ความจริง

พระเจ้าทรงสัญญาว่า “เจ้าจะแสวงหาเราและพบเราเมื่อเจ้าแสวงหาเราด้วยสิ้นสุดใจของเจ้า” (เยเรมีย์ 29:13)

คนเราจะไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เป็นไปตามพระลักษณะของพระเจ้า จนกว่าจะมีการมอบหัวใจทั้งหมดให้กับพระองค์เสียก่อน ตามธรรมชาติแล้วมนุษย์ห่างเหินจากพระเจ้า พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงบรรยายถึงสภาพของเราดังนี้ “ท่านทั้งหลายได้ตายแล้วในการล่วงละเมิดและในบาปทั้งหลาย” “ศีรษะก็เจ็บไปหมด ใจก็อ่อนเปลี้ยไปสิ้น…ไม่มีตรงไหนปรกติเลย” (เอเฟซัส 2:1 TNCV; อิสยาห์ 1:5, 6) เราติดกับดักของซาตานจนดิ้นไม่หลุด มันจับเราไว้เป็นเชลยให้ทำตามความต้องการของมัน1 พระเจ้ามีพระประสงค์ที่จะรักษาเราให้หายและปลดปล่อยเราให้เป็นอิสระ แต่ธรรมชาติทั้งหมดของเราต้องได้รับการฟื้นฟูถึงจะเป็นอิสระได้ เราต้องได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงถึงจะหายดี ฉะนั้นเราจึงต้องมอบชีวิตจิตใจทั้งหมดให้พระเจ้า

ศึกสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการต่อสู้กับตนเอง กว่าจะยอมมอบทุกสิ่งให้เป็นไปตามน้ำพระทัยของพระเจ้าได้ก็ต้องอาศัยการต่อสู้ ถึงกระนั้นก็ต้องมีการยอมจำนนต่อพระเจ้าเสียก่อนถึงจะได้รับการฟื้นฟูให้บริสุทธิ์

พระเจ้าไม่ได้ทรงปกครองโดยเผด็จการที่มนุษย์ต้องยอมจำนนแบบหลับหูหลับตา และไม่ใช่การควบคุมโดยไร้เหตุผลอย่างที่ซาตานอ้าง แต่วิธีการปกครองของพระเจ้าเต็มไปด้วยปัญญาและควรค่าแก่การพิจารณาใคร่ครวญ เมื่อมองจากแง่ของความผิดชอบชั่วดีแล้ว ก็เห็นว่าเป็นสิ่งที่น่าเทิดทูน พระผู้สร้างทรงเชื้อเชิญมนุษย์ว่า “มาเถิด ให้เราสู้ความกัน” (อิสยาห์ 1:18 TH1971) พระเจ้าไม่ทรงบังคับมนุษย์ในการตัดสินใจ ในขณะเดียวกันก็ไม่อาจยอมรับการเคารพนับถืออย่างไม่ยินดี หรือที่ทำไปโดยขาดความเข้าใจ ถ้าบังคับให้ยอมจำนนก็จะเป็นอุปสรรคต่อการเติบโตด้านความคิดและอุปนิสัยอย่างแท้จริง แล้วมนุษย์ก็จะไม่ต่างอะไรกับหุ่นยนต์ จึงไม่ใช่พระประสงค์ของพระผู้สร้าง มนุษย์เป็นผลงานชิ้นเอกแห่งการทรงสร้างของพระเจ้า พระองค์ทรงปรารถนาให้มนุษย์พัฒนาถึงจุดสูงสุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ทรงปรารถนาที่จะนำเราไปให้ถึงพระพรอันสูงส่งโดยผ่านทางพระคุณของพระองค์ จึงทรงวางพระพรนั้นไว้ต่อหน้าเรา ทรงเชื้อเชิญให้เรามอบชีวิตทั้งกายใจให้กับพระองค์ เพื่อพระประสงค์ของพระองค์จะได้สำเร็จผ่านชีวิตของเรา ส่วนที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับเราว่าจะเลือกรับการปลดปล่อยจากเครื่องจำจองแห่งความบาป เพื่อมีส่วนในเสรีภาพอันรุ่งโรจน์แห่งการเป็นบุตรของพระเจ้าหรือไม่

