ความจริง
บทที่ 8

เติบโตในพระคริสต์

เอเลน จี. ไวท์

การเปลี่ยนแปลงในจิตใจที่ทำให้เราเป็นบุตรของพระเจ้า ในพระคัมภีร์เรียกว่า “การเกิดใหม่” นอกจากนี้ยังเปรียบได้กับการงอกของเมล็ดพันธุ์ดีที่ชาวนาหว่านลงไปในทุ่งนา ซึ่งต้องเติบโตขึ้นและเกิดผล ในทำนองเดียวกัน ผู้ที่กลับใจมาหาพระคริสต์ก็เปรียบเสมือน “ทารกแรกเกิด” ที่ต้อง “เติบโต” ไปสู่การเป็นผู้ใหญ่ในพระเยซูคริสต์1 ผู้เผยพระวจนะอิสยาห์กล่าวว่าคนเหล่านั้นจะถูกเรียกว่า “ต้นไม้แห่งความชอบธรรม” ที่พระเจ้า “ทรงปลูกไว้ เพื่อพระองค์จะทรงได้รับสง่าราศี” (อิสยาห์ 61:3 TKJV) พระคัมภีร์ใช้ตัวอย่างจากธรรมชาติเช่นนี้ เพื่อช่วยให้เราเข้าใจข้อล้ำลึกแห่งชีวิตฝ่ายจิตวิญญาณมากยิ่งขึ้น

สติปัญญาและทักษะของมนุษย์ล้วนแล้วแต่ไม่สามารถสร้างชีวิตให้เกิดขึ้นได้ แม้แต่สิ่งที่มีขนาดเล็กที่สุด ไม่ว่าพืชหรือสัตว์ ทุกสิ่งดำรงชีวิตอยู่ได้โดยชีวิตที่พระเจ้าประทานให้เท่านั้น ในทำนองเดียวกัน ชีวิตฝ่ายจิตวิญญาณจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อได้รับชีวิตจากพระเจ้า หากผู้ใดไม่ได้บังเกิดจากเบื้องบน ผู้นั้นก็ไม่มีส่วนในชีวิตที่พระคริสต์เสด็จมาเพื่อประทานให้ (ดู ยอห์น 3:3 เชิงอรรถ)

ชีวิตเกิดขึ้นอย่างไร การเติบโตก็เป็นอย่างนั้น พระเจ้าทรงเป็นผู้ที่ทำให้ดอกตูมเบ่งบานและทำให้ดอกกลายเป็นผล ด้วยฤทธานุภาพของพระองค์ เมล็ดพันธุ์จึงเจริญเติบโต “มันงอกเป็นต้นอ่อนแล้วออกรวง จากนั้นมีเมล็ดข้าวเต็มรวง” (มาระโก 4:28 TNCV) ผู้เผยพระวจนะโฮเชยากล่าวถึงอิสราเอลว่า “เขาจะผลิบานดั่งดอกลิลลี่” “เขาจะเจริญงอกงามเหมือนเมล็ดข้าว จะผลิบานเหมือนเถาองุ่น” ฝ่ายพระเยซูทรงเชื้อเชิญให้เรา “พิจารณาดูดอกไม้ว่ามันเติบโตขึ้นอย่างไร” (โฮเชยา 14:5, 7 TNCV; ลูกา 12:27) พืชพรรณและดอกไม้ไม่ได้เติบโตด้วยความกังวลหรือความพยายามของตัวมันเอง แต่โดยการรับสิ่งที่พระเจ้าทรงจัดเตรียมไว้เพื่อหล่อเลี้ยงชีวิต เด็กๆ ก็เช่นกัน ไม่อาจเพิ่มส่วนสูงด้วยความกังวลหรือความพยายามใดๆ ของตนเองได้ เช่นเดียวกันท่านเองก็ไม่อาจเจริญเติบโตฝ่ายจิตวิญญาณโดยอาศัยความกระวนกระวายหรือความพยายามของตนเอง ไม่ว่าพืชหรือเด็กต่างเติบโตโดยการรับปัจจัยหล่อเลี้ยงชีวิตจากสิ่งแวดล้อมเช่น อากาศ แสงแดด และอาหาร ของประทานในธรรมชาติค้ำจุนชีวิตของสัตว์และพืชฉันใด พระคริสต์ก็ทรงค้ำจุนชีวิตของผู้ที่วางใจในพระองค์ฉันนั้น พระคริสต์ทรงเป็น “ความสว่างนิรันดร์” “ทรงเป็นดวงตะวันและโล่กำบัง” ของพวกเขา พระองค์จะเป็นเหมือน “น้ำค้างพร่างพรมให้อิสราเอล” และเหมือน “ฝนที่ตกบนหญ้าซึ่งตัดแล้ว” พระองค์ทรงเป็นน้ำแห่งชีวิต และทรงเป็น “อาหารจากพระเจ้า คือผู้ที่ลงมาจากสวรรค์และให้ชีวิตแก่โลก” (อิสยาห์ 60:19 TNCV; สดุดี 84:11 TNCV; โฮเชยา 14:5 TNCV; สดุดี 72:6; ยอห์น 6:33 TNCV)

