ความจริง

มนุษย์จะชอบธรรมจำเพาะพระพักตร์พระเจ้าได้อย่างไร ทำอย่างไรให้คนบาปได้กลายเป็นคนชอบธรรม มีทางเดียวเท่านั้นที่เราจะกลับคืนดีกับพระเจ้าได้ คือผ่านทางพระเยซูคริสต์ พระองค์เป็นทางเดียวที่จะทำให้เรามีความบริสุทธิ์ แต่เราจะมาหาพระคริสต์ได้อย่างไร มีหลายคนตั้งคำถามเดียวกับฝูงชนที่ถามในวันเพ็นเทคอสต์เมื่อพวกเขาสำนึกในความบาปและร้องขึ้นว่า “เราจะทำอย่างไรดี” คำแรกที่เปโตรตอบคือ “จงกลับใจใหม่” หลังจากนั้นไม่นานท่านกล่าวอีกว่า “จงกลับใจและหันมาหาพระเจ้า เพื่อที่ว่าความผิดบาปของพวกท่านจะได้รับการลบล้าง” (กิจการ 2:37, 38; กิจการ 3:19)

การกลับใจคือการรู้สึกเสียใจต่อบาป และการหันหลังให้กับบาปนั้น เราจะไม่ละทิ้งความบาปถ้าเรายังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของมัน ถ้าไม่มีการหันกลับจากความบาปด้วยใจ ก็จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริงในชีวิต

หลายคนไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของการกลับใจ คนจำนวนมากรู้สึกเสียใจที่ตนได้ทำบาป และถึงกับปรับเปลี่ยนพฤติกรรมภายนอกเพราะกลัวว่าความผิดนั้นจะนำความทุกข์มาสู่ตน แต่นี่ไม่ใช่การกลับใจตามที่พระคัมภีร์กล่าว คนเหล่านั้นเสียใจต่อผลของบาปแต่ไม่ได้เสียใจที่ได้ทำบาป ความเศร้าโศกของเอซาวก็เป็นอย่างนั้น เมื่อเขาเห็นว่าตนได้สูญเสียสิทธิบุตรหัวปีไปตลอดกาล1 บาลาอัมก็เช่นกัน เขากลัวทูตสวรรค์ที่ชักดาบออกมายืนขวางทางที่เขาจะไป เขายอมรับผิดเพราะกลัวว่าจะต้องเสียชีวิต2 แต่นั่นไม่ใช่การกลับใจจากความบาปอย่างแท้จริง เขาไม่เปลี่ยนความตั้งใจ และไม่มีความเกลียดชังต่อความบาป ยูดาสอิสคาริโอทก็เป็นอีกคนหนึ่ง หลังจากที่ได้ทรยศต่อพระอาจารย์ของตนแล้ว เขากล่าวว่า “ข้าพเจ้าทำบาปที่ทรยศคนบริสุทธิ์ถึงตาย” (มัทธิว 27:4)

ความรู้สึกผิดเร่งเร้าให้ยูดาสสารภาพ เพราะเขากลัวการพิพากษาลงโทษ ผลพวงของความผิดทำให้ยูดาสหวาดหวั่น แต่ไม่มีความเศร้าเสียใจอย่างลึกซึ้งว่าเขาได้ทรยศต่อพระบุตรของพระเจ้าผู้ไร้ความผิด ยูดาสไม่สะทกสะท้านที่เขาได้ปฏิเสธองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล เช่นเดียวกับกษัตริย์ฟาโรห์เมื่อครั้งที่ถูกพระเจ้าลงโทษด้วยภัยพิบัติ ท่านก็ยอมรับผิดเพียงเพื่อจะได้ไม่ต้องรับโทษเพิ่มอีก แต่เมื่อภัยพิบัติผ่านพ้นไปแล้ว ท่านกลับท้าสวรรค์ตามเดิม คนเหล่านี้เสียใจเพราะความเสียหายที่เกิดขึ้นกับตัวเขาเองเนื่องจากการทำบาป แต่ไม่ได้รู้สึกเศร้าเสียใจต่อบาป

อย่างไรก็ตาม เมื่อคนบาปตอบสนองต่อการทรงนำของพระวิญญาณบริสุทธิ์ จิตสำนึกของเขาจะได้รับการปลุกให้ตื่นขึ้น และเขาจะเข้าใจถึงความลึกซึ้งและความบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งพระบัญญัติของพระเจ้ามากขึ้น ซึ่งพระบัญญัตินั้นเป็นรากฐานการปกครองของพระองค์ในฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก พระคริสต์จะทรงส่องแสงเข้าไปในส่วนลึกของใจ เพื่อเผยสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน เพราะพระองค์เป็น “ความสว่างแท้ที่ทำให้มนุษย์ทุกคนเห็นความจริงได้” (ยอห์น 1:9) เขาจะเริ่มรู้ซึ้งถึงความบาป และจะเห็นถึงความชอบธรรมของพระเจ้าในระดับหนึ่ง จะรู้สึกหวาดกลัวที่ต้องยืนอยู่จำเพาะพระพักตร์พระเจ้าผู้ทรงชันสูตรจิตใจของมนุษย์ขณะที่ตนเองเปรอะเปื้อนไปด้วยมลทินบาป เขาเห็นความรักของพระเจ้า ความงดงามของความบริสุทธิ์ และความชื่นชมยินดีของคนที่มีชีวิตสะอาด เขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์และกลับคืนสู่สายสัมพันธ์อันดีกับสวรรค์อีกครั้ง