ในการมอบกายถวายใจให้กับพระเจ้า เราจำเป็นต้องละทิ้งทุกอย่างที่จะทำให้เราแยกออกจากพระองค์ ด้วยเหตุนี้เองพระผู้ช่วยให้รอดจึงตรัสว่า “ทุกคนในพวกท่านที่ไม่ได้สละสิ่งสารพัดที่มีอยู่จะเป็นสาวกของเราไม่ได้” (ลูกา 14:33) อะไรก็ตามที่หันเหจิตใจของเราให้ห่างจากพระเจ้าจะต้องสละละทิ้งให้หมด หลายคนยกชูเงินทองไว้เป็นรูปเคารพ ความปรารถนาที่จะมั่งมีด้วยทรัพย์สินเงินทองเป็นดั่งโซ่ทองคำที่ผูกมัดพวกเขาไว้กับซาตาน บ้างก็เทิดทูนศักดิ์ศรีฝ่ายโลกและการเป็นที่ยอมรับของคนอื่น บางคนยกเอาชีวิตที่สะดวกสบายไว้เป็นรูปเคารพ และยึดเอาการเป็นอยู่ที่เห็นแก่ตัวโดยไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลย แต่จะต้องมีการทำลายโซ่ตรวนแห่งการเป็นทาสเหล่านี้ เราไม่สามารถเป็นของพระเจ้าแบบครึ่งๆ กลางๆ โดยที่ยังยึดโลกไว้อยู่ ถ้าเราไม่ได้เป็นของพระเจ้าในทุกส่วน เราก็ไม่ได้เป็นลูกของพระองค์

มีคนที่อ้างว่ากำลังรับใช้พระเจ้าแต่พึ่งพาความพยายามของตนเองในการรักษาพระบัญญัติของพระองค์ ในการพัฒนาอุปนิสัยให้ดีงาม และในการแสวงหาความรอด พวกเขาไม่ได้ซาบซึ้งในความรักของพระคริสต์ แต่พยายามทำหน้าที่ต่างๆ ของชีวิตคริสเตียนประหนึ่งว่าเป็นข้อกำหนดจากพระเจ้าในการไปสวรรค์ การนับถือศาสนาเช่นนั้นไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง เมื่อพระคริสต์สถิตอยู่ในใจ ชีวิตจะเต็มไปด้วยความรักของพระองค์ และเราจะชื่นชมยินดีในการสื่อสัมพันธ์กับพระองค์ด้วยการอธิษฐาน จนเราติดสนิทกับพระองค์อย่างแน่นแฟ้น เมื่อเราคิดใคร่ครวญถึงพระคริสต์ เราก็จะไม่ยึดตัวเองเป็นศูนย์กลาง ความรักต่อพระคริสต์จะเป็นแรงบันดาลใจในการกระทำทุกอย่าง ผู้ที่สัมผัสถึงความรักของพระเจ้าที่ผลักดันเขาอยู่ จะไม่หาช่องทางเพื่อที่จะลงทุนลงแรงให้น้อยที่สุดในการตอบสนองต่อข้อเรียกร้องของพระองค์ พวกเขาจะไม่แสวงหามาตรฐานขั้นต่ำ แต่จะมุ่งมั่นดำเนินตามน้ำพระทัยของพระผู้ไถ่อย่างสมบูรณ์ พวกเขาจะมอบทุกสิ่งด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า และจะทุ่มเทความสนใจให้สมกับคุณค่าของสิ่งที่กำลังแสวงหา การประกาศตนว่าเชื่อในพระคริสต์โดยปราศจากความรักอันลึกซึ้งย่อมเป็นแต่เพียงลมปาก เป็นแค่รูปแบบพิธีการที่แห้งแล้ง และเป็นภาระที่หนักอึ้ง

ท่านรู้สึกเหมือนเป็นการเสียสละมากเกินไปหรือไม่ที่จะมอบถวายทุกสิ่งให้กับพระคริสต์ จงพิจารณาถึงสิ่งที่พระองค์ได้ประทานแก่ท่าน พระบุตรของพระเจ้าทรงสละทุกสิ่งเพื่อไถ่บาปของเรา พระองค์ทรงทุ่มเทความรัก ทรงทนต่อความทุกข์ทรมานและทรงสละพระชนม์ชีพเพื่อเรา พระองค์ทรงรักเราด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ แม้ว่าเราจะไม่คู่ควรก็ตาม เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วเราจะไม่มอบใจของเราให้พระองค์เชียวหรือ เราได้รับพระพรแห่งพระคุณในทุกนาทีของชีวิต เพราะเหตุนี้เราไม่สามารถเข้าใจอย่างถ่องแท้ได้เลยว่า ก้นบึ้งแห่งความเขลาและความทุกข์ลำเค็ญที่พระองค์ทรงช่วยเราให้รอดออกมานั้นมืดมิดและโหดร้ายเพียงไร พระองค์ทรงถูกทิ่มแทงเพราะความผิดบาปของเรา แล้วเรายังจะดูหมิ่นความรักและการเสียสละของพระองค์กระนั้นหรือ องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งพระสิริทรงถ่อมพระองค์ลงอย่างสุดที่จะพรรณนา จึงไม่ควรที่เราจะพร่ำบ่นเพราะหนทางที่จะเข้าสู่ชีวิตนิรันดร์ต้องผ่านการถ่อมใจลงและการต่อสู้ดิ้นรน