พระบุตรทรงเป็นของประทานอันล้ำค่าซึ่งหาที่เปรียบมิได้ และด้วยการประทานพระบุตรนั้นพระเจ้าจึงโอบล้อมโลกทั้งใบไว้ด้วยบรรยากาศแห่งพระคุณ บรรยากาศนี้มีอยู่จริงเหมือนอากาศที่หมุนเวียนอยู่รอบโลกอย่างไรอย่างนั้น ทุกคนที่ต้อนรับเอาพระคุณที่ให้ชีวิตนี้จะดำรงอยู่และเติบโตขึ้นสู่ความเป็นผู้ใหญ่ในพระเยซูคริสต์

ดอกไม้หันไปหาดวงอาทิตย์เพื่อรับแสงอันสดใสซึ่งจะช่วยเสริมสร้างสัดส่วนและความสมดุลของมันให้งดงามสมบูรณ์ฉันใด เราก็ควรหันไปหาพระคริสต์ผู้ทรงเป็นดวงอาทิตย์แห่งความชอบธรรมฉันนั้น เพื่อให้แสงสว่างจากสวรรค์สาดส่องลงมายังเรา และเพื่ออุปนิสัยของเราจะได้เจริญงอกงามขึ้นสู่พระลักษณะของพระคริสต์

พระเยซูทรงสอนในทำนองเดียวกันเมื่อตรัสว่า “จงติดสนิทอยู่กับเราและเราติดสนิทอยู่กับพวกท่าน แขนงจะออกผลเองไม่ได้นอกจากจะติดสนิทอยู่กับเถา พวกท่านก็เช่นเดียวกัน จะเกิดผลไม่ได้นอกจากจะติดสนิทอยู่กับเรา…เพราะว่าถ้าแยกจากเราแล้วพวกท่านจะทำสิ่งใดไม่ได้เลย” (ยอห์น 15:4, 5) มนุษย์จำเป็นต้องพึ่งพาพระคริสต์ในการดำเนินชีวิตที่บริสุทธิ์ ไม่ต่างจากกิ่งที่ต้องพึ่งพาลำต้นเพื่อการเจริญเติบโตและการเกิดผล ถ้าแยกห่างจากพระองค์แล้ว มนุษย์ก็ไม่มีชีวิต เราไม่มีกำลังที่จะต้านทานการทดลอง หรือเติบโตขึ้นในพระคุณและความบริสุทธิ์ได้เลย แต่เมื่อติดสนิทอยู่กับพระองค์ เราจะเจริญงอกงาม เมื่อรับชีวิตจากพระองค์แล้ว เราจะไม่เหี่ยวเฉาหรือไร้ผล แต่จะเป็นดั่งต้นไม้ที่ปลูกไว้ริมธารน้ำ