คำอธิษฐานของกษัตริย์ดาวิดหลังจากที่ได้ทำบาปเป็นตัวอย่างของความเศร้าเสียใจต่อความบาปอย่างแท้จริง การกลับใจของท่านมีความลึกซึ้งและจริงใจ ท่านไม่ได้พยายามทำให้ความผิดของตนเบาลง และไม่พยายามหลบหลีกการถูกพิพากษา ท่านตระหนักถึงความร้ายแรงของความบาป และรอยมลทินในใจ กษัตริย์ดาวิดเกลียดชังบาปที่ท่านได้กระทำลงไป ท่านไม่ได้อธิษฐานขอการอภัยเท่านั้น แต่ทูลขอการชำระใจให้สะอาดด้วย ท่านปรารถนาความชื่นชมยินดีที่มาจากชีวิตที่บริสุทธิ์ และการฟื้นความสัมพันธ์อันกลมเกลียวกับพระเจ้า ต่อไปนี้คือคำอธิษฐานจากใจของท่าน

“ความสุขย่อมมีแก่ผู้ซึ่งพระเจ้าได้ทรงโปรดยกการล่วงละเมิด และได้ทรงกลบเกลื่อนความบาปของเขาไว้แล้ว” ความสุขย่อมมีแก่ผู้ที่พระเจ้าไม่ทรงถือโทษ “และในใจของเขาไม่มีกลอุบาย” (สดุดี 32:1, 2 TH1940)

“ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเมตตาข้าพระองค์ ตามความรักมั่นคงของพระองค์ ขอทรงลบล้างการล่วงละเมิดทั้งสิ้นของข้าพระองค์ ตามพระกรุณาธิคุณอันยิ่งใหญ่ของพระองค์…เพราะข้าพระองค์รู้ถึงการล่วงละเมิดของตนแล้ว และบาปของข้าพระองค์อยู่ตรงหน้าข้าพระองค์เสมอ…ขอทรงชำระข้าพระองค์ด้วยกิ่งหุสบเพื่อข้าพระองค์จะสะอาด ขอทรงล้างข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะขาวยิ่งกว่าหิมะ…ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงสร้างจิตใจที่บริสุทธิ์ในข้าพระองค์ และทรงฟื้นจิตวิญญาณอันมั่นคงขึ้นใหม่ภายในข้าพระองค์ ขออย่าทรงเหวี่ยงข้าพระองค์ไปจากเบื้องพระพักตร์ หรืออย่าทรงนำพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์ไปจากข้าพระองค์ ขอทรงคืนความปีติยินดีในความรอดแก่ข้าพระองค์ และขอประทานจิตใจที่เชื่อฟังเพื่อค้ำชูข้าพระองค์…ข้าแต่พระเจ้า พระเจ้าผู้ทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอด ขอโปรดช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากความผิดที่ทำให้เขาโลหิตตก แล้วลิ้นของข้าพระองค์จะร้องสรรเสริญความชอบธรรมของพระองค์” (สดุดี 51:1–14 TNCV)

การกลับใจเช่นนี้เกินความสามารถของคนเรา มีแต่พระคริสต์เท่านั้นที่จะนำให้เรากลับใจในลักษณะนี้ได้ พระองค์เสด็จขึ้นสวรรค์เพื่อประทานของประทานแก่มนุษย์

หลายคนเข้าใจผิดในเรื่องนี้ จึงไม่ได้รับความช่วยเหลือตามพระประสงค์ของพระคริสต์ พวกเขาคิดว่าไม่สามารถมาหาพระคริสต์ได้นอกจากจะกลับใจเสียก่อน ซึ่งการกลับใจนั้นจะนำไปสู่การอภัยบาป จริงอยู่ที่การกลับใจเกิดขึ้นก่อนที่จะได้รับการอภัย เพราะมีแต่คนที่ใจแตกสลายและสำนึกผิดเท่านั้นที่จะรู้ซึ้งว่าตนต้องการพระผู้ช่วยให้รอด แต่จำเป็นหรือไม่ที่คนบาปจะต้องรอให้ตนกลับใจเสียก่อนที่จะมาหาพระเยซู เหมือนกับว่าการกลับใจนั้นเป็นอุปสรรคคั่นกลางระหว่างคนบาปกับพระผู้ช่วยให้รอด

พระคัมภีร์ไม่ได้สอนว่าคนบาปต้องกลับใจก่อนที่จะตอบรับการเชื้อเชิญของพระคริสต์ที่ตรัสว่า “บรรดาผู้เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนักจงมาหาเรา และเราจะให้ท่านพักสงบ” (มัทธิว 11:28 TNCV) ฤทธิ์อำนาจของพระคริสต์ต่างหากที่นำให้คนบาปกลับใจอย่างแท้จริง เปโตรกล่าวแก่ชาวอิสราเอลอย่างชัดเจนว่า “พระเจ้าทรงเชิดชูพระเยซูให้อยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระองค์ในฐานะองค์เจ้านายและพระผู้ช่วยให้รอด เพื่อพระองค์จะให้อิสราเอลกลับใจใหม่และได้รับการอภัยโทษบาป” (กิจการ 5:31 TNCV) หากปราศจากพระวิญญาณของพระคริสต์ในการกระตุ้นจิตสำนึกแล้ว คนเราก็ไม่สามารถกลับใจใหม่ได้ เช่นเดียวกัน เราไม่สามารถรับการอภัยบาปถ้าปราศจากพระองค์

แรงจูงใจที่ดีทุกอย่างล้วนแต่มาจากพระคริสต์ มีแต่พระองค์ผู้เดียวเท่านั้นที่สามารถปลูกความเกลียดชังต่อบาปไว้ในใจของเราได้ ทุกครั้งที่ปรารถนาความจริงและใจที่บริสุทธิ์ และทุกครั้งที่สำนึกในความบาป ก็เป็นเครื่องยืนยันว่าพระวิญญาณของพระองค์ทรงทำงานอยู่ในใจของเรา

