“ถ้าใครอยู่ในพระคริสต์ เขาก็เป็นคนที่ถูกสร้างใหม่แล้ว สิ่งสารพัดที่เก่าๆ ก็ล่วงไป นี่แน่ะกลายเป็นสิ่งใหม่ทั้งนั้น” (2 โครินธ์ 5:17)
บางคนอาจไม่สามารถบอกได้อย่างชัดเจนถึงเวลาหรือสถานที่ หรือลำดับเหตุการณ์ทั้งหมดในการกลับใจใหม่ของตน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ได้กลับใจ พระคริสต์ตรัสกับนิโคเดมัสว่า “ลมจะพัดไปที่ไหนก็พัดไปที่นั่น และท่านได้ยินเสียงลมนั้นแต่ไม่รู้ว่าลมมาจากไหนและไปที่ไหน คนที่เกิดจากพระวิญญาณ ก็เป็นอย่างนั้นทุกคน” (ยอห์น 3:8) พระวิญญาณของพระเจ้าที่ทำงานในจิตใจของมนุษย์ก็เป็นเหมือนลมที่มองไม่เห็น แต่ผลการพัดของลมนั้นกลับปรากฏให้เห็นและสัมผัสได้อย่างชัดเจน ฤทธิ์เดชของพระวิญญาณนำจิตวิญญาณให้บังเกิดใหม่ และสร้างชีวิตใหม่ที่สะท้อนถึงพระลักษณะของพระเจ้า แม้ว่าเราจะไม่สามารถมองเห็นการทำงานของพระวิญญาณได้ แต่ผลจะปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน หากจิตใจได้รับการสร้างใหม่โดยพระวิญญาณของพระเจ้าแล้ว ชีวิตจะเป็นพยานถึงความจริงนั้น จริงอยู่ว่าเราไม่สามารถไว้ใจตัวเองหรือพึ่งพาการทำดีของเราได้เลย เราไม่สามารถทำสิ่งใดเพื่อสร้างการเปลี่ยนแปลงในใจหรือทำให้ตัวเองสอดคล้องกับพระเจ้าได้ อย่างไรก็ตามชีวิตของเราจะเปิดเผยให้เห็นว่าพระคุณของพระองค์ดำรงอยู่ในใจของเราหรือไม่ การเปลี่ยนแปลงจะปรากฏให้เห็นในอุปนิสัย ในกิจวัตรประจำวัน และในสิ่งที่มุ่งหมาย จะเห็นความแตกต่างระหว่างสิ่งที่เราเคยเป็นกับสิ่งที่เราเป็นอยู่ในปัจจุบันอย่างเด่นชัดและแน่นอน อุปนิสัยอันแท้จริงของคนเราไม่ได้ปรากฏให้เห็นผ่านการทำดีหรือการผิดพลาดเพียงครั้งคราว แต่ผ่านทิศทางของคำพูดและการกระทำที่ทำจนเป็นนิสัย
จริงอยู่ที่อาจมีการประพฤติภายนอกที่ถูกต้องได้โดยไม่ได้พึ่งในฤทธิ์อำนาจแห่งการสร้างใหม่ของพระคริสต์ ความอยากมีอิทธิพลเหนือผู้อื่นและความปรารถนาที่จะเป็นที่ยอมรับนับถือในสังคมอาจทำให้บางคนดำเนินชีวิตอย่างมีระบบระเบียบ การเคารพตัวเองอาจทำให้คนเราหลีกเลี่ยงจากสิ่งที่คนทั่วไปเห็นว่าชั่วร้าย เป็นไปได้ที่คนเห็นแก่ตัวอาจกระทำสิ่งที่แสดงถึงความใจกว้าง ถ้าเช่นนั้นแล้ว เราจะใช้เกณฑ์อะไรวัดว่า เราอยู่ฝ่ายไหนระหว่างพระเจ้ากับซาตาน
เกณฑ์วัดนั้นก็คือ ใครเป็นเจ้าของหัวใจของเรา ใครอยู่ในความนึกคิดของเรา เรามักจะพูดถึงใคร ใครได้รับความรักอันแสนอบอุ่นและการทุ่มเทกำลังกายใจจากเราก่อนใครอื่น ถ้าเราเป็นของพระคริสต์ เราจะมีความชื่นชมยินดีในการคิดคำนึงถึงพระองค์ ทุกอย่างที่เรามีและทุกสิ่งที่เราเป็นจะถูกมอบถวายแด่พระองค์ เราปรารถนาที่จะสะท้อนถึงพระลักษณะของพระคริสต์ มีจิตใจเหมือนอย่างพระองค์ ทำตามพระประสงค์ และทำให้พระองค์พอพระทัยในทุกสิ่ง