หลายคนคิดว่าตนต้องทำบางส่วนในกระบวนการแห่งความรอดด้วยตัวเอง พวกเขาได้วางใจในพระคริสต์เพื่อรับการอภัยบาปแล้ว แต่บัดนี้กลับกระเสือกกระสนด้วยกำลังของตนเองเพื่อดำเนินชีวิตอย่างถูกต้องชอบธรรม แต่ความพยายามเช่นนั้นย่อมล้มเหลวเสมอ พระเยซูตรัสว่า “ถ้าแยกจากเราแล้วพวกท่านจะทำสิ่งใดไม่ได้เลย” (ยอห์น 15:5) การเติบโตในพระคุณ ความชื่นชมยินดี และการทำงานให้เกิดประโยชน์ ล้วนขึ้นอยู่กับการรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์ เราจะเติบโตขึ้นในพระคุณได้ก็โดยการสามัคคีธรรมกับพระองค์ทุกโมงยาม คือโดยการติดสนิทกับพระองค์นั่นเอง พระองค์ทรงเป็นทั้งผู้ริเริ่มความเชื่อของเรา และจะทรงกระทำให้ความเชื่อของเราสมบูรณ์ พระคริสต์ทรงเป็นทุกสิ่งตั้งแต่จุดเริ่มต้น ตลอดระยะเวลา จนถึงที่สุดปลาย พระองค์จะทรงสถิตอยู่กับเรา ไม่เพียงแต่ในช่วงเริ่มต้นและในวาระสุดท้ายของชีวิตเท่านั้น แต่จะทรงสถิตอยู่ด้วยตลอดทุกย่างก้าว กษัตริย์ดาวิดกล่าวว่า “ข้าพเจ้านึกถึงพระผู้เป็นเจ้าเป็นที่ตั้งเสมอ ด้วยว่าพระองค์อยู่ทางขวามือของข้าพเจ้าจึงไม่มีผู้ใดทำให้ข้าพเจ้าหวั่นไหวได้” (สดุดี 16:8 NTV)

ท่านอาจถามว่า “ข้าพเจ้าจะติดสนิทอยู่กับพระคริสต์ได้อย่างไร” คำตอบคือ ในแบบเดียวกับที่ท่านได้รับพระองค์มาในตอนแรก “ท่านได้ต้อนรับเอาพระเยซูคริสต์เจ้ามาแล้วอย่างไร ก็ให้ดำเนินชีวิตในพระองค์อย่างนั้นต่อไป” “คนชอบธรรมจะมีชีวิตดำรงอยู่โดยความเชื่อ” (โคโลสี 2:6 TKJV; ฮีบรู 10:38 TKJV) ท่านได้มอบชีวิตให้กับพระเจ้าเพื่อชีวิตนั้นจะเป็นของพระองค์อย่างสิ้นเชิง เพื่อปรนนิบัติรับใช้และเชื่อฟังพระองค์ ท่านได้รับพระคริสต์มาเป็นพระผู้ช่วยให้รอดของท่าน ท่านไม่สามารถชดใช้ความผิดบาปหรือเปลี่ยนแปลงจิตใจของตนเองได้ แต่ท่านได้มอบกายถวายใจให้พระเจ้าแล้ว ท่านเชื่อว่าพระองค์ทรงกระทำสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดเพื่อท่านเพราะเห็นแก่พระคริสต์ ท่านเป็นของพระคริสต์ได้ด้วยความเชื่อ และจะเติบโตขึ้นในพระองค์ได้ก็ด้วยความเชื่อเช่นกัน คือโดยการมอบถวายและการรับเอานั่นเอง ส่วนการมอบถวายนั้นก็ต้องมอบทุกสิ่ง ทั้งจิตใจ เจตจำนง และการรับใช้ คือการถวายตัวเองเพื่อเชื่อฟังตามข้อกำหนดของพระองค์ทุกประการ ในขณะเดียวกันก็ต้องรับเอาทุกสิ่ง คือรับเอาพระคริสต์ผู้ทรงเป็นความบริบูรณ์แห่งพระพรทั้งสิ้นมาสถิตในใจ เพื่อเป็นกำลัง เป็นความชอบธรรม และเป็นผู้ช่วยนิรันดร์ของท่าน พระองค์จะประทานกำลังให้แก่ท่านในการเชื่อฟัง