พระเยซูตรัสว่า “เมื่อเราถูกยกขึ้นจากแผ่นดินโลกแล้ว เราจะชักนำทุกคนให้มาหาเรา” (ยอห์น 12:32) คนบาปจำเป็นต้องได้เห็นพระคริสต์ในฐานะพระผู้ช่วยให้รอดที่สิ้นพระชนม์เพื่อไถ่บาปของมวลมนุษยชาติ เมื่อเราพินิจพิเคราะห์การสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์บนไม้กางเขนแห่งคาลวารีในฐานะลูกแกะของพระเจ้า เราจะเริ่มเข้าใจในความล้ำลึกของการทรงไถ่ พระคุณความดีของพระเจ้าจะนำเราไปสู่การกลับใจ การที่พระคริสต์ยอมสิ้นพระชนม์เพื่อไถ่บาปของมนุษย์นั้น เป็นการสำแดงความรักที่ยิ่งใหญ่เกินความเข้าใจ เมื่อคนบาปมองไปยังความรักอันประเสริฐ ความรักนั้นจะตราตรึงอยู่ในหัวใจ ทำให้จิตใจอ่อนโยน และมีความเศร้าเสียใจต่อบาป

จริงอยู่ที่บางคนรู้สึกละอายต่อบาปที่ตนได้กระทำลงไป จึงละทิ้งพฤติกรรมที่ไม่ดีก่อนที่จะรู้ตัวว่าพระคริสต์กำลังนำพาเขาไปหาพระองค์ ทุกครั้งที่มีคนพยายามปฏิรูปตนเองเพราะอยากทำในสิ่งที่ถูกต้อง ก็เป็นเพราะฤทธิ์อำนาจของพระคริสต์กำลังนำพาเขาอยู่ เป็นแรงโน้มน้าวที่ทำงานในใจอย่างเงียบๆ จิตสำนึกได้รับการปลุกให้ตื่นขึ้น และพฤติกรรมภายนอกก็เปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น ในขณะที่พระคริสต์ทรงนำให้พวกเขาพิจารณาถึงการสิ้นพระชนม์ของพระองค์เพื่อไถ่บาปมนุษย์ และตระหนักว่าการที่พระองค์ต้องทนทุกข์นั้นก็เพราะความผิดบาปของพวกเขาเอง ทำให้พวกเขาเห็นความสำคัญของพระบัญญัติมากขึ้น พระวิญญาณทรงเปิดเผยให้พวกเขาเห็นมลทินบาปในชีวิตที่หยั่งรากลึกลงในใจ พวกเขาจึงเริ่มเข้าใจถึงความชอบธรรมของพระคริสต์ และร้องออกมาว่า “ความบาปคืออะไรกัน ทำไมพระองค์ต้องเสียสละถึงเพียงนั้นเพื่อไถ่คนที่ตกเป็นเหยื่อของมันด้วย ทำไมต้องอาศัยความรักเช่นนั้น ทำไมพระคริสต์ต้องทนต่อความทุกข์และความอับอายถึงเพียงนั้น เพื่อเราจะไม่พินาศแต่มีชีวิตนิรันดร์”

คนบาปอาจเลือกต่อต้านความรักของพระคริสต์ที่นำพาเขาไปหาพระองค์ ถ้าเขาไม่ต่อต้าน เขาก็จะได้รับการนำพาให้ไปหาพระเยซูผู้สิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน ความรู้ในแผนการช่วยมนุษย์ให้รอดจะนำเขาให้กลับใจจากบาปของตน ซึ่งเป็นเหตุให้พระบุตรที่รักของพระเจ้าต้องทนทุกข์ทรมาน

พระเจ้าผู้ทรงกระทำการในธรรมชาติ เป็นพระเจ้าองค์เดียวกันที่ตรัสกับจิตใจของมนุษย์ และทำให้เกิดความกระหายหาสิ่งที่เขาไม่มีอย่างสุดที่จะพรรณนา สิ่งของฝ่ายโลกไม่อาจตอบสนองต่อความหิวกระหายนี้ได้ พระวิญญาณของพระเจ้าทรงวิงวอนให้พวกเขาแสวงหาเฉพาะสิ่งที่จะอำนวยสันติสุขและการพักสงบที่แท้จริง นั่นคือพระคุณของพระคริสต์ และความชื่นชมยินดีในความบริสุทธิ์ พระผู้ช่วยให้รอดของเราทรงทำงานอยู่ตลอดเวลา ทั้งโดยวิธีที่เรามองเห็นได้และที่มองไม่เห็น เพื่อดึงความคิดของมนุษย์จากความเพลิดเพลินในบาปที่ล้วนแล้วแต่ไม่ได้ทำให้อิ่มใจ ไปสู่พระพรอันล้นหลามที่จะเป็นของพวกเขาได้ถ้าเพียงแต่เข้าสนิทในพระองค์ สำหรับทุกคนที่กำลังหาดื่มน้ำแห่งชีวิตจากบ่อน้ำรั่วของโลกนี้โดยเปล่าประโยชน์3 พระเจ้าตรัสว่า “คนที่กระหายเชิญเข้ามา ใครที่มีใจปรารถนา จงมารับน้ำแห่งชีวิตโดยไม่ต้องเสียอะไรเลย” (วิวรณ์ 22:17)