ผู้ที่ถูกสร้างใหม่ในพระเยซูคริสต์จะเกิดผลของพระวิญญาณคือ “ความรัก ความยินดี สันติสุข ความอดทน ความกรุณา ความดี ความซื่อสัตย์ ความสุภาพอ่อนโยน การรู้จักบังคับตน” (กาลาเทีย 5:22, 23) พวกเขาจะไม่ประพฤติตามตัณหาชั่วเหมือนแต่ก่อน แต่โดยความเชื่อที่มาจากพระบุตรของพระเจ้า พวกเขาจะดำเนินตามรอยพระบาทของพระองค์ จะสะท้อนถึงพระลักษณะของพระองค์ และชำระตนเองให้บริสุทธิ์เหมือนอย่างที่พระองค์ทรงบริสุทธิ์ สิ่งที่เคยเกลียดชัง พวกเขากลับรัก และสิ่งที่เคยรัก พวกเขาก็กลับเกลียดชัง คนที่เคยเย่อหยิ่งและชอบแสดงเอาหน้ากลับกลายเป็นคนสุภาพอ่อนโยนและถ่อมใจ คนที่ถือตัวและชอบดูถูกดูแคลนคนอื่นก็กลายเป็นคนจริงจังที่ไม่อวดตัว คนที่เมามายกลับมีสติ และคนเสเพลกลายเป็นคนบริสุทธิ์ ธรรมเนียมปฏิบัติและค่านิยมที่ไร้สาระของโลกจะถูกละทิ้งไป คริสเตียนจะไม่แสวงหา “การประดับภายนอก” แต่จะแสวงหา “การประดับภายในจิตใจ แต่งด้วยเครื่องประดับซึ่งไม่รู้เสื่อมสลาย คือด้วยจิตใจที่สงบและสุภาพ” (1 เปโตร 3:3, 4 TH1971)
ถ้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงในชีวิตก็แสดงว่าไม่มีการกลับใจอย่างแท้จริง แต่ถ้าคืนของประกันให้แก่ลูกหนี้ ชดใช้สิ่งที่ได้ฉ้อโกงไป สารภาพบาปของตน รักพระเจ้าและรักเพื่อนมนุษย์ คนบาปก็มั่นใจได้ว่าตนได้พ้นจากสภาพที่เหมือนตายเข้าสู่ชีวิตแล้ว
เมื่อเรามาหาพระคริสต์ในฐานะมนุษย์ผู้หลงผิดและเต็มไปด้วยบาป และได้รับการอภัยโทษโดยพระคุณของพระองค์ ความรักก็จะบังเกิดขึ้นในใจ ภาระทุกอย่างจะเบาลง เพราะแอกที่พระคริสต์ทรงมอบให้เราแบกนั้นพอเหมาะ เราจะชื่นชมยินดีในหน้าที่ทุกอย่าง จะมีความสุขในการเสียสละ เส้นทางที่เคยดูมืดมนจะกลับสว่างไสวด้วยแสงรัศมีจากองค์พระคริสต์ผู้เป็นดวงอาทิตย์แห่งความชอบธรรม1
ความงดงามแห่งพระลักษณะของพระคริสต์จะปรากฏให้เห็นในชีวิตของผู้ที่ติดตามพระองค์ พระองค์ทรงปีติยินดีในการทำตามพระประสงค์ของพระเจ้า ความรักที่มีต่อพระบิดาและความร้อนรนที่จะถวายเกียรติแด่พระองค์เป็นพลังขับเคลื่อนชีวิตของพระผู้ช่วยให้รอดของเรา ความรักทำให้การกระทำทั้งสิ้นของพระองค์งดงามและสูงส่ง ความรักมาจากพระเจ้า จิตใจที่ยังไม่ได้มอบถวายแด่พระองค์ไม่อาจสร้างหรือผลิตความรักเช่นนี้ได้ ความรักจะพบได้เฉพาะในจิตใจที่มีพระเยซูทรงครอบครองอยู่เท่านั้น “เรารัก ก็เพราะพระองค์ทรงรักเราก่อน” (1 ยอห์น 4:19) ความรักคือแรงผลักดันของการกระทำทั้งปวงในจิตใจที่ได้รับการฟื้นฟูด้วยพระคุณของพระเจ้า ความรักหล่อหลอมอุปนิสัย ควบคุมตัณหาและแรงกระตุ้นต่างๆ สยบความบาดหมาง และยกระดับความรู้สึกนึกคิดให้สูงส่งขึ้น เมื่อเราถนอมความรักนี้ไว้ในใจ ชีวิตก็จะงดงามและความรักนั้นจะแผ่ไปกล่อมเกลาจิตใจของทุกคนที่อยู่รอบข้าง
