ความจริง
บทที่ 6 · อย่าตัดสินผู้อื่น แต่จงปฏิบัติตามพระธรรม · ตอนที่ 4 จาก 9

“จงขอแล้วจะได้ จงหาแล้วจะพบ จงเคาะแล้วจะเปิดให้แก่ท่าน”

มัทธิว 7:7 TH1971

เอเลน ไวท์ · แปลโดย บุญต้น วิลสัน

ฟังตอนที่ 4ดาวน์โหลด MP3

เสียงจะเล่นต่อไปยังตอนถัดไปจนจบบท

เพื่อไม่ให้คนสงสัยและเข้าใจความหมายผิดไป พระเยซูจึงย้ำพระสัญญาสามเกลียวนี้อีกครั้ง เพราะพระองค์ทรงปรารถนาที่จะให้คนที่แสวงหาพระเจ้าเชื่อในพระองค์ผู้ทรงสามารถกระทำได้ทุกสิ่ง พระองค์จึงตรัสต่อไปอีกว่า “ทุกคนที่ขอก็ได้ ทุกคนที่แสวงหาก็พบ ทุกคนที่เคาะก็จะเปิดให้เขา” (มัทธิว 7:8 TH1971)

พระองค์ไม่ได้ระบุเงื่อนไข เพียงแต่ขอให้เราหิวกระหายพระเมตตาจากพระองค์ ปรารถนาการปรึกษาและความรักของพระองค์ “จงขอ” เพราะการขอนั้นแสดงว่าเราตระหนักว่าตัวเองขาดแคลน และถ้าเราขอด้วยความเชื่อก็จะได้รับ พระองค์ทรงให้คำมั่นสัญญา ซึ่งจะไม่มีวันล่มสลาย ถ้าเราถ่อมตัวลงด้วยความโศกเศร้าเสียใจเพราะบาปอย่างแท้จริง จะไม่ต้องรู้สึกว่าการขอในสิ่งที่พระองค์ทรงสัญญาไว้นั้นเป็นการถือวิสาสะ เมื่อขอพระพรที่จำเป็นเพื่อพัฒนาอุปนิสัยของเราให้เป็นไปตามพระลักษณะของพระคริสต์ พระองค์ทรงรับรองว่า นั่นเป็นการขอตามพระสัญญาและจะได้รับในสิ่งที่ทูลขออย่างแน่นอน การที่รู้สำนึกว่าเราเป็นคนบาป เป็นเหตุผลเพียงพอที่จะทูลขอพระเมตตากรุณาจากพระองค์ ความบริสุทธิ์ไม่ใช่เงื่อนไขในการเข้าเฝ้าพระเจ้า หากแต่เป็นความปรารถนาที่จะให้พระองค์ทรงชำระเราจากความผิดบาปทั้งสิ้นต่างหาก ความอ่อนแอที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เป็นเหตุผลในขณะนี้และตลอดไปว่าเราต้องการพระองค์และฤทธิ์อำนาจของพระองค์ที่จะช่วยเราให้รอด

“จงแสวงหา” คืออย่าเพียงแต่ปรารถนาพระพรของพระองค์ แต่ให้ปรารถนาพระองค์ “จงปรองดองกับพระเจ้า และอยู่อย่างสันติ” (โยบ 22:21 TKJV) จงแสวงหา แล้วท่านจะได้พบ พระเจ้าทรงแสวงหาท่าน แม้แต่ความรู้สึกของท่านที่อยากมาหาพระองค์ก็มาจากการทรงนำของพระวิญญาณบริสุทธิ์ จงตอบสนองต่อการชักนำนั้น พระคริสต์ทรงแก้ต่างให้แก่ผู้ที่ถูกทดลอง ผู้ที่หลงผิด และผู้ที่ขาดความเชื่อ เพื่อค้ำชูพวกเขาขึ้นมาเป็นมิตรกับพระองค์ “ถ้าเจ้าแสวงหาพระองค์ เจ้าจะพบพระองค์” (1 พงศาวดาร 28:9)