ผู้ที่ปรารถนาจะค้นหาสิ่งที่ดีกว่าที่โลกนี้มีให้จงรู้ไว้เถิดว่า ความปรารถนานั้นเป็นพระสุรเสียงของพระเจ้าที่ตรัสในใจท่าน จงทูลขอให้พระองค์ทรงนำท่านไปสู่การกลับใจ และขอให้พระองค์ทรงสำแดงพระคริสต์แก่ท่าน ทั้งความบริสุทธิ์ที่สมบูรณ์แบบและความรักอันไม่มีที่สิ้นสุดของพระองค์ พระผู้ช่วยให้รอดทรงดำเนินชีวิตในโลกนี้โดยยึดหลักการแห่งพระบัญญัติของพระเจ้าอย่างสมบูรณ์ คือรักพระเจ้าและรักมนุษย์ พระองค์เต็มไปด้วยพระกรุณาและความรักที่ไม่เห็นแก่ตัว เมื่อเรามองไปยังพระผู้ช่วยให้รอดของเรา พระองค์จะทรงเผยให้เราเห็นถึงความบาปในใจของเราเอง

ที่ผ่านมาเราอาจจะเคยหลงคิดเหมือนนิโคเดมัส ว่าเราเป็นคนเที่ยงธรรมและใช้ชีวิตตามทำนองคลองธรรม จนทึกทักไปเองว่าไม่จำเป็นต้องถ่อมใจลงต่อพระเจ้าเหมือนคนบาปทั่วไป แต่เมื่อแสงจากพระคริสต์ส่องเข้ามาในใจ เราจะเห็นจุดด่างพร้อยภายใน เราจะตระหนักถึงแรงจูงใจที่เห็นแก่ตัวและการเป็นศัตรูกับพระเจ้าที่ทำให้ทุกการกระทำในชีวิตล้วนแต่เปรอะเปื้อนมลทิน เมื่อนั้นเราจะเข้าใจว่า แท้จริงแล้วความชอบธรรมของเราไม่ต่างอะไรกับผ้าขี้ริ้ว และมีแต่พระโลหิตของพระคริสต์เท่านั้นที่สามารถลบรอยมลทินบาปให้สะอาดได้ และฟื้นฟูจิตใจของเราให้เป็นไปตามพระลักษณะของพระองค์

หากเราได้สัมผัสถึงพระสิริของพระเจ้าเพียงเล็กน้อย หากความบริสุทธิ์ของพระคริสต์ได้ส่องเข้ามาในใจเพียงแวบเดียว ก็จะเผยให้เห็นถึงข้อบกพร่องและความบิดเบี้ยวทุกอย่างในอุปนิสัยของเราเองได้อย่างชัดเจน แล้วจะเห็นว่าความปรารถนาในใจไม่สะอาด จิตใจไม่ซื่อตรง และวาจาไม่บริสุทธิ์ พฤติกรรมของคนบาปที่ทำผิดต่อพระบัญญัติของพระเจ้าถูกเปิดเผยให้เจ้าตัวได้เห็น เขาจึงสำนึกในความบาปด้วยใจเป็นทุกข์ ในขณะที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงชันสูตรจิตใจ เมื่อเขามองไปยังความบริสุทธิ์ที่ไร้จุดด่างพร้อยในพระลักษณะของพระคริสต์ เขาจึงรังเกียจตนเอง

เมื่อผู้เผยพระวจนะดาเนียลเห็นแสงรัศมีรอบทูตสวรรค์ที่ถูกใช้มายังท่าน ท่านรู้สึกเป็นทุกข์กับความอ่อนแอและข้อบกพร่องของตนอย่างท่วมท้น ท่านได้บรรยายถึงผลที่เกิดขึ้นจากการเห็นทูตสวรรค์ว่า “ข้าพเจ้าก็สิ้นเรี่ยวสิ้นแรง หน้าของข้าพเจ้าก็ซีดไป ข้าพเจ้าหมดแรง” (ดาเนียล 10:8) คนที่มีประสบการณ์เช่นนี้จะเกลียดชังความเห็นแก่ตัวในใจของตน และจะแสวงหาจิตใจที่บริสุทธิ์โดยผ่านความชอบธรรมของพระคริสต์ เพื่อจะให้ชีวิตสอดคล้องกับพระบัญญัติของพระเจ้าและพระลักษณะของพระคริสต์

อัครทูตเปาโลกล่าวว่า “ด้านความชอบธรรมตามบทบัญญัติ” คือการประพฤติปฏิบัติภายนอกนั้น “ข้าพเจ้าก็ไม่มีที่ติ” (ฟีลิปปี 3:6 TNCV) แต่เมื่อท่านเข้าใจถึงความหมายด้านจิตวิญญาณของธรรมบัญญัติ ท่านจึงรู้ว่าท่านเป็นคนบาป ถ้าตัดสินการประพฤติภายนอกตามธรรมบัญญัติแล้ว ท่านไม่ได้ทำบาป แต่เมื่อมองเข้าไปในหลักการอันบริสุทธิ์ของธรรมบัญญัติ ท่านจึงเห็นตัวเองเหมือนอย่างที่พระเจ้าทรงเห็น ท่านก้มกราบด้วยความนอบน้อมและสารภาพความผิดบาปของตน กล่าวว่า “ครั้งหนึ่งข้าพเจ้าดำเนินชีวิตโดยไม่มีกฎบัญญัติ แต่พอมีพระบัญญัติ บาปก็มีชีวิตขึ้นมาและข้าพเจ้าก็ตาย” (โรม 7:9 TCV) เมื่อความหมายด้านจิตวิญญาณของพระบัญญัติประจักษ์แจ้งในใจของอาจารย์เปาโล ท่านก็มองเห็นว่าความบาปเป็นสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนอย่างแท้จริง แล้วความทะนงตัวของท่านก็มลายหายไป

