ความจริง
บทที่ 1

พระเจ้าทรงรักมนุษย์

เอเลน จี. ไวท์

ธรรมชาติกับพระคัมภีร์ทำให้เราเห็นความรักของพระเจ้า พระบิดาของเราในสวรรค์ทรงเป็นแหล่งกำเนิดแห่งชีวิต ปัญญา และความสุข ให้เราสังเกตดูธรรมชาติที่สวยสดงดงามซึ่งหล่อเลี้ยงและให้ความสุขแก่สิ่งมีชีวิตทั้งหลายได้อย่างลงตัว แสงอาทิตย์กับสายฝนบรรยายถึงความรักของพระผู้สร้าง เนินเขา ทะเล และทุ่งราบล้วนแล้วแต่พรรณนาถึงพระองค์ พระองค์ทรงจัดเตรียมสิ่งที่จำเป็นให้กับทุกๆ ชีวิต ดาวิดเขียนเกี่ยวกับพระเจ้าไว้อย่างงดงามในเพลงสดุดีว่า

“ดวงตาของทุกชีวิตแหงนมองพระองค์ และพระองค์ประทานอาหารให้ในเวลาที่เหมาะสม พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์มา และทรงให้ทุกชีวิตได้อิ่มเอมสมปรารถนา” (สดุดี 145:15, 16 TNCV)

พระเจ้าทรงสร้างอาดัมกับเอวาให้บริสุทธิ์และมีความสุขที่สมบูรณ์ โลกนี้ถูกสร้างขึ้นอย่างวิจิตรงดงามด้วยฝีพระหัตถ์ของพระผู้สร้าง ไม่มีสิ่งใดที่เสื่อมสลายหรือต้องตาย แต่เมื่ออาดัมกับเอวาฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ของพระเจ้า คือพระบัญญัติแห่งความรัก ความโศกเศร้าและความตายจึงเข้ามาในโลก แม้ความบาปจะก่อให้เกิดความทุกข์ก็ตาม กระนั้นพระเจ้าก็ยังสำแดงความรักแก่มนุษย์ พระคัมภีร์กล่าวว่าพระเจ้าทรงสาปแช่งแผ่นดินเพื่อเห็นแก่มวลมนุษย์ (ดู ปฐมกาล 3:17) โดยให้หนามและวัชพืชเกิดขึ้น ที่พระองค์ทรงกำหนดให้มนุษย์ต้องประสบกับอุปสรรคและความทุกข์ยากต่างๆ ก็เพื่อประโยชน์ของพวกเขา เพราะจะเป็นส่วนหนึ่งของการฝึกฝนที่จำเป็นในการยกระดับพวกเขาให้หลุดพ้นจากความหายนะและความตกต่ำอันเป็นผลจากความบาป แต่โลกแห่งความบาปใบนี้มิได้มีแต่เรื่องเจ็บปวดชอกช้ำ ธรรมชาติเองยังให้ความหวังและความชูใจ ท่ามกลางวัชพืชยังมีดอกไม้ที่ผลิบาน ท่ามกลางขวากหนามยังมีกุหลาบที่สวยงาม

วลีที่ว่า “พระเจ้าทรงเป็นความรัก” ถูกเขียนไว้บนกลีบดอกไม้ที่บานสะพรั่งและบนใบหญ้าในท้องทุ่ง นกขับขานเพลงสดุดีถึงความรักความห่วงใยของพระเจ้า ดอกไม้สีสดส่งกลิ่นหอมฟุ้งและต้นไม้เขียวชอุ่มกลางป่าดงต่างช่วยย้ำเตือนให้รู้ว่าพระองค์ทรงปรารถนาให้ลูกๆ ของพระองค์มีความสุข

พระคัมภีร์สำแดงให้เราเห็นพระลักษณะของพระเจ้า คือความรักความเมตตาที่ไม่เสื่อมคลาย เมื่อโมเสสอธิษฐานว่า “ขอทรงสำแดงพระสิริของพระองค์แก่ข้าพระองค์เถิด” พระเจ้าทรงตอบว่า “เราจะให้คุณความดีทั้งสิ้นของเราประจักษ์แจ้งต่อหน้าเจ้า” (อพยพ 33:18, 19) คุณความดีของพระเจ้าคือพระสิริของพระองค์นั้นเอง พระเจ้าเสด็จผ่านไปข้างหน้าโมเสส ตรัสว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์ พระเจ้าผู้เปี่ยมด้วยความเมตตากรุณาและพระคุณ ทรงกริ้วช้า บริบูรณ์ด้วยความรักมั่นคงและความซื่อสัตย์ ผู้แสดงความรักมั่นคงต่อคนนับพันชั่วอายุ โดยให้อภัยความชั่วร้าย การกบฏ และบาป” พระเจ้าเปี่ยมด้วย “พระคุณและพระกรุณา” และทรง “ยินดีที่จะแสดงความเมตตา” (อพยพ 34:6, 7 TNCV; โยนาห์ 4:2; มีคาห์ 7:18 TCV)