“จงเคาะ” เราได้รับการเชื้อเชิญพิเศษ จึงมาหาพระเจ้า พระองค์ทรงเฝ้ารอเพื่อต้อนรับเราเข้าในท้องพระโรงของพระองค์ สาวกกลุ่มแรกที่ติดตามพระเยซูรู้สึกว่าที่จะเร่งรีบสนทนากับพระองค์อยู่ข้างถนนนั้นไม่พอ จึงถามว่า “รับบี…ท่านพักอยู่ที่ไหน…เขาก็ไปและเห็นที่ซึ่งพระองค์ประทับ และวันนั้นก็พักอยู่กับพระองค์” (ยอห์น 1:38–39) เช่นเดียวกัน พระเจ้าจะทรงต้อนรับเราให้ใกล้ชิดและร่วมสามัคคีธรรมกับพระองค์ “ผู้ที่อาศัยอยู่ในที่กำบังขององค์ผู้สูงสุด จะอยู่ในร่มเงาของผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์” (สดุดี 91:1) ให้คนทั้งหลายที่ปรารถนาที่จะได้รับพระพรของพระเจ้า จงเคาะและรอคอยอยู่ที่ประตูแห่งพระกรุณาด้วยความเชื่อมั่น พร้อมกับทูลว่า “พระองค์เจ้าข้า พระองค์ได้ตรัสว่า ‘ทุกคนที่ขอก็ได้ และทุกคนที่แสวงหาก็พบ ทุกคนที่เคาะก็จะเปิดให้เขา’”

พระเยซูทอดพระเนตรคนทั้งหลายที่ชุมนุมกันเพื่อฟังพระองค์ ด้วยความปรารถนาเป็นอย่างยิ่งที่จะให้ฝูงชนใหญ่นั้นซาบซึ้งถึงพระเมตตากรุณาของพระเจ้า พระองค์จึงยกตัวอย่างเด็กน้อยผู้หิวโหยที่ขออาหารจากพ่อแม่เพื่อแสดงถึงความต้องการของพวกเขา และความพร้อมของพระเจ้าที่จะประทานให้ โดยตรัสว่า “ในพวกท่านมีใครบ้างที่จะเอาก้อนหินให้ลูกเมื่อเขาขอขนมปัง” พระองค์ทรงชี้ไปยังความรักความเอ็นดูที่ผู้เป็นพ่อแม่มีต่อลูกโดยธรรมชาติ จึงสรุปว่า “ถ้าพวกท่านเองผู้เป็นคนบาปยังรู้จักให้ของดีแก่ลูกของตน ยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด พระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์จะประทานสิ่งดีแก่พวกที่ขอต่อพระองค์” หัวใจของผู้เป็นพ่อจะไม่หมางเมินหนีลูกชายผู้หิวโหยที่มาขออาหารกิน คงไม่มีใครคิดว่าผู้เป็นพ่อจะพูดเล่นให้ลูกผิดหวัง คงไม่สัญญาว่าจะให้อาหารดี แล้วสุดท้ายหยิบยื่นก้อนหินให้ลูก เช่นเดียวกัน เราไม่ควรหมิ่นประมาทพระเจ้าด้วยการสรุปว่าพระองค์จะไม่ทรงตอบสนองต่อการวิงวอนจากลูกของพระองค์