พระเจ้าไม่ได้ทรงถือว่าความบาปทุกอย่างมีความร้ายแรงเท่ากัน ในสายพระเนตรของพระเจ้าและมุมมองของมนุษย์ ความผิดแต่ละอย่างมีความหนักเบาไม่เท่ากัน มนุษย์อาจตีค่าความผิดบาปบางอย่างว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับพระเจ้าไม่มีบาปไหนที่เป็นเรื่องเล็กเลย ดุลพินิจของมนุษย์มีความบกพร่องและลำเอียง แต่พระเจ้าทรงประเมินค่าตามความเป็นจริงทุกประการ สังคมดูถูกคนขี้เหล้าเมายาว่าเป็นคนบาปและจะไม่ได้ไปสวรรค์ แต่ในเรื่องความหยิ่งผยอง ความเห็นแก่ตัว และความโลภที่ปรากฏในสังคม แทบไม่มีใครตักเตือนกันเลย ทั้งที่บาปเหล่านั้นน่ารังเกียจอย่างยิ่งในสายพระเนตรของพระเจ้า เพราะเป็นสิ่งที่ขัดต่อพระลักษณะอันกอปรด้วยพระกรุณาของพระองค์ และขัดกับความรักที่ไม่เห็นแก่ตัวอันเป็นบรรยากาศของทั่วทั้งจักรวาลที่ไม่ได้ตกสู่ความบาป คนที่หลงทำบาปอันร้ายแรงอาจรู้สึกอับอาย และอาจตระหนักว่าตนต้องการพระคุณของพระคริสต์ แต่คนเย่อหยิ่งจะไม่รู้สึกว่าตนต้องการอะไร เขาจึงปิดประตูใจไม่รับพระคริสต์ และปฏิเสธที่จะรับเอาพระพรอันเหลือล้นที่พระองค์เสด็จมาเพื่อประทานให้

คนเก็บภาษีผู้น่าสงสารได้อธิษฐานว่า “ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเมตตาแก่ข้าพระองค์ผู้เป็นคนบาปเถิด” (ลูกา 18:13) เขารู้สึกว่าตนเองเป็นคนที่ชั่วช้ามาก และคนอื่นก็มองเขาเช่นนั้นเหมือนกัน แต่เขาตระหนักว่าตนต้องการความช่วยเหลือ จึงเข้าเฝ้าพระเจ้าพร้อมด้วยความผิดบาปและความอับอายของตน เพื่อทูลขอพระเมตตาจากพระองค์ เขาพร้อมที่จะให้พระวิญญาณของพระเจ้าทำงานในใจด้วยพระคุณ และปลดปล่อยเขาจากอำนาจแห่งบาป ส่วนฟาริสีคนนั้นอธิษฐานแบบโอ้อวดและยกยอตนเองว่าเป็นคนชอบธรรม แสดงให้เห็นว่าจิตใจของเขาปิดไว้จากการทำงานของพระวิญญาณบริสุทธิ์ เนื่องจากว่าเขาอยู่ห่างไกลจากพระเจ้า เขาจึงไม่เห็นมลทินบาปของตนเมื่อเทียบกับความบริสุทธิ์หมดจดของพระองค์ เขาไม่รู้สึกว่าตนเองขาดสิ่งใด จึงไม่ได้รับอะไร (ดู ลูกา 18:10–14)

ถ้าท่านสำนึกในบาป ไม่ต้องพยายามทำให้ตัวเองดีขึ้นก่อนที่จะมาหาพระคริสต์ มีคนจำนวนมากที่เข้าใจผิดว่า ตนไม่ดีพอที่จะมาหาพระองค์ ท่านหวังที่จะปรับปรุงนิสัยให้ดีขึ้นด้วยตัวเองกระนั้นหรือ “คนเอธิโอเปียจะเปลี่ยนสีผิวของตนได้หรือ เสือดาวจะลบลายของมันได้หรือ พวกเจ้าผู้คุ้นเคยกับการทำชั่วก็ทำความดีไม่ได้เช่นกัน” (เยเรมีย์ 13:23 TCV) มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่จะช่วยเราได้ เราจะต้องไม่รอให้มีแรงโน้มน้าวมากไปกว่านี้ ไม่ต้องคอยให้สถานการณ์เป็นใจ หรือมีอารมณ์ความรู้สึกที่บริสุทธิ์กว่านี้เสียก่อน โดยลำพังตัวเราเองแล้ว เราจะทำอะไรไม่ได้เลย จึงต้องไปหาพระคริสต์ในสภาพที่เราเป็นอยู่

แต่อย่าให้ใครหลอกตัวเองว่า พระเจ้าผู้ทรงเปี่ยมด้วยความรักและพระเมตตาอันเหลือคณานับจะทรงช่วยผู้ที่ปฏิเสธพระคุณของพระองค์ให้รอด ความบาปเป็นสิ่งที่เลวร้าย และเราไม่อาจประเมินถึงความร้ายกาจนั้นได้นอกเสียจากว่าจะเทียบกับสิ่งที่พระคริสต์ทรงทนรับบนไม้กางเขน เมื่อมีใครกล่าวว่าพระเจ้าทรงประเสริฐเกินที่จะปล่อยให้คนบาปพินาศ จงให้เขามองไปยังการสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนของพระคริสต์ที่ภูเขาคาลวารี พระองค์ทรงรับโทษแทนคนบาปด้วยการทนทุกข์ทรมาน เพราะไม่มีวิธีอื่นที่จะช่วยมนุษย์ให้รอด ถ้าไม่ใช่เพราะการสละพระชนม์ชีพของพระคริสต์ มนุษยชาติไม่สามารถหลุดพ้นจากอำนาจแห่งความบาปที่ทำให้ชีวิตแปดเปื้อนมลทินได้เลย ถ้าพระองค์ไม่ได้ทรงเสียสละ มนุษย์จะกลับมามีการสื่อสัมพันธ์กับทูตสวรรค์ผู้บริสุทธิ์ หรือมีส่วนในชีวิตฝ่ายจิตวิญญาณไม่ได้เลย เพราะสาเหตุเหล่านี้เองพระคริสต์จึงรับเอาความผิดบาปของมนุษย์ผู้ไม่เชื่อฟังและสิ้นพระชนม์แทนคนบาป ความรัก การทนทุกข์และการสิ้นพระชนม์ของพระบุตรของพระเจ้าล้วนแต่เป็นหลักฐานที่แสดงว่าความบาปเป็นสิ่งที่ร้ายแรง ทั้งยังเป็นการประกาศให้รู้ว่ามนุษย์ไม่อาจหนีจากอำนาจแห่งความบาป หรือมีความหวังในชีวิตฝ่ายจิตวิญญาณได้ นอกจากจะมอบใจให้กับพระคริสต์