พระเจ้าทรงผูกพันจิตใจของเราเข้ากับพระองค์ผ่านสิ่งต่างๆ มากมายอันนับไม่ถ้วนทั้งในฟ้าสวรรค์และบนแผ่นดินโลก ทรงปรารถนาให้เรารู้จักกับพระองค์ผ่านทางธรรมชาติและความรักที่ลึกซึ้งอ่อนโยนที่สุดเท่าที่มนุษย์จะรับรู้ต่อกันได้ แต่สิ่งเหล่านี้ยังไม่อาจสำแดงความรักของพระองค์ได้อย่างสมบูรณ์ ถึงแม้พระเจ้าทรงให้สิ่งเหล่านี้เป็นเครื่องยืนยันถึงความรักของพระองค์ แต่ซาตานศัตรูแห่งความดีก็ยังลวงตาคนเรา ทำให้มองพระเจ้าด้วยความหวาดกลัว และคิดว่าพระองค์คงไร้ความเมตตาและไม่ให้อภัย ซาตานพยายามทำให้มนุษย์มองพระเจ้าว่าเป็นผู้พิพากษาที่เหี้ยมโหดไร้ความปรานี มันบอกว่าพระผู้สร้างคอยจ้องจับผิดผู้คนเพื่อจะลงโทษ แต่แล้วเพื่อพิสูจน์ว่านี่ไม่เป็นความจริง พระเยซูจึงเสด็จมาในโลกนี้เพื่อให้มนุษย์เห็นความรักที่ไม่มีสิ้นสุดของพระเจ้า

พระบุตรของพระเจ้าเสด็จมาในโลกเพื่อช่วยให้ผู้คนเข้าใจพระลักษณะของพระบิดาอย่างกระจ่างชัด “ไม่มีใครเคยเห็นพระเจ้า แต่พระบุตรองค์เดียวผู้ดำรงความเป็นพระเจ้า ผู้อยู่ในอ้อมอกของพระบิดา ได้ทำให้พระบิดาเป็นที่รู้จัก” พระเยซูตรัสว่า “ไม่มีใครรู้จักพระบิดานอกจากพระบุตร และคนที่พระบุตรประสงค์จะสำแดงให้รู้” เมื่อสาวกคนหนึ่งของพระเยซูเอ่ยขึ้นว่า “ขอสำแดงพระบิดาให้พวกข้าพระองค์เห็น” พระเยซูทรงตอบเขาว่า “ฟีลิป เราอยู่กับท่านนานถึงขนาดนี้แล้ว ท่านยังไม่รู้จักเราอีกหรือ คนที่ได้เห็นเราก็ได้เห็นพระบิดา ท่านจะพูดได้อย่างไรอีกว่า ‘ขอสำแดงพระบิดาให้พวกข้าพระองค์เห็น’” (ยอห์น 1:18 NTV; มัทธิว 11:27; ยอห์น 14:8, 9)

พระเยซูทรงเล่าถึงภารกิจของพระองค์ในโลกนี้ว่า พระเจ้า “ได้ทรงเจิมตั้งข้าพเจ้าไว้ให้ประกาศข่าวประเสริฐแก่คนยากจน พระองค์ได้ทรงใช้ข้าพเจ้าให้รักษาคนที่ชอกช้ำระกำใจ ให้ร้องประกาศอิสรภาพแก่บรรดาเชลย ให้ประกาศแก่คนตาบอดว่าจะได้เห็นอีก ให้ปล่อยผู้ฟกช้ำเป็นอิสระ” (ลูกา 4:18 TKJV) นี่คือภารกิจของพระองค์ คือกระทำความดี และรักษาผู้ที่ซาตานทำให้เจ็บป่วยให้หาย หลายหมู่บ้านไม่มีแม้แต่เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด เพราะพระองค์เสด็จผ่านหมู่บ้านเหล่านั้น และรักษาคนทั้งหลายให้หายอย่างถ้วนหน้า ภารกิจของพระองค์พิสูจน์ว่าพระองค์ได้รับการเจิมตั้งจากพระเจ้า การกระทำทุกอย่างในชีวิตของพระองค์ฉายให้เห็นถึงความรักและความเมตตากรุณา พระทัยของพระองค์เปี่ยมด้วยความเห็นอกเห็นใจต่อผู้อื่น พระบุตรของพระเจ้าเสด็จลงมารับสภาพมนุษย์เพื่อจะสามารถช่วยมนุษย์ได้ คนที่ยากจนข้นแค้นที่สุดก็ไม่กลัวที่จะเข้าหาพระองค์ แม้แต่เด็กเล็กก็อยากเข้าใกล้พระองค์ หนูน้อยเหล่านั้นชอบปีนขึ้นไปนั่งบนตักและมองพระพักตร์อันเปี่ยมด้วยความรักของพระองค์

