“ผู้ที่ปกปิดบาปของตนจะไม่เจริญ แต่ผู้ที่สารภาพผิดและละทิ้งบาปจะพบความเมตตากรุณา” (สุภาษิต 28:13 TNCV)
เงื่อนไขในการรับพระเมตตาจากพระเจ้านั้นเรียบง่าย ยุติธรรม และสมเหตุสมผล พระองค์ไม่ได้ขอให้เราทำสิ่งที่ยากลำบากหรือทรมานตัวเองเพื่อจะได้รับการอภัยบาป เราไม่จำเป็นต้องเดินทางไกลเพื่อแสวงบุญ หรือลงโทษตัวเองด้วยวิธีที่เจ็บปวดเพื่อให้พระเจ้ายอมรับเรา หรือเพื่อชดใช้การล่วงละเมิดของเรา แต่บุคคลที่สารภาพผิดและละทิ้งความบาปของตนจะได้รับพระกรุณา (ดู สุภาษิต 28:13)
อัครทูตยากอบกล่าวว่า “จงสารภาพรับผิดต่อกันและกัน และจงอธิษฐานเพื่อกันและกัน เพื่อท่านทั้งหลายจะได้หายโรค” (ยากอบ 5:16 TH1940) ให้เราสารภาพบาปต่อพระเจ้า เพราะมีเพียงพระองค์ผู้เดียวเท่านั้นที่สามารถให้อภัยความบาปได้ ในขณะเดียวกันให้เราสารภาพความผิดและข้อบกพร่องต่อกันและกัน ถ้าเราได้ทำผิดต่อญาติมิตรหรือเพื่อนบ้าน ให้เรายอมรับความผิดนั้นเสีย ส่วนพวกเขาก็มีหน้าที่ที่จะยกโทษให้เราด้วยใจกว้างขวาง จากนั้นให้เราขอการอภัยจากพระเจ้า เพราะพี่น้องที่เราทำร้ายนั้นเป็นของพระองค์ ซึ่งการทำร้ายเขาก็เท่ากับการทำบาปต่อพระเจ้าผู้เป็นทั้งพระผู้สร้างและพระผู้ไถ่ของเขา เมื่อเราสารภาพบาป พระเยซูผู้ทรงเป็นคนกลางที่แท้จริงเพียงผู้เดียวระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ จะทรงรับคดีของเรา พระองค์ทรงเป็นมหาปุโรหิตผู้ยิ่งใหญ่ของเราที่เคยเผชิญกับการทดลองเหมือนมนุษย์ทุกอย่าง แต่พระองค์ไม่เคยทำบาปเลย พระองค์ทรงเห็นใจในความอ่อนแอของเรา และทรงสามารถชำระเราให้บริสุทธิ์จากมลทินบาปทุกประการ (ดู ฮีบรู 4:15)
ผู้ที่ไม่ได้ถ่อมใจลงด้วยการยอมรับความผิดบาปของตนต่อพระเจ้า ก็ยังไม่ได้ทำตามเงื่อนไขข้อแรกเพื่อเป็นที่ยอมรับของพระองค์ ถ้าเรากลับใจเพียงครึ่งๆ กลางๆ คือไม่ได้กลับใจอย่างแท้จริง และไม่ได้ถ่อมใจลงสารภาพบาปด้วยใจที่แตกสลายและชิงชังต่อบาปนั้น ก็แสดงว่าเราไม่ได้แสวงหาการให้อภัยด้วยใจจริง และถ้าไม่เคยแสวงหา ก็จะไม่มีวันพบสันติสุขจากพระเจ้า สิ่งเดียวที่จะขัดขวางไม่ให้บาปในอดีตของเราได้รับการอภัย ก็คือการที่เราไม่ยอมถ่อมใจลงและทำตามเงื่อนไขของพระวจนะแห่งความจริง พระคัมภีร์บันทึกเรื่องนี้ไว้อย่างชัดเจน ไม่ว่าการสารภาพบาปจะกระทำเป็นการส่วนตัวหรือในที่สาธารณะก็ตาม ควรทำด้วยความเต็มใจและด้วยความจริงใจ ไม่ใช่เพราะถูกคะยั้นคะยอให้สารภาพ ในขณะเดียวกันไม่ควรมีการสารภาพอย่างเหลาะแหละโดยไม่ใส่ใจ และไม่ควรบังคับให้คนที่ยังไม่เห็นว่าบาปของตนเป็นเรื่องร้ายแรงต้องฝืนสารภาพ เพราะพระเจ้าผู้ทรงเมตตาสงสารอย่างไร้ขอบเขตจะทรงรับฟังการสารภาพบาปที่พรั่งพรูออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ พระธรรมสดุดีเขียนไว้ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่ใกล้ผู้ที่หัวใจแตกสลาย และทรงช่วยผู้ที่ท้อแท้สิ้นหวัง” (สดุดี 34:18 TNCV)