บางครั้งคนที่ไม่สำนึกผิดจะแก้ตัวว่า “ฉันก็ดีพอๆ กับพวกคริสเตียน พวกเขาไม่ได้เสียสละมากไปกว่าฉัน และในเรื่องความรอบคอบและการควบคุมตนเองฉันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกคริสเตียนเช่นกัน พวกเขารักการรื่นเริงบันเทิงใจพอๆ กับฉัน” คนที่ไม่สำนึกผิดเหล่านั้นจึงอ้างความผิดของคนอื่นเพื่อเป็นข้อแก้ตัวในการละเลยหน้าที่ของตนเองเช่นนี้แหละ แต่ความบาปหรือข้อบกพร่องของคนอื่นไม่ใช่ข้อแก้ตัวสำหรับใครทั้งนั้น เพราะพระเจ้าไม่ได้ทรงตั้งมนุษย์ที่สามารถผิดพลาดได้ไว้ให้เป็นแบบอย่างแก่เรา แบบอย่างของเราคือพระบุตรของพระเจ้าผู้ไม่มีจุดด่างพร้อยหรือรอยตำหนิใดๆ คนที่คอยตำหนิความผิดพลาดของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคริสเตียน ก็ควรดำเนินชีวิตให้ดีกว่าและเป็นแบบอย่างที่สูงส่งกว่าคนที่เขาตำหนินั้น ในเมื่อพวกเขาตั้งมาตรฐานสำหรับชีวิตคริสเตียนไว้สูง ถ้าไม่ยอมดำเนินชีวิตตามนั้นก็ยิ่งจะมีบาปมากขึ้น เพราะพวกเขารู้ว่าความถูกต้องคืออะไร แต่กลับไม่ยอมทำ

จงระวัง อย่ามัวแต่ผัดวันประกันพรุ่ง อย่ามัวรีรอที่จะละทิ้งความบาปและแสวงหาความบริสุทธิ์ใจโดยผ่านทางพระเยซู มีคนมากมายผิดพลาดในจุดนี้และต้องพินาศไปตลอดกาล ข้าพเจ้าจะไม่ขยายความถึงความไม่แน่นอนของชีวิตที่แสนสั้นของมนุษย์ แต่มีเรื่องที่อันตรายอย่างร้ายแรงที่คนส่วนใหญ่ยังไม่เข้าใจ นั่นคือการชักช้าในการตอบสนองต่อเสียงเชื้อเชิญของพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระเจ้า และการเลือกที่จะดำเนินชีวิตในความบาปต่อไป เพราะการชักช้านั้นเท่ากับเป็นการเลือกทางบาปนั่นเอง ความบาปไม่ว่าจะดูเหมือนเล็กน้อยเพียงไรก็ล้วนแต่ทำให้เสี่ยงต่อการสูญเสียชีวิตนิรันดร์ สิ่งใดที่เราไม่ชนะ สิ่งนั้นก็จะชนะเรา และจะพาเราไปสู่ความพินาศ

อาดัมและเอวาคิดเข้าข้างตัวเองว่า การกินผลไม้ที่พระเจ้าทรงห้ามแค่นี้เองคงไม่ทำให้เกิดความเสียหายร้ายแรงอย่างที่พระเจ้าตรัสไว้หรอก แต่สิ่งที่พวกเขาเรียกว่าเรื่องเล็กน้อยนั้นเป็นการฝ่าฝืนต่อพระบัญญัติศักดิ์สิทธิ์อันเปลี่ยนแปลงไม่ได้ของพระเจ้า จึงเป็นเหตุให้มนุษย์ถูกแยกออกจากพระเจ้า และเปิดประตูให้ความตายกับความทุกข์ที่เหลือคำบรรยายทะลักเข้ามาในโลกอย่างท่วมท้น เสียงโอดครวญก้องกังวานขึ้นไปจากโลกมนุษย์อยู่ในทุกยุคสมัยอย่างไม่ขาดสาย ธรรมชาติทั้งมวลครวญครางด้วยความเจ็บปวดอันเป็นผลจากการที่มนุษย์ไม่เชื่อฟังพระเจ้า การที่มนุษย์กบฏต่อพระองค์ยังได้ส่งผลกระทบต่อสวรรค์ ไม้กางเขนแห่งคาลวารีเป็นสิ่งที่เตือนให้ระลึกถึงการทรงเสียสละอันยิ่งใหญ่ ซึ่งจำเป็นต่อการลบล้างการละเมิดพระบัญญัติของพระเจ้า ฉะนั้นอย่าให้ใครมองว่าความบาปเป็นเรื่องเล็กน้อยเป็นอันขาด

ทุกครั้งที่มีการล่วงละเมิด ทุกทีที่มีการเพิกเฉยต่อพระคุณของพระคริสต์ หรือปฏิเสธพระคุณนั้น ล้วนแต่ส่งผลร้ายกลับไปยังคนคนนั้นเอง ทำให้จิตใจแข็งกระด้าง เจตจำนงเสื่อมลง ความคิดอ่านมึนชา และไม่เพียงแต่ทำให้เขาไม่อยากยอมต่อการเชื้อเชิญอย่างอ่อนโยนของพระวิญญาณบริสุทธิ์เท่านั้น แต่ยังทำให้การยอมจำนนนั้นยากขึ้นอีกด้วย