มีข้อผิดพลาดอยู่สองประการที่บุตรของพระเจ้าต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ โดยเฉพาะผู้ที่เพิ่งเริ่มวางใจในพระคุณของพระองค์ ประการแรกซึ่งได้กล่าวไปแล้ว คือการพึ่งในการกระทำของตนเอง โดยเชื่อว่าสิ่งที่เขาทำจะช่วยให้ตนสามารถกลับคืนดีกับพระเจ้าได้ ผู้ที่พยายามชำระตนให้บริสุทธิ์ด้วยการรักษาธรรมบัญญัติกำลังมุ่งที่จะทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ทุกสิ่งที่มนุษย์ทำโดยปราศจากพระคริสต์ล้วนแต่แปดเปื้อนไปด้วยบาปและความเห็นแก่ตัว มีแต่พระคุณของพระคริสต์เท่านั้นที่สามารถทำให้เราบริสุทธิ์ได้ และเรารับพระคุณนั้นได้โดยทางความเชื่อ
ในทางตรงกันข้าม ความคิดที่ว่าการวางใจในพระคริสต์ทำให้มนุษย์ได้รับการยกเว้นจากการรักษาพระบัญญัติของพระเจ้า เป็นความเข้าใจผิดที่อันตรายไม่แพ้กัน คนที่คิดเช่นนี้เชื่อผิดๆ ว่าในเมื่อมนุษย์ได้รับพระคุณของพระคริสต์โดยทางความเชื่อเท่านั้น การกระทำจึงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ เลยกับความรอด
แต่จงสังเกตให้ดีว่า การเชื่อฟังไม่ได้เป็นเพียงการปฏิบัติภายนอกเท่านั้น แต่เป็นการรับใช้ด้วยความรัก พระบัญญัติของพระเจ้าเปิดเผยให้เห็นพระลักษณะที่แท้จริงของพระองค์ เป็นการบันทึกหลักการอันยิ่งใหญ่แห่งความรักเป็นลายลักษณ์อักษร และด้วยเหตุนี้พระบัญญัติจึงเป็นรากฐานแห่งการปกครองของพระองค์ทั้งในสวรรค์และบนแผ่นดินโลก หากจิตใจของเราได้รับการเปลี่ยนใหม่ให้เป็นไปตามพระลักษณะของพระเจ้า และความรักของพระองค์ได้ถูกปลูกฝังลงในจิตวิญญาณแล้ว เราจะดำเนินชีวิตตามพระบัญญัติของพระเจ้าอย่างแน่นอน เมื่อหลักการแห่งความรักได้รับการปลูกไว้ในใจ เมื่อมนุษย์ได้รับการฟื้นฟูตามพระลักษณะของพระผู้สร้าง พันธสัญญาใหม่ก็จะสำเร็จ ดังที่กล่าวว่า “เราจะบรรจุธรรมบัญญัติของเราไว้ในใจของพวกเขา และเราจะจารึกมันไว้ในจิตใจของพวกเขา” (ฮีบรู 10:16) และหากพระบัญญัติถูกจารึกไว้ในใจแล้ว พระบัญญัตินั้นจะไม่หล่อหลอมชีวิตของเราเชียวหรือ การเชื่อฟังเป็นเครื่องหมายที่แท้จริงของการเป็นสาวก เพราะเป็นการรับใช้และความจงรักภักดีที่เกิดจากความรัก ด้วยเหตุนี้พระคัมภีร์จึงกล่าวว่า “นี่แหละเป็นความรักต่อพระเจ้า คือที่เราทั้งหลายประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์” “ผู้ที่กล่าวว่า ‘ข้าพเจ้ารู้จักพระองค์’ และไม่ปฏิบัติตามพระบัญญัติของพระองค์ ก็นับว่าเป็นคนโกหก และไม่มีความจริงอยู่ในตัวเขา” (1 ยอห์น 5:3 TH1971; 2:4 NTV) ความเชื่อไม่ได้ให้มนุษย์เป็นอิสระจากการเชื่อฟัง แต่ตรงกันข้าม มีเพียงความเชื่อ และความเชื่อเท่านั้น ที่จะทำให้เรามีส่วนในพระคุณของพระคริสต์ ซึ่งช่วยให้เราสามารถเชื่อฟังได้อย่างแท้จริง