การสารภาพที่แท้จริงล้วนแต่เป็นการยอมรับถึงความผิดบาปโดยระบุถึงสิ่งที่ทำผิดอย่างจำเพาะเจาะจง บาปบางอย่างควรสารภาพต่อพระเจ้าแต่ผู้เดียว ส่วนการทำผิดต่อมนุษย์ก็ควรสารภาพและขอโทษคนคนนั้นโดยตรง หรือถ้าเป็นการทำผิดในที่สาธารณะ ก็ควรสารภาพอย่างเปิดเผยในที่สาธารณะให้คนรับรู้เช่นกัน แต่ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหน ควรสารภาพอย่างเจาะจงถึงความผิดบาปที่ได้กระทำนั้น
ในสมัยของผู้เผยพระวจนะซามูเอล ชาวอิสราเอลได้หลงเจิ่นไปจากพระเจ้า และต้องทนทุกข์อันเป็นผลของความบาป เพราะได้สูญเสียความเชื่อในพระเจ้า สูญเสียการรับรู้ถึงฤทธิ์อำนาจและพระปัญญาของพระองค์ในการปกครองประเทศชาติ และหมดความไว้วางใจว่าพระองค์จะทรงปกป้องและพิทักษ์พระราชกิจของพระองค์ได้ พวกเขาหันหลังให้กับพระเจ้าผู้ทรงครอบครองจักรวาล และแสวงหาการปกครองในรูปแบบที่เหมือนชนชาติโดยรอบ ก่อนที่จะพบกับสันติสุขได้นั้น พวกเขาได้สารภาพอย่างเจาะจงว่า “นอกจากบาปอื่นๆ ของเรา เรายังเพิ่มบาปชั่วที่ทูลขอกษัตริย์” (1 ซามูเอล 12:19 TNCV) พวกเขาจำเป็นต้องสารภาพความผิดบาปนั้นๆ ที่ได้กระทำลงไป การที่ไม่รู้สำนึกในพระคุณเป็นภาระอันหนักอึ้งที่แยกพวกเขาออกจากพระเจ้า
พระเจ้าจะไม่ทรงยอมรับการสารภาพบาปที่ไม่ได้มาพร้อมกับการกลับใจและการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมด้วยความจริงใจ ชีวิตของเราจะต้องเปลี่ยนแปลงใหม่อย่างเห็นได้ชัด ทุกสิ่งที่ผิดต่อน้ำพระทัยของพระเจ้าจะต้องถูกทิ้งไปให้หมดสิ้น นี่คือผลที่จะเกิดขึ้นเมื่อเราเสียใจต่อบาปอย่างแท้จริง สิ่งที่เราต้องทำเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า “จงชำระตัว และทำตัวเจ้าให้สะอาด จงเอาความชั่วของเจ้าไปให้พ้นจากสายตาเรา จงเลิกทำชั่ว จงฝึกทำดี จงเสาะหาความเป็นธรรม จงแก้ไขการบีบบังคับ จงแก้ต่างให้ลูกกำพร้าพ่อ จงสู้ความเพื่อหญิงม่าย” “ถ้าคนอธรรมยอมคืนของประกัน และชดใช้สิ่งที่เขาขโมยไป และดำเนินตามกฎเกณฑ์แห่งชีวิต ทั้งไม่ทำบาปเลย เขาก็จะมีชีวิตอยู่แน่ และเขาจะไม่ต้องตาย” อัครทูตเปาโลกล่าวถึงผลของการกลับใจว่า “จงดูสิว่าความเสียใจตามพระประสงค์ของพระเจ้าเช่นนี้นำไปสู่การเอาจริงเอาจังเพียงไร และยังทำให้เกิดการขวนขวายที่จะพิสูจน์ตัวเอง เกิดความขุ่นเคือง ความตื่นตัว ความอาลัย ความกระตือรือร้น และเกิดการลงโทษ พวกท่านพิสูจน์ตัวเองในทุกด้านแล้วว่าเป็นผู้ปราศจากความผิดในเรื่องนี้” (อิสยาห์ 1:16, 17; เอเสเคียล 33:15; 2 โครินธ์ 7:11)
เมื่อความบาปทำให้ความสำนึกผิดชอบชั่วดีตายด้านไป คนที่ทำผิดจะมองไม่เห็นข้อบกพร่องในอุปนิสัยของตัวเอง และจะไม่เห็นถึงความร้ายแรงของสิ่งที่ตนได้กระทำ ถ้าเขาไม่เปิดใจรับฟังเสียงเตือนของพระวิญญาณบริสุทธิ์ เขาก็ยังจะไม่เห็นว่าบาปของตนร้ายแรงเพียงไร การสารภาพบาปของเขาไม่จริงใจและขาดความกระตือรือร้น ทุกครั้งที่เขายอมรับผิด เขาก็แก้ตัวไปพร้อมๆ กัน ด้วยการกล่าวว่า ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์บีบคั้น เขาคงไม่ได้ทำผิด และคงไม่ต้องถูกตักเตือน