หลายคนพยายามกลบเสียงฟ้องของจิตสำนึกด้วยการบอกว่า เมื่อไหร่ที่อยากจะเลิกทำชั่วก็จะเลิกได้เอง เขาคิดว่าจะสามารถเพิกเฉยต่อเสียงเชื้อเชิญแห่งความเมตตาได้อยู่เรื่อยๆ โดยที่เสียงนั้นจะยังคงสะกิดใจเขาอยู่ในวันข้างหน้า พวกเขาคิดว่าหลังจากที่ได้ดูหมิ่นพระวิญญาณแห่งพระคุณ และเลือกใช้อิทธิพลของตนอยู่ฝ่ายซาตานไปแล้ว เขายังจะสามารถเปลี่ยนทิศทางชีวิตได้ทันทีเมื่อเกิดวิกฤต แต่มันไม่ได้ง่ายอย่างนั้น ประสบการณ์และการเรียนรู้ตลอดชีวิตได้หล่อหลอมอุปนิสัยของพวกเขา เมื่อตกอยู่ในภาวะคับขัน จึงมีน้อยคนที่ยังปรารถนาจะรับเอาพระลักษณะของพระเยซู

แม้จุดด่างพร้อยเพียงจุดเดียวในอุปนิสัย หรือความปรารถนาในบาปเพียงหนึ่งประการ ถ้ายังเลี้ยงมันไว้ในใจก็จะลบล้างฤทธิ์อำนาจทั้งหมดของข่าวประเสริฐในที่สุด ทุกครั้งที่มีการปล่อยตัวปล่อยใจไปทำบาปก็ยิ่งทำให้จิตวิญญาณไม่อยากเข้าใกล้พระเจ้ามากยิ่งขึ้น คนที่ปักใจไม่เชื่อในพระเจ้า หรือมีท่าทีที่ไม่แยแสต่อความจริงของพระองค์ ก็กำลังเก็บเกี่ยวผลจากเมล็ดที่ตนเองได้หว่านลงไปนั่นเอง คำตักเตือนที่น่ากลัวที่สุดในพระคัมภีร์เกี่ยวกับการเกลือกกลั้วกับความชั่ว คือถ้อยคำของกษัตริย์ซาโลมอนที่เตือนคนบาปว่า “ความบาปชั่วของคนอธรรมดักตัวเขาเอง และเขาก็ติดอยู่กับตาข่ายบาปของเขา” (สุภาษิต 5:22)

พระคริสต์ทรงพร้อมอยู่เสมอที่จะปลดปล่อยเราให้เป็นอิสระจากความบาป แต่พระองค์ไม่ทรงบังคับใจใคร ถ้าเรายังคงละเมิดพระบัญญัติต่อไปเรื่อยๆ จนเจตจำนงของเรามุ่งไปในทางชั่วอย่างสิ้นเชิง และเราไม่ปรารถนาที่จะรับการช่วยกู้ ถ้าเราไม่ยอมรับเอาพระคุณของพระองค์ แล้วยังมีอะไรอีกเล่าที่จะให้พระองค์ทรงช่วย ถ้าเป็นเช่นนั้นก็เท่ากับเป็นการนำตัวเองไปสู่ความพินาศด้วยการตั้งใจปฏิเสธความรักของพระองค์ “บัดนี้คือเวลาแห่งความโปรดปรานของพระเจ้า บัดนี้คือวันแห่งความรอด” “วันนี้หากท่านได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์ อย่าทำใจแข็งกระด้าง” (2 โครินธ์ 6:2 TCV; ฮีบรู 3:7, 8 TNCV)

“มนุษย์มองรูปลักษณ์ภายนอก แต่องค์พระผู้เป็นเจ้ามองดูจิตใจ” (1 ซามูเอล 16:7 TNCV) แล้วจิตใจมนุษย์เป็นอย่างไร มีอารมณ์ความรู้สึกที่ขัดแย้งกัน ทั้งความทุกข์ความสุขปะปนกัน มีความคิดที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ชอบเดินตามทางของตนเอง มีมลทินบาป และการหลอกลวงซุกซ่อนอยู่ภายใน พระเจ้าทรงรู้ถึงแรงจูงใจทุกอย่าง พระองค์ทรงเข้าใจในความตั้งใจและจุดมุ่งหมายของเรา จงเข้าไปหาพระองค์ในสภาพที่เป็นอยู่พร้อมจิตวิญญาณที่เต็มไปด้วยรอยมลทิน จงเปิดทุกซอกหลืบของหัวใจต่อพระเจ้าผู้ทรงเห็นแจ้งในทุกสิ่ง พร้อมกล่าวตามผู้ประพันธ์พระธรรมสดุดีว่า “ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงตรวจค้นข้าพระองค์และทรงรู้จักจิตใจของข้าพระองค์ ขอทรงทดสอบข้าพระองค์และทรงรู้จักความคิดของข้าพระองค์ และขอทอดพระเนตรว่ามีทางชั่วใดๆ ในข้าพระองค์หรือไม่ และขอทรงนำข้าพระองค์ไปในทางนิรันดร์” (สดุดี 139:23, 24)