พระเยซูไม่เคยหลีกเลี่ยงที่จะตรัสความจริงแม้แต่คำเดียว แต่จะตรัสด้วยความรักเสมอ พระองค์สุภาพอ่อนโยนและคำนึงถึงผู้อื่น พระองค์ไม่เคยหยาบคายหรือกล่าววาจารุนแรงเกินความจำเป็น ไม่เคยทำให้คนที่จิตใจเปราะบางต้องเจ็บปวดถ้าไม่จำเป็น หรือวิจารณ์ในความอ่อนแอของมนุษย์ แต่ตรัสความจริงด้วยท่าทีแห่งความรักเสมอ พระองค์ทรงตำหนิความหน้าไหว้หลังหลอก การไม่เชื่อวางใจในพระเจ้า และความผิดบาป แต่ถ้อยคำเหล่านั้นยังระคนด้วยความโศกเศร้า พระเยซูทรงร่ำไห้ให้กับกรุงเยรูซาเล็ม นครที่พระองค์ทรงรัก เพราะผู้คนในเมืองนั้นไม่เชื่อว่าพระองค์เป็นหนทางไปสู่พระบิดา และไม่เชื่อว่าพระองค์เป็นความจริงและเป็นชีวิต พวกเขาได้ปฏิเสธองค์พระผู้ช่วยให้รอด แต่พระองค์ก็ยังเมตตาสงสารพวกเขา พระเยซูไม่ได้ใช้ชีวิตเพื่อสนองความสุขส่วนตัว แต่ทรงคำนึงถึงผู้อื่นด้วยความห่วงใยอยู่เสมอ ทุกๆ คนมีคุณค่าในสายพระเนตรของพระเยซู แม้ว่าพระองค์จะทรงสง่าและน่าเกรงขาม แต่พระองค์ทรงกรุณาต่อสมาชิกครอบครัวของพระเจ้าทุกคน ทรงเห็นว่าทุกคนล้วนตกเป็นทาสของความบาป และเป็นพันธกิจของพระองค์ที่จะช่วยเขาทั้งหลายให้รอด

วิถีชีวิตของพระเยซูทำให้เรามองเห็นพระลักษณะของพระองค์ ซึ่งเป็นพระลักษณะเดียวกันกับพระเจ้า สายธารแห่งพระกรุณาหลั่งไหลจากพระทัยของพระบิดามาสู่พวกเราผ่านทางพระบุตร พระเยซูทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดที่เปี่ยมด้วยความเมตตากรุณา และเป็นพระเจ้าผู้ “ปรากฏเป็นมนุษย์” (1 ทิโมธี 3:16)

พระเยซูดำเนินชีวิตและทนทุกข์ทรมานจนสิ้นพระชนม์เพื่อไถ่พวกเรา พระองค์ทรง “รับความเจ็บปวด”1 เพื่อเราจะได้มีส่วนร่วมในความสุขนิรันดร์ พระเจ้าทรงยอมให้พระบุตรผู้เปี่ยมด้วยพระคุณและความจริงเสด็จจากสวรรค์อันเรืองรองลงมาอยู่ในโลกที่โสมมด้วยบาป ทรงยอมให้พระองค์เสด็จมาในโลกที่มืดมนด้วยเงาแห่งความตายและการถูกสาป ทรงยอมให้พระบุตรที่รักเสด็จจากที่ประทับของพระบิดาและการนมัสการสรรเสริญของเหล่าทูตสวรรค์ ทรงยอมให้พระองค์ต้องทนต่อความอับอาย ความเกลียดชัง แม้กระทั่งความตาย เพราะ “การตีสอนที่ตกบนท่านนั้นทำให้พวกเรามีสวัสดิภาพ และที่ท่านถูกเฆี่ยนตีก็ทำให้เราได้รับการรักษา” (อิสยาห์ 53:5) ลองนึกถึงพระเยซูตอนที่พระองค์อยู่ในถิ่นทุรกันดาร ในสวนเกทเสมนี2 และบนไม้กางเขน พระบุตรของพระเจ้าผู้ซึ่งไร้ที่ติทรงรับเอาภาระบาปอันหนักหน่วงมาแบกด้วยพระองค์เอง พระองค์ทรงเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าเสมอมา แต่ที่กางเขนนั้นพระองค์กลับรู้สึกถึงการตัดขาดที่แสนน่ากลัวระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์เพราะบาปเป็นเหตุ จนพระองค์ปริปากร้องอย่างปวดร้าวออกมาว่า “พระเจ้าของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ทำไมพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เสีย” (มัทธิว 27:46) เป็นเพราะความหนักหนาของบาป และการตระหนักถึงความเลวร้ายของบาปที่แยกจิตวิญญาณออกจากพระเจ้านั่นเอง ที่ทำให้หัวใจของพระองค์แตกสลาย