หลังจากที่อาดัมกับเอวากินผลไม้ที่พระเจ้าทรงห้าม พวกเขาก็รู้สึกละอายและหวาดกลัว สิ่งแรกที่เข้ามาในความคิดของพวกเขาคือ จะแก้ตัวอย่างไรให้พ้นโทษถึงตาย เมื่อพระเจ้าตรัสถามพวกเขาถึงเรื่องความบาป อาดัมตอบด้วยการโยนความผิดส่วนหนึ่งไปที่พระเจ้า และอีกส่วนหนึ่งไปที่ภรรยาของเขา โดยกล่าวว่า “หญิงที่พระองค์ให้อยู่กับข้าพระองค์นั่นแหละ ยื่นผลจากต้นไม้นั้นให้แก่ข้าพระองค์ ข้าพระองค์จึงกิน” ฝ่ายผู้หญิงก็โทษงูว่า “งูนั้นล่อลวงข้าพระองค์ ข้าพระองค์จึงกิน” (ปฐมกาล 3:12, 13 TNCV) คำแก้ตัวของเอวาแฝงคำถามไว้ในทีว่า ทำไมพระองค์ต้องสร้างงูด้วย ทำไมถึงยอมให้มันเข้ามาในสวนเอเดน ซึ่งเท่ากับเป็นการโยนความผิดของตนไปให้พระเจ้า นิสัยที่ชอบแก้ตัวเช่นนี้เริ่มต้นมาจากซาตานผู้เป็นบิดาแห่งการมุสา ส่วนลูกหลานของอาดัมทุกคนก็มีนิสัยในลักษณะเดียวกัน การสารภาพบาปเช่นนี้ไม่ได้มาจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ และจะไม่เป็นที่ยอมรับของพระเจ้า การกลับใจอย่างแท้จริงจะนำคนให้ยอมรับผิดและรับผิดชอบต่อความผิดที่ได้กระทำ โดยไม่เสแสร้งหรือหลอกลวง พวกเขาจะเป็นเหมือนกับคนเก็บภาษีในพระคัมภีร์ที่ไม่กล้าแม้แต่จะแหงนหน้าขึ้นดูฟ้า และจะร้องทูลต่อพระเจ้าว่า “ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเมตตาแก่ข้าพระองค์ผู้เป็นคนบาปเถิด” (ลูกา 18:13) ทุกคนที่ยอมรับผิดจะได้รับการอภัยบาปให้เป็นคนชอบธรรม เพราะพระเยซูจะทรงวิงวอนเพื่อคนทั้งหลายที่กลับใจ โดยอ้างพระโลหิตของพระองค์
ตัวอย่างในพระคัมภีร์เกี่ยวกับการกลับใจและการถ่อมใจอย่างแท้จริง แสดงถึงการสารภาพบาปที่จริงใจ ซึ่งไม่มีการแก้ตัวหรือพยายามหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง อัครทูตเปาโลไม่ได้หาทางปกปิดความบาปของตนเมื่อท่านให้การต่อกษัตริย์อากริปปา แต่ได้กล่าวถึงความบาปนั้นในแง่ร้ายที่สุด โดยไม่พยายามลดทอนความผิดลง ท่านกล่าวว่า “หลังจากได้รับสิทธิอำนาจจากพวกหัวหน้าปุโรหิตแล้ว ข้าพระบาทจับธรรมิกชนจำนวนมากขังคุก และเมื่อพวกเขาถูกลงโทษถึงตาย ข้าพระบาทก็เห็นดีด้วย ข้าพระบาททำโทษเขาบ่อยๆ ในธรรมศาลาทุกแห่ง และบังคับเขาให้กล่าวคำหมิ่นประมาทพระเจ้า และเนื่องจากข้าพระบาทโกรธพวกเขาอย่างยิ่ง ถึงขนาดข้าพระบาทตามไปข่มเหงเขาถึงหัวเมืองต่างๆ ในต่างประเทศ” อัครทูตเปาโลกล่าวโดยไม่รีรอว่า “พระเยซูคริสต์เสด็จมาในโลกเพื่อทรงช่วยคนบาปให้รอด และในพวกคนบาปนั้นข้าพเจ้าเป็นตัวเอ้” (กิจการ 26:10, 11; 1 ทิโมธี 1:15)
ใจที่แตกสลายและจิตที่ถ่อมลงด้วยการกลับใจอย่างแท้จริงจะซาบซึ้งในความรักของพระเจ้า และจะเห็นว่าพระเยซูทรงเสียสละมากเพียงใดเมื่อสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน ผู้ที่รู้สำนึกในบาปของตนอย่างแท้จริง จะสารภาพบาปทั้งหมดต่อพระเจ้าเหมือนลูกที่สารภาพต่อบิดาผู้รักใคร่เอ็นดูบุตรของตน ตามที่เขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “ถ้าเราสารภาพบาปของเรา พระองค์ทรงซื่อสัตย์และเที่ยงธรรม ก็จะทรงโปรดยกบาปของเรา และจะทรงชำระเราให้พ้นจากการอธรรมทั้งสิ้น” (1 ยอห์น 1:9)