หลายคนนับถือศาสนาแต่เปลือกนอก คือรับไว้เป็นปรัชญาโดยที่หัวใจยังไม่ได้รับการชำระให้สะอาด อย่างไรก็ตามขอให้เราอธิษฐานดังนี้ “ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเนรมิตสร้างใจสะอาดในข้าพระองค์ และขอทรงสร้างจิตใจหนักแน่นขึ้นใหม่ภายในข้าพระองค์” (สดุดี 51:10) จงสำรวจจิตใจของท่านอย่างจริงจัง และเอาใจใส่อย่างกระตือรือร้นราวกับว่าเป็นเรื่องความเป็นความตาย นี่เป็นเรื่องสำคัญที่ท่านต้องจัดการระหว่างพระเจ้ากับจิตวิญญาณของท่านเอง เป็นการตัดสินใจที่จะส่งผลไปตลอดนิรันดร์กาล เพราะถ้าไม่มีอะไรมากกว่าการคิดไปเองว่าตนจะรอด ก็มีแต่จะนำไปสู่ความพินาศ

จงศึกษาพระวจนะของพระเจ้าไปพร้อมกับการอธิษฐาน ในพระวจนะท่านจะเห็นหลักการอันยิ่งใหญ่ของชีวิตที่บริสุทธิ์ซึ่งปรากฏอยู่ในพระบัญญัติของพระเจ้าและในชีวิตของพระคริสต์ “เพราะถ้าปราศจากความบริสุทธิ์แล้วจะไม่มีใครเห็นพระผู้เป็นเจ้า” (ฮีบรู 12:14 NTV) พระวจนะช่วยมนุษย์ให้สำนึกในบาป และเปิดเผยทางแห่งความรอดไว้อย่างชัดเจน จงเอาใจใส่พระวจนะในฐานะที่เป็นพระสุรเสียงของพระเจ้าที่ตรัสแก่จิตวิญญาณของท่าน

เมื่อเริ่มตระหนักถึงความเลวร้ายของความบาปและมองเห็นตัวเองในสภาพอันแท้จริง อย่าเพิ่งสิ้นหวัง เพราะพระคริสต์เสด็จมาในโลกเพื่อช่วยคนบาปให้รอด เราไม่ต้องทำให้พระเจ้าคืนดีกับเรา แต่ด้วยความรักอันประเสริฐพระเจ้าทรง “สถิตในองค์พระคริสต์ ทรงให้โลกนี้คืนดีกันกับพระองค์เอง” (2 โครินธ์ 5:19 TKJV) พระบิดาทรงเชื้อเชิญลูกๆ ของพระองค์ผู้หลงผิดด้วยความรักที่อ่อนโยน ไม่มีพ่อแม่คนไหนในโลกที่จะอดทนต่อความผิดพลาดของลูกได้เท่ากับพระเจ้า พระองค์ทรงอดทนกับผู้ที่พระองค์ทรงตามหาเพื่อช่วยให้รอด ไม่มีมนุษย์คนใดที่จะวิงวอนผู้ที่ล่วงละเมิดด้วยความรักใคร่เอ็นดูมากไปกว่าพระองค์อีกแล้ว ไม่มีใครจะเอ่ยถ้อยคำเชิญชวนผู้ที่หลงทางด้วยความรักอันลึกซึ้งได้เท่ากับพระองค์ พระสัญญาทุกข้อและคำตักเตือนทุกคำล้วนแต่ตรัสด้วยความรักที่เกินบรรยาย

เมื่อซาตานมาบอกท่านว่า ท่านเป็นคนบาปหนา จงแหงนหน้าขึ้นไปหาพระผู้ไถ่ และประกาศคุณความดีของพระองค์ สิ่งที่จะช่วยท่านได้ คือการมองไปยังความสว่างของพระองค์ จงยอมรับถึงความบาปของตน ในขณะเดียวกันจงบอกกับมารซาตานว่า “พระเยซูคริสต์เสด็จมาในโลก เพื่อทรงช่วยคนบาปให้รอด”4 และท่านสามารถรอดได้ผ่านทางความรักอันไม่มีที่เปรียบของพระองค์ พระเยซูทรงเล่าเรื่องลูกหนี้สองคนให้ซีโมนฟัง คนหนึ่งติดหนี้จำนวนน้อย อีกคนหนึ่งติดหนี้จำนวนมาก แต่เจ้าหนี้ได้ยกหนี้ให้ทั้งสองคน พระองค์ทรงถามซีโมนว่า ลูกหนี้คนไหนจะรักเจ้าหนี้มากกว่ากัน ซีโมนตอบว่า “คนที่ได้รับการยกหนี้มากกว่า” (ลูกา 7:43 TNCV) เราเป็นคนบาปหนา แต่พระคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อเราจะได้รับการอภัยบาป ในสายพระเนตรของพระเจ้า คุณความดีแห่งการเสียสละของพระคริสต์เพียงพอในการไถ่บาปของเรา ผู้ที่ได้รับการอภัยมากที่สุดก็จะรักพระองค์มากที่สุด และจะยืนอยู่ใกล้พระที่นั่งของพระองค์กว่าใคร เพื่อสรรเสริญพระองค์เพราะความรักและการเสียสละอันยิ่งใหญ่ เมื่อเราเข้าใจถึงความรักของพระเจ้าอย่างลึกซึ้ง เราก็จะตระหนักว่าความบาปนั้นชั่วร้ายเพียงใด เมื่อได้เห็นความยาวของสายใยแห่งพระคุณที่หย่อนลงมาเพื่อช่วยเรา และเมื่อเข้าใจถึงการเสียสละอันไร้ขีดจำกัดที่พระคริสต์ทรงกระทำเพื่อเรา จิตใจเราก็จะถูกหลอมละลายไปด้วยความอ่อนโยนและการสำนึกผิด

  1. ดู ปฐมกาล 27:30–38; ฮีบรู 12:16, 17
  2. ดู กันดารวิถี 22:22–35
  3. ดู เยเรมีย์ 2:13 TNCV
  4. 1 ทิโมธี 1:15