ในเวลาบ่ายแก่ๆ นักเดินทางจะต้องรีบเร่งไปให้ถึงประตูเมืองก่อนตะวันตก จะไม่แวะชมสิ่งล่อใจใดๆ ที่อยู่ข้างทาง แต่จะมุ่งความสนใจไปที่จุดหมายอันเดียว คือต้องเข้าประตูเมืองให้ทัน พระเยซูทรงสอนว่า เราต้องมีความมุ่งมั่นอย่างเดียวกันในชีวิตคริสเตียน พระองค์ทรงเปิดทางสู่อุปนิสัยที่เรืองโรจน์ คือความรุ่งเรืองแท้แห่งอาณาจักรของพระองค์ โดยไม่ได้สัญญาว่า เราจะมียศถาบรรดาศักดิ์ให้ปกครองอาณาเขตในโลกนี้ แต่จุดมุ่งหมายที่พระองค์วางไว้ให้เรานั้น จะสมความปรารถนาของเราและแสนคุ้มที่จะทุ่มเทสุดกำลังเพื่อจะไปให้ถึง พระองค์ไม่ได้ขอให้เราแก่งแย่งชิงดีกันเพื่อให้ได้มาซึ่งตำแหน่งสูง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าไม่ต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเอาชนะ เพราะพระองค์ให้เรามุ่งมั่นฝ่าฟันเพื่อเข้าในอาณาจักรฝ่ายจิตวิญญาณของพระองค์
ชีวิตคริสเตียนคือการต่อสู้และการเคลื่อนพล แต่ชัยชนะไม่ได้มาด้วยกำลังของมนุษย์ ส่วนสมรภูมินั้นคือใจเราเอง และการสู้รบที่หนักหน่วงที่สุดคือการยอมจำนนต่อน้ำพระทัยของพระเจ้า คือการมอบใจให้อยู่ภายใต้อธิปไตยแห่งความรัก ธรรมชาติเดิมซึ่งเกิดจากเลือดและความประสงค์ของเนื้อหนัง (ยอห์น 1:13) จะรับแผ่นดินของพระเจ้าเป็นมรดกก็ไม่ได้ จะต้องสละทิ้งนิสัยที่ติดมาโดยกรรมพันธุ์ และการประพฤติแบบเดิมนั้นเสีย
ผู้ที่หมายมั่นที่จะเข้าไปยังอาณาจักรฝ่ายจิตวิญญาณจะพบว่า พลังกิเลสตามธรรมชาติเดิมก่อนการบังเกิดใหม่ หนุนหลังโดยกองกำลังของอาณาจักรแห่งความมืดกำลังต่อสู้กับเขาอยู่ ความเห็นแก่ตัวและความหยิ่งจะตั้งมั่นต่อสู้ทุกสิ่งที่ชี้ว่าตนมีบาป เราไม่สามารถพิชิตศัตรูผู้เกรียงไกรที่จับมัดเราไว้เป็นทาสของมัน มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่สามารถประทานชัยชนะให้เราได้ พระองค์ทรงปรารถนาให้เราชนะตนเอง ควบคุมใจและการกระทำ แต่จะไม่ได้ผลถ้าเราไม่ยอมร่วมมือกับพระองค์ พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงงานผ่านสติปัญญาและกำลังความสามารถของมนุษย์ เราต้องร่วมมือกับพระเจ้าด้วยกำลังของเราเอง
แต่จะไม่ได้รับชัยชนะถ้าปราศจากการอธิษฐานอย่างจริงจัง และการถ่อมใจในทุกขั้นตอน พระองค์จะไม่บังคับให้เราฝืนใจร่วมมือกับพระองค์ แต่เราต้องมอบใจปรารถนาของเราด้วยตัวเอง ถ้าสมมุติว่าการถูกบังคับให้มอบสามารถทำให้เรามีความกระตือรือร้นในพระวิญญาณขึ้นเป็นร้อยเท่า ก็จะยังไม่ได้ทำให้เราเป็นคริสเตียนหรือเป็นคนที่สมกับแผ่นดินสวรรค์ขึ้นมาแต่อย่างใด เพราะฐานที่มั่นของซาตานที่อยู่ในใจก็ยังไม่พังทลายลง เราจะต้องมอบเจตจำนงของเราไว้ให้อยู่ฝ่ายพระเจ้า เราทำเองไม่ได้ เราไม่สามารถมอบเจตจำนงและนิสัยของเราไว้ภายใต้น้ำพระทัยของพระเจ้าด้วยลำพังเราเอง แต่ถ้าเรา “ยอม” ให้พระองค์ช่วยในการมอบแล้ว พระองค์จะทรงทำการนั้นในตัวเรา แม้กระทั่งถึงการ “สยบทุกความคิดให้ยอมจำนนเชื่อฟังพระคริสต์” (2 โครินธ์ 10:5 TNCV) เมื่อนั้นเราจะ “ประพฤติอย่างสมกับความรอด…ด้วยความเกรงกลัวและตัวสั่น…เพราะว่าพระเจ้าเป็นผู้ทรงทำการอยู่ภายในพวกท่าน ให้ท่านมีความประสงค์และมีความสามารถทำตามชอบพระทัยของพระองค์” (ฟีลิปปี 2:12–13)