มีหลายคนตั้งคำถามด้วยใจที่หยิ่งยโสว่า “ทำไมก่อนที่จะมั่นใจได้ว่าพระเจ้าทรงยอมรับเรา จะต้องมีการถ่อมใจลงสารภาพบาปด้วย” ขอให้ท่านจงมองไปยังพระคริสต์ พระองค์ไม่มีบาป และยิ่งไปกว่านั้น พระองค์ทรงเป็นเจ้าชายแห่งสวรรค์ แต่ทรงรับเอาความผิดบาปของมนุษยชาติไว้ในพระองค์เพื่อไถ่พวกเขาให้รอด “ถูกนับอยู่ในพวกคนล่วงละเมิด ด้วยว่า พระองค์รับบาปของคนจำนวนมาก และอธิษฐานขอให้แก่บรรดาผู้ล่วงละเมิด” (อิสยาห์ 53:12 NTV)

แล้วเมื่อเราสละละทิ้งทุกอย่างที่ว่านั้น หมายถึงอะไรบ้าง ก็คือการมอบจิตใจอันเปรอะเปื้อนมลทินบาปให้พระเยซูทรงชำระให้สะอาดบริสุทธิ์ด้วยพระโลหิตของพระองค์ และช่วยเราให้รอดด้วยความรักอันไร้ที่เปรียบของพระองค์ ถึงกระนั้นก็ยังมีคนที่คิดว่าเป็นเรื่องยากที่จะมอบทุกสิ่ง ข้าพเจ้ารู้สึกอายเมื่อได้ยินคนพูดเช่นนี้ แม้แต่จะเขียนลงในกระดาษก็ยังรู้สึกอาย

พระเจ้าไม่ได้ขอให้เราสละอะไรที่จะเป็นประโยชน์สูงสุดสำหรับเราเอง พระราชกิจทั้งสิ้นล้วนแล้วแต่มีเป้าหมายที่จะอำนวยความผาสุกแก่บุตรทั้งหลายของพระองค์ จะเป็นการดีถ้าคนทั้งหลายที่ยังไม่ได้เลือกพระคริสต์เพียงแต่ตระหนักว่า สิ่งที่พระองค์ทรงจัดเตรียมให้นั้นประเสริฐกว่าสิ่งที่พวกเขากำลังแสวงหามากนัก เมื่อมีคนคิดหรือกระทำในสิ่งที่ขัดต่อน้ำพระทัยของพระเจ้า ก็เท่ากับเป็นการทำร้ายตัวเองอย่างรุนแรง ความสุขที่แท้จริงไม่อาจพบได้ในเส้นทางที่พระเจ้าทรงห้าม เพราะพระองค์ทรงรู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับผู้ที่พระองค์ทรงสร้าง พระองค์จึงวางแผนไว้เป็นอย่างดีเพื่อประโยชน์ของมนุษย์ ในทางตรงกันข้าม การล่วงละเมิดเป็นหนทางแห่งความทุกข์และความพินาศ

บางคนเข้าใจผิดว่าพระเจ้าพอพระทัยเมื่อเห็นลูกๆ ของพระองค์ทนทุกข์ทรมาน ซึ่งไม่เป็นเช่นนั้น ชาวสวรรค์ทั้งหมดให้ความสำคัญกับความสุขของมนุษย์ พระบิดาของเราไม่ได้ปิดช่องทางแห่งความสุขไว้จากผู้หนึ่งผู้ใดเลย ข้อกำหนดของพระผู้สร้างคือ ให้เราหลีกเลี่ยงการหลงระเริงในสิ่งที่จะนำไปสู่ความทุกข์และความผิดหวัง คือทุกสิ่งที่จะกีดกั้นเราไว้จากความสุขอันแท้จริงและจากแผ่นดินสวรรค์ พระผู้ไถ่ของโลกทรงยอมรับมนุษย์ในสภาพที่เขาเป็นอยู่ ซึ่งเต็มไปด้วยความขัดสน ความบกพร่องและความอ่อนแอ พระองค์จะไม่เพียงแต่ชำระเขาจากความบาป และประทานความรอดผ่านพระโลหิตแห่งการทรงไถ่เท่านั้น แต่จะทรงตอบสนองต่อความปรารถนาอันลึกซึ้งของทุกคนที่ยอมรับเอาแอกของพระองค์ คือผู้ที่ยอมแบกภาระที่พระองค์ทรงมอบหมายให้ พระประสงค์ของพระองค์คือการมอบสันติสุขและการพักสงบแก่ทุกคนที่มาหาพระองค์เพื่อรับเอาอาหารแห่งชีวิต หน้าที่ที่พระองค์ทรงกำหนดให้นั้นล้วนแต่นำเราให้ก้าวสูงขึ้นไปถึงความสุขอันล้ำเลิศ ซึ่งคนที่ไม่เชื่อฟังจะไม่สามารถเข้าถึงได้ ชีวิตฝ่ายจิตวิญญาณที่แท้จริงและเปี่ยมด้วยความสุข คือการที่พระลักษณะของพระคริสต์ถูกหล่อหลอมขึ้นในใจ อันเป็นความหวังที่จะได้มีส่วนในพระสิริของพระเจ้า