การที่พระบุตรทรงยอมสละชีวิตนั้นไม่ใช่เพื่อทำให้พระบิดาทรงรักเรา และที่พระบุตรทรงสละพระชนม์นั้นไม่ใช่เพื่อพระเจ้าจะได้ยอมช่วยมนุษย์ นั่นไม่ใช่เหตุผลเลยสักนิด “เพราะว่าพระเจ้าทรงรักโลกจนได้ประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์” (ยอห์น 3:16 TNCV) ที่พระบิดาทรงรักเราไม่ใช่เพราะพระคริสต์ทรงเป็นเครื่องบูชาลบบาปอันยิ่งใหญ่ แต่พระบิดาประทานเครื่องบูชานั้นเพราะพระองค์ทรงรักเราต่างหาก พระคริสต์ทรงเป็นสื่อกลางให้พระบิดาทรงมอบความรักอันไม่มีที่สิ้นสุดแก่มนุษย์โลกที่หลงในความบาป “พระเจ้าทรงอยู่ในพระคริสต์ และทรงทำให้โลกคืนดีกับพระองค์” (2 โครินธ์ 5:19 TFB) พระบิดาทรงร่วมทุกข์ด้วยกันกับพระบุตร และทรงชดใช้ความผิดบาปของมนุษย์ด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวที่สวนเกทเสมนีและการวายชนม์ที่ไม้กางเขน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเป็นค่าไถ่ให้พวกเรา

พระเยซูตรัสว่า “เพราะเหตุนี้พระบิดาจึงทรงรักเรา เพราะเราสละชีวิตของเราเพื่อจะรับชีวิตนั้นคืนมาอีก” (ยอห์น 10:17) อีกนัยหนึ่งคือ ‘พระบิดาของเราทรงรักท่านทั้งหลายมาก จึงรักเรามากขึ้นเพราะเราได้สละชีวิตเพื่อไถ่พวกท่าน เราเป็นผู้รับโทษแทนและเป็นผู้ค้ำประกันให้ท่าน โดยรับเอาความผิดบาปของท่านไว้เอง ทำให้เราเป็นที่รักของพระบิดายิ่งขึ้น เนื่องจากเราได้สละชีวิต ทำให้พระเจ้าสามารถผดุงความยุติธรรมและยังช่วยคนบาปที่เชื่อในเราให้เป็นคนชอบธรรมในเวลาเดียวกัน’

มีเพียงพระบุตรของพระเจ้าเท่านั้นที่สามารถไถ่เราให้พ้นจากบาปได้ มีเพียงผู้ที่อยู่ในอ้อมอกของพระบิดาเท่านั้นที่จะบอกเล่าถึงพระองค์ได้ มีเพียงผู้ที่รู้ว่าความรักของพระเจ้าสูงส่งล้ำลึกปานใดถึงจะแสดงให้เราเห็นได้ ไม่มีทางอื่นอีกแล้วนอกจากการเสียสละที่ยิ่งใหญ่ของพระคริสต์ที่จะทำให้รู้ว่าพระบิดาทรงรักมนุษยชาติผู้หลงผิดมากมายเพียงใด