จงอุทิศถวายตนเองแด่พระเจ้าเป็นประจำทุกเช้า ให้เป็นสิ่งแรกในแต่ละวัน จงอธิษฐานว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงรับข้าพระองค์เป็นของพระองค์โดยสิ้นเชิง ข้าพระองค์ขอนำแผนการทั้งสิ้นมาวางไว้ที่พระบาทของพระองค์ ขอทรงใช้ข้าพระองค์ให้รับใช้พระองค์ในวันนี้ โปรดสถิตอยู่กับข้าพระองค์ และขอให้การงานทั้งสิ้นของข้าพระองค์สำเร็จในพระองค์” นี่คือสิ่งที่ต้องทำทุกวัน ทุกเช้าจงอุทิศถวายตนแด่พระเจ้าสำหรับวันนั้น จงมอบแผนการทั้งหมดของท่านให้เป็นไปตามการทรงนำของพระองค์ ไม่ว่าจะดำเนินแผนการเหล่านั้นต่อหรือยกเลิกก็ตาม โดยวิธีนี้ท่านจะได้มอบชีวิตไว้ในพระหัตถ์ของพระเจ้าในแต่ละวัน และชีวิตของท่านก็จะได้รับการหล่อหลอมให้เป็นเหมือนชีวิตของพระคริสต์ยิ่งขึ้นทุกวัน

ชีวิตในพระคริสต์คือชีวิตแห่งการพักสงบ อาจไม่มีความรู้สึกปลาบปลื้มเป็นพิเศษ แต่ควรมีความไว้วางใจอย่างสงบสุขและยั่งยืน ความหวังของท่านไม่ได้อยู่ที่ตัวท่านเอง แต่อยู่ที่พระคริสต์ ความอ่อนแอของท่านได้รวมเข้ากับฤทธานุภาพของพระองค์ ความไม่รู้ของท่านได้รวมเข้ากับพระปัญญาของพระองค์ และความเปราะบางของท่านได้รวมเข้ากับพระกำลังอันไม่เสื่อมถอยของพระองค์ ดังนั้นอย่ามองที่ตัวเอง หรือปล่อยให้จิตใจหมกมุ่นอยู่แต่กับเรื่องของตัวเอง แต่จงมองไปยังพระคริสต์ ให้จดจ่ออยู่กับความรักของพระองค์ ใคร่ครวญถึงความงดงามและความสมบูรณ์แบบในพระลักษณะของพระองค์ ให้คิดคำนึงถึงการเสียสละ การถ่อมพระองค์ลง ความบริสุทธิ์ และความรักอันหาที่เปรียบมิได้ของพระคริสต์ ท่านจะได้รับการเปลี่ยนแปลงไปตามพระลักษณะของพระองค์ด้วยการรักพระองค์ การประพฤติตามแบบอย่างของพระองค์ และการพึ่งพาพระองค์อย่างสิ้นเชิง

พระเยซูตรัสว่า “จงเข้าสนิทอยู่ในเรา” ถ้อยคำเหล่านี้สื่อถึงการพักสงบ การตั้งมั่นอยู่ในพระองค์ และการไว้วางใจ พระองค์ทรงเชื้อเชิญอีกครั้งว่า “จงมาหาเรา และเราจะให้ท่านพักสงบ” (ยอห์น 15:4 TH1971; มัทธิว 11:28 TNCV) ถ้อยคำของผู้ประพันธ์พระธรรมสดุดีแสดงถึงความคิดอันเดียวกันนี้ว่า “จงสงบนิ่งต่อหน้าองค์พระผู้เป็นเจ้าและเพียรรอคอยพระองค์” และอิสยาห์ได้ยืนยันว่า “กำลังของเจ้าอยู่ที่การสงบนิ่งและการวางใจ” (สดุดี 37:7 TNCV; อิสยาห์ 30:15 TNCV) การสงบนิ่งหรือการพักสงบนี้ไม่ใช่การอยู่เฉยๆ เพราะในคำเชื้อเชิญของพระผู้ช่วยให้รอด พระสัญญาเรื่องการพักสงบควบคู่มากับการเรียกให้ทำงาน “จงรับแอกของเราแบกไว้…แล้วจิตวิญญาณของท่านจะพักสงบ” (มัทธิว 11:29 TNCV) จิตใจที่พักสงบอยู่ในพระคริสต์มากที่สุดจะกระตือรือร้นและมีความหมั่นเพียรในการรับใช้พระองค์มากที่สุด

