต่กฎทองมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น พระเจ้าทรงเรียกทุกคนที่ได้รับมอบฉันทะภาระเรื่องพระคุณนานาประการของพระเจ้า (1 เปโตร 4:10) ให้ช่วยเหลือคนที่รู้เท่าไม่ถึงการณ์และดำเนินชีวิตในความมืด ประหนึ่งว่าถ้าสลับตำแหน่งกันแล้วก็อยากให้เขาปฏิบัติกับตนอย่างไรอย่างนั้น อัครสาวกเปาโลกล่าวว่า “ข้าพเจ้าเป็นหนี้ทั้งพวกกรีกและชาติอื่นๆ ด้วย เป็นหนี้ทั้งพวกนักปราชญ์และคนที่ไม่มีการศึกษาด้วย” (โรม 1:14) เรารับรู้ถึงความรักของพระเจ้า และได้รับของประทานแห่งพระคุณมากกว่าคนที่ดำรงชีวิตอันน่าสังเวชท่ามกลางความมืดแห่งโลกนี้เพียงไร เรามีภาระหน้าที่ที่จะต้องแบ่งปันของประทานเหล่านั้นแก่เขาเพียงนั้น
ของประทานและพระพรอื่นในชีวิตก็เช่นกัน เราได้รับสิ่งใดมากกว่าเพื่อนมนุษย์เท่าไร เราก็เป็นหนี้เขาเท่านั้น เรามีทรัพย์สินหรือความสะดวกสบายในชีวิตหรือ ถ้าอย่างนั้นเราก็มีหน้าที่อันสำคัญที่จะดูแลเด็กกำพร้าและหญิงม่ายกับคนที่ทนทุกข์ด้วยโรคภัยไข้เจ็บ เหมือนดังที่เราคงอยากให้เขาดูแลเราถ้าหากต้องสลับตำแหน่งกัน
กฎทองสอนในเรื่องเดียวกันนี้ที่พระเยซูทรงสอนในตอนอื่นของคำเทศนาบนภูเขาว่า “ท่านจะตวงให้ผู้อื่นด้วยทะนานอันใด พระเจ้าจะทรงตวงให้พวกท่านด้วยทะนานอันนั้น” สิ่งที่เราทำให้คนอื่นไม่ว่าดีหรือร้าย จะส่งผลย้อนกลับมาหาเราอย่างแน่นอน เป็นพรหรือเป็นภัย เราให้สิ่งใด เราก็จะรับสิ่งนั้นกลับคืนมา บ่อยครั้งเราช่วยคนอื่นในด้านการเงินหรือวัตถุสิ่งของ และก็ได้สิ่งนั้นกลับคืนมา บางครั้งเมื่อเราเกิดขัดสนขึ้นมาก็มีเงินทองไหลมาเป็นสี่เท่ากับที่เราเคยช่วยเหลือคนอื่น แต่นอกจากนี้การช่วยเหลือทุกอย่างที่เราให้เพื่อนมนุษย์ได้รับการตอบสนองในชีวิตนี้ด้วยการได้รับความรักจากพระเจ้าที่หลั่งไหลเข้ามาในชีวิตมากขึ้น ซึ่งความรักนั้นเป็นองค์รวมของสง่าราศีและสมบัติแห่งสวรรค์ ในทำนองเดียวกันเมื่อเราทำร้ายผู้อื่นผลร้ายก็จะย้อนกลับมาหาเรา ทุกคนที่วิพากษ์วิจารณ์และบั่นทอนกำลังใจของผู้อื่นเป็นว่าเล่น จะต้องได้ผ่านประสบการณ์เดียวกันที่เขาเป็นเหตุให้เพื่อนต้องทน คือจะได้สัมผัสถึงความรู้สึกของผู้ที่ขาดคนเห็นใจ ที่ไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างสุภาพอ่อนโยน
พระบัญชาในเรื่องนี้มาถึงเราด้วยความรัก เพื่อให้เรามีความรังเกียจต่อความแข็งกระด้างที่อยู่ในใจ และเพื่อให้เปิดใจออกต้อนรับพระเยซูเข้ามาประทับในใจเรา ดังนี้เองพระองค์จะทรงนำสิ่งดีออกมาจากสิ่งร้าย และสิ่งที่เราถือว่าเป็นการถูกสาปแช่งนั้น ก็จะเป็นเหตุให้เราได้รับพระพร
มาตรฐานที่บ่งชี้ไว้ในกฎทองนั้น เป็นมาตรฐานแท้ของคริสตศาสนา ทุกอย่างที่ยิ่งหย่อนไปกว่านั้นเป็นของปลอม พระเยซูคริสต์ทรงตีค่ามนุษย์ไว้สูงจนกระทั่งได้ทรงสละพระชนม์เพื่อมนุษยชาติ ศาสนาใดที่ตีค่ามนุษย์ไว้ต่ำหรือนำพาผู้ที่ศรัทธาให้มองข้ามความทุกข์ยากหรือสิทธิของมนุษย์ด้วยกัน ศาสนานั้นเป็นศาสนาปลอม เมื่อเราไม่แยแสต่อสภาพของคนยากไร้ คนที่ทนทุกข์และคนบาป ก็เท่ากับเป็นการพิสูจน์ตัวว่าเป็นผู้ทรยศต่อพระคริสต์ สาเหตุที่ศาสนาคริสต์มีอิทธิพลน้อย เป็นเพราะว่ามีคนรับพระนามของพระคริสต์ไว้แต่ปาก ในขณะเดียวกันก็ปฏิเสธพระลักษณะนิสัยของพระองค์ในชีวิต เพราะเหตุนี้เองชาวโลกจึงหมิ่นประมาทพระนามของพระองค์
พระธรรมกิจการได้บรรยายถึงคริสตจักรในสมัยของอัครสาวก ที่มีแสงเจิดจ้าแห่งพระคริสต์ผู้ทรงฟื้นจากความตายส่องมายังพวกเขาว่า “ไม่มีใครอ้างว่าทรัพย์สินที่มีอยู่เป็นของตนเอง” “ในหมู่พวกเขาไม่มีใครขัดสน” “โดยฤทธิ์อำนาจอันยิ่งใหญ่ เหล่าอัครทูตเป็นพยานอย่างต่อเนื่องถึงการคืนพระชนม์ขององค์พระเยซูเจ้าและพระคุณมากล้นมีแก่พวกเขาทุกคน” “ทุกๆ วันพวกเขามาประชุมกันที่ลานพระวิหาร หักขนมปังตามบ้านของตน และรับประทานร่วมกันด้วยความยินดีและจริงใจ พวกเขาพากันสรรเสริญพระเจ้าและเป็นที่ชื่นชมของคนทั้งปวง ในแต่ละวันองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงให้คนทั้งหลายที่กำลังจะได้รับความรอดมาเข้ากับพวกเขา” (กิจการ 4:32, 34, 33; 2:46–47 TNCV)
สัจธรรมที่มีพลังมากที่สุดทั่วใต้หล้าคือสัจธรรมที่สอนควบคู่ไปกับการแสดงความเมตตาแก่ผู้ตกทุกข์ได้ยากที่ต้องการความเห็นใจและการช่วยเหลือ นี่คือความจริงที่อยู่ในพระเยซูคริสต์ เมื่อผู้ที่อ้างตนว่าเป็นคริสเตียนได้ปฏิบัติตามกฎทองที่กล่าวว่า “จงปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างที่ท่านปรารถนาให้เขาปฏิบัติต่อท่าน” แล้วการประกาศข่าวประเสริฐจะมีพลังดังเช่นสมัยของอัครทูต