“พระเจ้าทรงรักโลกจนได้ประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์” (ยอห์น 3:16 TNCV) พระเจ้าประทานพระคริสต์ให้ดำเนินชีวิตท่ามกลางมนุษย์ เพื่อรับเอาความผิดบาปของพวกเขา และวายพระชนม์เพื่อเขาทั้งหลาย แต่การประทานพระบุตรมีความหมายมากกว่านั้น พระเจ้าได้ประทานพระบุตรให้แก่มนุษยชาติผู้หลงในความบาป การที่พระคริสต์ทรงบังเกิดเป็นมนุษย์ทำให้พระองค์เข้าใจความรู้สึกและความจำเป็นของมนุษย์ แม้พระองค์ทรงเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า แต่พระองค์จะมีส่วนผูกพันกับมนุษยชาติตลอดไป “พระเยซูจึงไม่ทรงละอายที่จะเรียกเขาเหล่านั้นว่าพี่น้อง” (ฮีบรู 2:11) พระเยซูทรงสละพระองค์เองเพื่อไถ่บาปของเรา ทรงเป็นผู้ทูลแก้ต่าง และเป็นพี่น้องของเรา พระองค์ยืนอยู่ต่อหน้าบัลลังก์ของพระบิดาในรูปร่างของมนุษย์ และจะดำรงสภาพหนึ่งเดียวกับมนุษยชาติตลอดไปในฐานะที่ทรงเป็นบุตรมนุษย์ ที่พระองค์กระทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อช่วยมนุษย์ให้หลุดพ้นจากความหายนะและความเสื่อมทรามอันเป็นผลของความบาป เพื่อเราจะได้สะท้อนความรักของพระเจ้า และมีส่วนในความสุขของชีวิตที่บริสุทธิ์

การที่พระบิดาของเราทรงส่งพระบุตรลงมาสิ้นพระชนม์เพื่อเรานั้น เป็นการเสียสละที่ยิ่งใหญ่เพื่อเป็นค่าไถ่พวกเรา ค่าไถ่มหาศาลเช่นนี้จะช่วยให้เราเข้าใจว่าโดยผ่านทางพระคริสต์เราสามารถได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างไรบ้าง อัครทูตยอห์นเข้าใจในความสูง กว้าง ลึกแห่งความรักของพระบิดาต่อมนุษยชาติที่จวนจะพินาศ ท่านรู้สึกเคารพยำเกรงพระองค์และปรารถนาที่จะอธิบายความรักที่ยิ่งใหญ่และอ่อนโยนนี้ แต่ไม่อาจสรรหาถ้อยคำที่เหมาะสมมาบรรยายได้ ท่านจึงกล่าวว่า “ลองคิดดู พระบิดาได้ประทานความรักแก่เราเพียงไรที่เราได้ชื่อว่าเป็นลูกของพระเจ้า” (1 ยอห์น 3:1) ด้วยเหตุนี้เองมนุษย์เราจึงมีค่ามหาศาล มนุษย์ตกอยู่ภายใต้อำนาจของซาตานด้วยการทำบาปฉันใด การเชื่อวางใจในพระคริสต์ผู้ทรงเป็นเครื่องบูชาไถ่บาปก็ช่วยให้ลูกหลานของอาดัมสามารถเป็นลูกของพระเจ้าได้ฉันนั้น การที่พระคริสต์ทรงบังเกิดเป็นมนุษย์ทำให้คนบาปอย่างเราได้รับโอกาสให้คู่ควรกับการเป็น “ลูกของพระเจ้า” ด้วยการเข้าสนิทกับพระองค์

ไม่มีรักใดเสมอเหมือนความรักของพระเจ้า เราสามารถเป็นลูกขององค์ราชันแห่งฟ้าสวรรค์ ช่างเป็นพระสัญญาที่ประเสริฐยิ่งนักเมื่อคิดถึงความรักอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้าที่มีให้กับมนุษย์ที่ไม่ได้รักพระองค์ การคิดใคร่ครวญถึงความรักของพระเจ้าจะช่วยสยบจิตใจให้นอบน้อมต่อน้ำพระทัยของพระองค์ ยิ่งเราศึกษาพระลักษณะของพระเจ้าและมองไปยังการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์บนไม้กางเขนมากเท่าใด เราก็จะยิ่งเห็นพระเมตตากรุณาและการให้อภัยของพระเจ้ามากขึ้นเท่านั้น อีกทั้งจะเห็นความยุติธรรมและความเที่ยงธรรมของพระองค์ เราจะเห็นตัวอย่างอันนับไม่ถ้วนของความรักที่ไม่มีสิ้นสุดและความเมตตาที่ยิ่งใหญ่กว่าความสงสารของแม่ที่มีต่อลูกที่ไม่เชื่อฟัง

  1. อิสยาห์ 53:3
  2. สถานที่ที่พระเยซูทรงทนทุกข์ ดู มัทธิว 26:36–45; ลูกา 22:39–46