เมื่อจิตใจจดจ่ออยู่กับตัวเอง ความคิดก็จะหันเหไปจากพระคริสต์ผู้ทรงเป็นแหล่งกำเนิดของกำลังและชีวิต ด้วยเหตุนี้เอง ซาตานจึงมุ่งที่จะดึงเอาความสนใจของเราออกไปจากพระผู้ช่วยให้รอดอย่างไม่หยุดหย่อน เพื่อขัดขวางไม่ให้เราเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์หรือมีการสื่อสัมพันธ์กับพระองค์ มันพยายามหันเหความคิดของเราไปสู่ความสนุกเพลิดเพลินฝ่ายโลก ความวิตกกังวล ความยุ่งยากและความเศร้าโศกในชีวิต รวมไปถึงความผิดพลาดของผู้อื่น หรือแม้แต่ความผิดพลาดและข้อบกพร่องของตนเอง มันจะใช้สิ่งเหล่านี้ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่งหรือทั้งหมดเพื่อดึงจิตใจของเราออกจากพระคริสต์ แต่อย่าได้หลงกลอุบายของมันเลย บ่อยครั้งที่มันจูงใจคนที่มีมโนธรรม คือผู้ที่ปรารถนาจะดำเนินชีวิตเพื่อพระเจ้า ให้หันไปสาละวนอยู่กับความผิดพลาดและความอ่อนแอของตัวเอง มันหวังจะได้รับชัยชนะด้วยการพรากพวกเขาออกจากพระคริสต์เช่นนี้แหละ คนเราไม่ควรยึดตัวเองเป็นศูนย์กลาง และปล่อยตัวไปกับความกังวลหรือความกลัวว่าตนเองจะรอดหรือไม่ เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนแต่ทำให้จิตวิญญาณห่างเหินจากพระคริสต์ผู้ทรงเป็นบ่อเกิดแห่งพละกำลังของเรา จงฝากจิตวิญญาณไว้ให้พระเจ้าเป็นผู้ดูแลและไว้วางใจในพระองค์ จงพูดถึงพระเยซูและคิดถึงพระองค์อยู่เสมอ ให้ตัวตนของท่านกลืนหายอยู่ในพระองค์ จงละทิ้งความสงสัยและขจัดความกลัวออกไป แล้วกล่าวเช่นเดียวกับอัครทูตเปาโลว่า “ข้าพเจ้าเองไม่มีชีวิตอยู่ต่อไป แต่พระคริสต์ต่างหากที่ทรงมีชีวิตอยู่ในข้าพเจ้า ชีวิตซึ่งข้าพเจ้าดำเนินอยู่ในร่างกายขณะนี้ ข้าพเจ้าดำเนินอยู่โดยความเชื่อในพระบุตรของพระเจ้าผู้ได้ทรงรักข้าพเจ้า และได้ทรงสละพระองค์เองเพื่อข้าพเจ้า” (กาลาเทีย 2:20) จงพักสงบในพระเจ้า พระองค์ทรงสามารถดูแลรักษาสิ่งที่ท่านได้มอบไว้กับพระองค์ หากท่านวางชีวิตไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์ พระองค์จะทรงนำท่านให้มีชัยเหลือล้นโดยทางพระองค์ผู้ทรงรักท่านทั้งหลาย