มีคนจำนวนมากที่ชื่นชอบความงดงามของพระคริสต์และปรารถนาความรุ่งโรจน์โชติช่วงของสวรรค์ แต่เขาถึงกับผงะเมื่อเจอเงื่อนไขของการรับสิ่งเหล่านั้น มีคนมากมายที่อยู่ในทางกว้าง แต่กลับไม่พอใจในทางที่เขาเดิน เขาโหยหาที่จะหลุดพ้นจากความบาป และพยายามเอาชนะการทำบาปด้วยลำพังตัวเอง เขามองไปยังทางและประตูที่คับแคบ แต่การบำเรอใจด้วยของบันเทิง การรักโลก ความหยิ่งยโส และความทะเยอทะยานที่เปื้อนมลทิน ล้วนแล้วแต่เป็นอุปสรรคกีดกั้นอยู่ระหว่างเขากับพระผู้ช่วยให้รอด เขาพบว่าที่จะปฏิเสธความปรารถนาและสิ่งที่ตนเพลิดเพลินนั้นจะต้องเสียสละ ซึ่งเมื่อเป็นเช่นนี้เขากระอักกระอ่วนใจแล้วหันกลับ ด้วยว่าจะมีคนจำนวนมากที่ “พยายามจะเข้าไป แต่จะเข้าไม่ได้” (ลูกา 13:24) เขาปรารถนาทางดี และก็พยายามอยู่ระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้เลือกเอา เขาไม่ได้มีความตั้งใจแน่วแน่พอที่จะยอมสูญเสียทุกสิ่งเพื่อจะไปในทางนั้น
มีความหวังเดียวที่เราจะรับชัยชนะได้ นั่นก็คือการร่วมมือร่วมใจกับพระเจ้าวันต่อวัน ชั่วโมงต่อชั่วโมง เราไม่อาจเก็บกักความเห็นแก่ตัวเอาไว้แล้วเข้าแผ่นดินของพระเจ้าได้ แต่หากจะเข้าถึงความบริสุทธิ์ได้ ก็ด้วยการปฏิเสธตนเองและการรับเอาพระทัยของพระคริสต์ ความหยิ่งและการพึ่งพาตนเองจะต้องถูกตรึงไว้ที่ไม้กางเขน แล้วเราพร้อมหรือยังที่จะเสียสละตามข้อกำหนดนี้ เรายินยอมหรือยังที่จะหันเจตจำนงของเราไปตามน้ำพระทัยของพระเจ้าอย่างครบบริบูรณ์ พระคุณของพระเจ้าที่ช่วยเปลี่ยนแปลงเราในทางที่ดีนั้น จะไม่ปรากฏในชีวิตจนกระทั่งเรายินยอม
สงครามที่เราต้องสู้รบนั้นคือการ “ต่อสู้อย่างเต็มกำลังเพื่อความเชื่อ” (1 ทิโมธี 6:12 TKJV) แล้วอาจารย์เปาโลกล่าวว่า “เพราะเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงตรากตรำต่อสู้ตามกำลังที่พระองค์ทรงทำกิจในตัวข้าพเจ้าอย่างมากมาย” (โคโลสี 1:29)
ส่วนยาโคบเมื่อเผชิญกับวิกฤตในชีวิต ท่านใช้เวลาอธิษฐาน โดยมีจุดมุ่งหมายอย่างสุดซึ้งอยู่ประการเดียว คือการแสวงหาอุปนิสัยที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงใหม่ ขณะที่ยาโคบกำลังอธิษฐานวิงวอนอยู่นั้น อยู่ๆ ก็มีผู้หนึ่งวางมือไว้บนท่าน ยาโคบคิดว่าเป็นศัตรูจึงต่อสู้กับบุคคลนั้นตลอดทั้งคืนเพื่อเอาชีวิตรอด แต่ความตั้งใจของยาโคบไม่ได้เปลี่ยนไป ถึงแม้ชีวิตจะอยู่ในอันตรายก็ตาม เมื่อท่านจวนจะหมดแรง ทูตขององค์พระผู้เป็นเจ้าแตะต้องท่าน ท่านจึงรู้ว่าที่ท่านต่อสู้อยู่นั้น ที่แท้เป็นพระเจ้า ยาโคบเจ็บปวดและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แล้ว จึงฟุบตัวลงที่พระทรวงของพระผู้ช่วยให้รอด วิงวอนขอพระพร ท่านไม่บ่ายเบี่ยงหรือหยุดหย่อนที่จะทูลขอจนพระคริสต์ทรงตอบผู้ยากไร้ที่สำนึกผิดคนนี้ตามพระสัญญาของพระองค์ที่ว่า “ให้เขาเกาะอยู่กับกำลังของเราเพื่อให้เขาทำสันติภาพกับเรา แล้วเขาจะทำสันติภาพกับเรา” (อิสยาห์ 27:5 TKJV) ยาโคบวิงวอนด้วยใจที่มุ่งมั่นว่า “ข้าพเจ้าไม่ยอมให้ท่านไป นอกจากท่านจะอวยพรแก่ข้าพเจ้า” (ปฐมกาล 32:26) ความมุ่งมั่นนี้มาจากพระคริสต์ผู้ทรงปล้ำสู้กับท่าน พระองค์เป็นผู้ประทานชัยชนะและเปลี่ยนชื่อของยาโคบมาเป็นอิสราเอลโดยตรัสว่า “เจ้าสู้กับพระเจ้าและมนุษย์ และได้ชัยชนะ” (ปฐมกาล 32:28) ก่อนนั้นยาโคบดิ้นรนด้วยกำลังของท่านเองแต่ก็ไร้ผล สุดท้ายก็ชนะได้ด้วยการปฏิเสธตนเองและการปักใจเชื่อ เพราะ “ความเชื่อของเรานี่แหละคือชัยชนะที่พิชิตโลก” (1 ยอห์น 5:4 TNCV)