ถ้าท่านทั้งหลายผู้เป็นมนุษย์และมีความบาปชั่ว “ยังรู้จักให้สิ่งดีแก่บุตรของตน ยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด พระบิดาผู้สถิตในสวรรค์จะประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์แก่พวกที่ขอต่อพระองค์” (ลูกา 11:13) พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงเป็นตัวแทนของพระเยซูและทรงเป็นของประทานที่ล้ำค่าที่สุด พระองค์ทรงมีของดีทุกอย่างอยู่ในพระองค์ พระผู้ทรงสร้างเองไม่สามารถที่จะประทานอะไรที่ดีหรือยิ่งใหญ่กว่านี้ พระองค์จะไม่มีวันปฏิเสธคำอธิษฐานที่เราทูลขอให้พระองค์ทรงเมตตาขณะที่กำลังทนทุกข์และขอให้พระองค์ทรงนำเราด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ มีความเป็นไปได้อยู่ที่มนุษย์ผู้เป็นพ่อแม่จะเมินหน้าหนีลูกขณะที่ลูกกำลังหิว แต่พระเจ้าจะไม่ทรงปฏิเสธคำร้องขอของผู้ทุกข์ยากที่โหยหาพระองค์ ความรักที่อ่อนโยนของพระองค์ประเสริฐนัก ผู้ที่ตรากตรำไปวันๆ อยู่ในความมืดคิดว่าพระเจ้าคงไม่สนใจไยดี นี่คือคำตอบที่ส่งตรงมาจากพระทัยของพระบิดา “แต่ศิโยนกล่าวว่า ‘พระเจ้าได้ทรงละทิ้งข้าพเจ้าแล้ว องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าทรงลืมข้าพเจ้าเสียแล้ว’ ผู้หญิงจะลืมบุตรที่ยังกินนมของนาง และจะไม่เมตตาบุตรจากครรภ์ของนางได้หรือ แม้ว่าคนเหล่านี้ยังลืมได้ กระนั้นเราก็จะไม่ลืมเจ้า ดูเถิด เราได้สลักเจ้าไว้บนฝ่ามือของเรา” (อิสยาห์ 49:14–16 TH1971)

พระสัญญาทุกข้อในพระคัมภีร์ มีประเด็นให้อธิษฐาน และเราจะมีความมั่นใจในการอธิษฐานเมื่อเราทูลขอตามพระสัญญาของพระเยโฮวาห์ เรามีสิทธิพิเศษที่จะทูลขอพระพรทั้งหลายฝ่ายจิตวิญญาณโดยผ่านพระเยซู เราสามารถอธิษฐานต่อพระองค์เหมือนเด็กที่ขอด้วยความจริงใจ และระบุอย่างเจาะจงในสิ่งที่เราต้องการในชีวิตประจำวัน คือเสื้อผ้าและอาหาร พร้อมสิ่งที่ต้องการฝ่ายจิตวิญญาณ คือเสื้อคลุมแห่งความชอบธรรมของพระคริสต์และอาหารแห่งชีวิต พระบิดาผู้สถิตในสวรรค์ทรงทราบว่าเราต้องการสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ จึงให้เราทูลขอจากพระองค์ และเราจะได้รับความช่วยเหลือทุกอย่างโดยผ่านพระนามของพระเยซู แล้วเพื่อเห็นแก่พระนามนั้น พระเจ้าผู้ทรงเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่จะประทานทุกสิ่งตามความจำเป็นของเรา

แต่อย่าลืมว่า เมื่อเราเรียกพระเจ้าว่า “พระบิดา” ก็แสดงว่าเรายอมรับว่าตนเองมีฐานะเป็นบุตรของพระองค์ที่จะไม่เพียงแต่ไว้วางใจในพระองค์ผู้แสนดี แต่จะยอมจำนนต่อน้ำพระทัยของพระองค์อีกด้วย เพราะตระหนักว่า ความรักมั่นคงของพระองค์ไม่เปลี่ยนแปลง เราจะอุทิศตัวเพื่องานของพระองค์ พระเยซูทรงเชื้อเชิญให้แสวงหาแผ่นดินของพระเจ้าและความชอบธรรมของพระองค์ก่อน จึงทรงสัญญาว่า “จงขอเถิดแล้วจะได้” (ยอห์น 16:24)

พระเจ้าผู้ทรงมีฤทธานุภาพทั้งสิ้นในสวรรค์และแผ่นดินโลกทรงมีของประทานมากมายเก็บไว้เพื่อบุตรของพระองค์ เป็นของประทานที่ล้ำค่า เพราะได้มาโดยผ่านการทรงเสียสละของพระผู้ไถ่ผู้ทรงหลั่งพระโลหิตเพื่อเรา และทุกคนที่มาหาพระเจ้าอย่างเด็กๆ จะได้รับของประทานเพื่อตอบสนองความหิวกระหายในจิตใจ เป็นของประทานที่จะคงอยู่ตลอดชั่วนิรันดร์ จงรับพระสัญญาของพระเจ้ามาเป็นของท่านเอง ทูลขอตามพระสัญญาด้วยถ้อยคำของตัวเอง และท่านจะได้รับความสุขอย่างเต็มเปี่ยม