เมื่อพระคริสต์ทรงรับสภาพมนุษย์ พระองค์ทรงผูกพันมนุษยชาติไว้กับพระองค์ด้วยสายใยแห่งความรัก ซึ่งไม่มีอำนาจใดจะตัดให้ขาดได้ เว้นแต่การตัดสินใจเลือกของมนุษย์เอง ซาตานคอยยื่นสิ่งล่อใจมาให้เราอยู่ตลอดเวลา เพื่อให้เราตัดสายสัมพันธ์นี้และเลือกที่จะแยกตัวออกจากพระคริสต์ จุดนี้เองที่เราจะต้องเฝ้าระวัง ต่อสู้ และอธิษฐาน เพื่อไม่ให้สิ่งใดมาล่อลวงให้เราเลือกรับใช้นายอื่น เพราะมนุษย์มีอิสระที่จะเลือกได้เสมอ แต่จงจดจ้องไปยังพระคริสต์ แล้วพระองค์จะทรงปกป้องคุ้มครองเราไว้ เมื่อเรามองไปที่พระเยซู เราก็จะปลอดภัย ไม่มีสิ่งใดจะยื้อแย่งเราไปจากพระหัตถ์ของพระองค์ได้ เมื่อเราเพ่งพินิจอยู่ที่พระองค์อย่างต่อเนื่อง เราก็จะ “ได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เป็นเหมือนพระฉายาของพระองค์โดยมีศักดิ์ศรีเป็นลำดับขึ้นไป เหมือนอย่างศักดิ์ศรีที่มาจากองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงเป็นพระวิญญาณ” (2 โครินธ์ 3:18)

นี่คือวิธีที่สาวกในยุคแรกได้รับการหล่อหลอมให้เป็นเหมือนพระผู้ช่วยให้รอด เมื่อสาวกเหล่านั้นได้ยินพระดำรัสของพระเยซู พวกเขารู้สึกว่าตนเองจำเป็นต้องพึ่งในพระองค์ พวกเขาแสวงหา แล้วก็พบ และติดตามพระองค์ไป พวกเขาอยู่กับพระองค์ทั้งในบ้าน ที่โต๊ะอาหาร ในมุมอธิษฐานส่วนตัว และตามทุ่งนา พวกเขาอยู่กับพระองค์ในฐานะลูกศิษย์กับอาจารย์ และได้รับฟังพระองค์ทรงสอนสัจธรรมอันศักดิ์สิทธิ์เป็นประจำทุกวัน พวกสาวกมองไปยังพระเยซูเหมือนดังผู้รับใช้มองไปยังเจ้านายเพื่อเรียนรู้หน้าที่ของตน สาวกเหล่านั้นต่างก็เป็นมนุษย์ “ที่มีสภาพเหมือนอย่างเรา” (ยากอบ 5:17) พวกเขาต้องต่อสู้กับความบาปเช่นกัน และต้องพึ่งพาพระคุณในการดำเนินชีวิตอันบริสุทธิ์ไม่ต่างอะไรกับพวกเรา

ในท่ามกลางเหล่าสาวก ยอห์นเป็นคนที่ใกล้ชิดพระเยซูและสะท้อนถึงพระลักษณะของพระองค์มากที่สุด แต่เขาเองก็ไม่ได้มีอุปนิสัยที่ดีงามโดยพื้นฐาน เพราะเดิมทีเขาเป็นคนที่ถือเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ แสวงหาเกียรติยศศักดิ์ศรี เป็นคนหุนหันพลันแล่นและผูกใจเจ็บ แต่เมื่อเขาเห็นพระลักษณะของพระผู้ช่วยให้รอด จึงได้เห็นความบกพร่องของตัวเอง ความเย่อหยิ่งของเขาจึงมลายไป การที่ยอห์นได้เห็นถึงความเข้มแข็งและความอดทน ฤทธานุภาพและความอ่อนโยน ความน่าเกรงขามและความสุภาพอ่อนน้อมในชีวิตประจำวันของพระบุตรของพระเจ้า ทำให้เขารักและเลื่อมใสในพระองค์จนหมดหัวใจ จิตใจของยอห์นโน้มเข้าหาพระคริสต์มากขึ้นทุกวัน จนกระทั่งความรักที่มีต่อพระอาจารย์ทำให้เขาลืมความเห็นแก่ตัวไปเสียสิ้น อุปนิสัยผูกใจเจ็บและทะเยอทะยานได้สยบลงต่อฤทธิ์อำนาจของพระคริสต์ที่มีพลังในการหล่อหลอม จิตใจของเขาได้รับการสร้างใหม่ด้วยฤทธิ์อำนาจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ และอุปนิสัยก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงด้วยอานุภาพแห่งความรักของพระคริสต์ นี่คือผลที่แน่นอนของการเป็นหนึ่งเดียวกับพระเยซู เมื่อพระคริสต์สถิตอยู่ในใจ ธรรมชาติทั้งหมดของเราก็จะถูกเปลี่ยนแปลง พระวิญญาณและความรักของพระคริสต์จะทำให้จิตใจที่แข็งกระด้างอ่อนลง สยบจิตวิญญาณ และยกระดับความคิดและความปรารถนาต่างๆ ให้อยู่กับพระเจ้าและสวรรค์