หลายคนตั้งคำถามว่า “ทำอย่างไรถึงจะมอบชีวิตให้กับพระเจ้าได้” ท่านปรารถนาที่จะมอบแต่ก็อ่อนแอเกินไป เป็นทาสของความสงสัย และถูกนิสัยบาปควบคุม คำสัญญาและความตั้งใจของท่านเปราะบางเหมือนเชือกที่ทำด้วยทราย ไม่สามารถควบคุมความคิด หรือแรงผลักดันและความหลงใหลฝ่ายเนื้อหนังได้ เมื่อตระหนักถึงคำสัญญาที่ว่างเปล่าและคำปฏิญาณที่ล้มเหลว ท่านก็เริ่มไม่แน่ใจในความจริงใจของตนเอง จนรู้สึกว่าพระเจ้าคงไม่ทรงยอมรับท่าน แต่อย่าเพิ่งสิ้นหวัง สิ่งที่ท่านต้องเข้าใจคืออำนาจอันแท้จริงของเจตจำนง คือพลังในการตัดสินใจหรือการเลือก ซึ่งเป็นพลังอำนาจที่ควบคุมธรรมชาติของมนุษย์ ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับการใช้พลังแห่งการตัดสินใจอย่างถูกต้อง พระเจ้าประทานอำนาจในการเลือกให้มนุษย์เป็นดังเครื่องมือพิเศษที่มนุษย์ต้องใช้ด้วยตนเอง ท่านไม่สามารถเปลี่ยนจิตใจของตนเองได้ และไม่สามารถมอบความปรารถนาในใจให้แก่พระเจ้าด้วยตัวเอง แต่ท่านสามารถตัดสินใจเลือกที่จะรับใช้พระองค์ ท่านสามารถมอบเจตจำนงของท่านให้พระองค์ แล้วพระองค์จะทรงทำการอยู่ภายในท่าน ให้ท่านมีความประสงค์และมีความสามารถทำตามชอบพระทัยของพระองค์ ด้วยวิธีนี้เองธรรมชาติทั้งหมดของท่านจะอยู่ภายใต้การควบคุมของพระวิญญาณของพระคริสต์ พระองค์จะเป็นศูนย์กลางแห่งความปรารถนาของท่าน และความรู้สึกนึกคิดของท่านจะสอดคล้องกับพระองค์

การที่จะปรารถนาความดีงามและความบริสุทธิ์เป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่จะไม่เกิดประโยชน์อะไรถ้าหยุดไว้เพียงแค่นั้น จะมีหลายคนสูญเสียความรอดขณะที่ยังใฝ่ฝันและปรารถนาที่จะเป็นคริสเตียน พวกเขามาไม่ถึงจุดที่จะยอมมอบเจตจำนงของตนให้กับพระเจ้า และไม่ได้เลือกที่จะติดตามพระคริสต์เสียในตอนนี้

ถ้าใช้อำนาจในการตัดสินใจอย่างถูกต้อง จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงในชีวิต เมื่อท่านยอมมอบเจตจำนงให้พระคริสต์ก็เป็นการเชื่อมโยงตนเองกับฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าที่อยู่เหนือเทพผู้ครองและศักดิเทพทั้งปวง ท่านจะได้รับแรงกำลังจากเบื้องบนในการยืนหยัดมั่นคง ฉะนั้นถ้ามอบกายถวายใจให้พระเจ้าอย่างต่อเนื่อง ท่านจะสามารถดำเนินชีวิตใหม่ คือชีวิตแห่งความเชื่อนั่นเอง

  1. ดู 2 ทิโมธี 2:26