เมื่อพระคริสต์เสด็จขึ้นสู่สวรรค์ เหล่าสาวกยังคงสัมผัสได้ถึงการสถิตอยู่ของพระองค์ที่เปี่ยมด้วยความรักและแสงสว่าง พระเยซูองค์พระผู้ช่วยให้รอดผู้เคยดำเนินกับพวกเขา ร่วมสนทนา และอธิษฐานกับพวกเขา ผู้เคยตรัสถ้อยคำแห่งความหวังและการปลอบประโลมใจแก่พวกเขา ทรงถูกรับขึ้นไปสวรรค์ในขณะที่กำลังตรัสถ้อยคำแห่งสันติสุขอยู่นั้น มีกลุ่มทูตสวรรค์ต้อนรับพระองค์ขึ้นไป พระสุรเสียงของพระองค์ดังก้องมายังพวกเขาว่า “เราจะอยู่กับท่านทั้งหลายเสมอไป จนกว่าจะสิ้นโลก” (มัทธิว 28:20 TKJV) พระองค์ได้เสด็จขึ้นสู่สวรรค์ในสภาพมนุษย์ พวกเขาตระหนักดีว่าพระองค์ประทับอยู่ต่อหน้าบัลลังก์ของพระเจ้า และยังคงเป็นทั้งมิตรสหายและพระผู้ช่วยให้รอดของพวกเขา ทั้งทรงเห็นอกเห็นใจมนุษย์โดยไม่เปลี่ยนแปลง พวกเขาตระหนักว่าพระเยซูยังคงผูกพันกับมวลมนุษย์ผู้ทุกข์ยาก และทรงวิงวอนต่อพระพักตร์พระบิดาเพื่อคนบาปโดยอาศัยคุณความดีแห่งพระโลหิตอันประเสริฐของพระองค์ ทั้งทรงสำแดงรอยแผลที่พระหัตถ์และพระบาท เพื่อเป็นเครื่องระลึกถึงค่าไถ่บาปที่พระองค์ทรงชำระเพื่อไถ่มนุษย์กลับมาเป็นของพระองค์ เหล่าสาวกรู้ว่าพระองค์เสด็จสู่สวรรค์เพื่อจัดเตรียมที่ไว้สำหรับพวกเขา และจะเสด็จกลับมารับพวกเขาไปอยู่กับพระองค์

เมื่อพวกสาวกรวมตัวกันหลังจากที่พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์แล้ว ทุกคนต่างปรารถนาที่จะทูลขอต่อพระบิดาในพระนามของพระเยซู พวกเขาคุกเข่าอธิษฐานด้วยความเคารพยำเกรง พร้อมกับทบทวนพระสัญญาที่ว่า “ถ้าท่านขอสิ่งใดจากพระบิดาในนามของเรา พระองค์จะประทานสิ่งนั้นแก่ท่าน จนบัดนี้พวกท่านก็ยังไม่ได้ขอสิ่งใดในนามของเรา จงขอเถิดแล้วจะได้ เพื่อความชื่นชมยินดีของท่านจะมีเต็มเปี่ยม” (ยอห์น 16:23, 24) พวกเขาชูมือแห่งความเชื่อสูงขึ้นเรื่อยๆ โดยยึดมั่นในเหตุผลอันทรงพลังว่า พระคริสต์ “ทรงสิ้นพระชนม์แล้ว และยิ่งกว่านั้นอีก ได้ทรงคืนพระชนม์ ทรงสถิต ณ เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า และทรงอธิษฐานขอเพื่อเราทั้งหลายด้วย” (โรม 8:34 TKJV) พอถึงวันเพ็นเทคอสต์ พวกเขาได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์ คือองค์ผู้ช่วยที่พระคริสต์ตรัสว่า “จะประทับอยู่ในท่าน” (ยอห์น 14:17 TKJV) พระองค์ยังตรัสอีกว่า “การที่เราจากไปนั้นก็เพื่อประโยชน์ของท่าน เพราะถ้าเราไม่ไป องค์ผู้ช่วยก็จะไม่เสด็จมาหาพวกท่าน แต่ถ้าเราไปแล้ว เราก็จะใช้พระองค์มาหาท่าน” (ยอห์น 16:7) นับแต่นั้นมาพระคริสต์จะทรงสถิตอยู่ในจิตใจของบุตรทั้งหลายของพระองค์อยู่เสมอโดยผ่านทางพระวิญญาณ ทำให้พวกเขาสนิทแนบแน่นกับพระองค์ยิ่งกว่าเมื่อครั้งที่พระองค์ยังอยู่ในโลกเสียอีก แสงสว่าง ความรัก และฤทธานุภาพของพระคริสต์ผู้สถิตภายในนั้นได้ฉายออกจากชีวิตของพวกเขา จนผู้คนที่พบเห็นต่างรู้สึก “ประหลาดใจและนึกขึ้นได้ว่าคนเหล่านี้เคยอยู่กับพระเยซู” (กิจการ 4:13 TNCV)

พระคริสต์ทรงเป็นเช่นไรกับเหล่าสาวกของพระองค์ในตอนนั้น ก็ทรงปรารถนาที่จะเป็นแบบเดียวกันกับลูกๆ ของพระองค์ในทุกวันนี้ เพราะในการอธิษฐานครั้งสุดท้ายท่ามกลางสาวกกลุ่มเล็กๆ ที่ห้อมล้อมพระองค์อยู่นั้น พระองค์ตรัสว่า “ข้าพระองค์ไม่ได้อธิษฐานเพื่อคนเหล่านี้พวกเดียว แต่เพื่อทุกคนที่วางใจในข้าพระองค์เพราะถ้อยคำของพวกเขา” (ยอห์น 17:20)

พระเยซูทรงอธิษฐานเพื่อเรา และทรงทูลขอให้เราได้เป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ เหมือนที่พระองค์ทรงเป็นหนึ่งเดียวกับพระบิดา นับว่าเป็นการรวมกันเป็นหนึ่งที่อัศจรรย์ยิ่งนัก พระผู้ช่วยให้รอดได้ตรัสเกี่ยวกับพระองค์เองว่า “พระบุตรไม่อาจทำสิ่งใดโดยลำพังพระองค์เอง” “พระบิดาผู้สถิตอยู่ในเราทรงทำพระราชกิจของพระองค์” (ยอห์น 5:19 TNCV; 14:10) ถ้าพระคริสต์สถิตอยู่ในใจ พระองค์จะเป็นผู้กระทำการภายในเรา ให้ “มีความประสงค์และมีความสามารถทำตามชอบพระทัยของพระองค์” (ฟีลิปปี 2:13) เราจะทำงานอย่างที่พระองค์ทรงทำ และจะมีจิตใจเหมือนอย่างพระองค์ เมื่อเรารักพระองค์และเข้าสนิทในพระองค์เช่นนี้ เราก็จะ “เจริญขึ้นในทุกด้านสู่พระองค์ผู้เป็นศีรษะคือพระคริสต์” (เอเฟซัส 4:15)

  1. 1 เปโตร 2:2; เอเฟซัส 4:15