เราไม่อาจรับความรอดได้โดยอาศัยการประพฤติตามธรรมบัญญัติ เพราะความรอดเป็นของประทานที่พระเจ้าทรงมอบให้โดยไม่คิดมูลค่า ซึ่งเรารับไว้ด้วยความเชื่อ แต่การประพฤติตามธรรมบัญญัติเป็นผลมาจากความเชื่อ “พวกท่านรู้อยู่แล้วว่าพระองค์ทรงปรากฏเพื่อกำจัดบาปของเราให้หมดไป และไม่มีบาปอยู่ในพระองค์เลย ผู้ที่อยู่ในพระองค์ไม่ทำบาปอีกต่อไป ส่วนผู้ที่ทำบาปอยู่เรื่อยๆ คนนั้นยังไม่เห็นพระองค์และยังไม่รู้จักพระองค์” (1 ยอห์น 3:5, 6) นี่คือบทพิสูจน์ที่แท้จริง ถ้าเราอยู่ในพระคริสต์และความรักของพระเจ้าอยู่ในใจของเรา ความรู้สึกนึกคิด ความตั้งใจ และการกระทำของเราจะสอดคล้องกับน้ำพระทัยของพระเจ้า ตามที่ปรากฏในพระบัญญัติอันบริสุทธิ์ของพระองค์ “ลูกทั้งหลายเอ๋ย อย่าให้ใครชักจูงท่านให้หลง ผู้ที่ประพฤติชอบก็ชอบธรรมเหมือนอย่างที่พระองค์ทรงชอบธรรม” (1 ยอห์น 3:7) ความชอบธรรมนั้นวัดได้จากมาตรฐานแห่งธรรมบัญญัติอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า ตามที่ปรากฏในพระบัญญัติสิบประการที่ประทานแก่มนุษย์ ณ ภูเขาซีนาย
สิ่งที่เรียกว่า “ความเชื่อในพระคริสต์” แต่กลับอ้างว่าทำให้มนุษย์พ้นจากพันธะแห่งการเชื่อฟังพระเจ้านั้น ไม่ใช่ความเชื่อแท้ แต่เป็นการทึกทักไปเอง “เพราะว่าท่านทั้งหลายได้รับความรอดแล้วด้วยพระคุณโดยทางความเชื่อ” แต่ “ความเชื่อเพียงอย่างเดียวโดยไม่มีการกระทำก็เป็นความเชื่อที่ไร้ประโยชน์” (เอเฟซัส 2:8; ยากอบ 2:17 TNCV) พระเยซูตรัสถึงพระองค์เองก่อนเสด็จมายังโลกนี้ว่า “ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ยินดีทำตามพระทัยพระองค์ ธรรมบัญญัติของพระองค์อยู่ในจิตใจของข้าพระองค์” และก่อนที่จะเสด็จกลับสู่สวรรค์ พระองค์ตรัสว่า “เราได้เชื่อฟังพระบัญชาของพระบิดาของเรา และคงอยู่ในความรักของพระองค์” พระคัมภีร์เขียนไว้ว่า “ถ้าเราประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ เราจะมั่นใจได้ว่าเรารู้จักพระองค์…ผู้ที่กล่าวว่าตนอยู่ในพระองค์ ผู้นั้นก็ควรดำเนินชีวิตเหมือนพระองค์” “พระคริสต์ทรงทนทุกข์เพื่อพวกท่าน พระองค์ทรงวางแบบอย่างแก่พวกท่าน เพื่อท่านจะได้ดำเนินตามรอยพระบาทของพระองค์” (สดุดี 40:8; ยอห์น 15:10 TNCV; 1 ยอห์น 2:3–6; 1 เปโตร 2:21)
เงื่อนไขของการได้รับชีวิตนิรันดร์ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ในสวนเอเดนก่อนที่มนุษย์คู่แรกจะหลงทำบาปเป็นอย่างไร ในปัจจุบันก็ยังคงเป็นอย่างนั้น คือการเชื่อฟังพระบัญญัติของพระเจ้าอย่างสมบูรณ์และการมีความชอบธรรมอันไร้ตำหนิ หากพระเจ้าประทานชีวิตนิรันดร์โดยมีเงื่อนไขที่ต่ำกว่านี้ ความสุขของทั่วทั้งจักรวาลย่อมตกอยู่ในอันตราย เพราะจะเป็นการเปิดทางให้ความบาปและผลพวงของมันดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์และจะมีความทุกข์ระทมตลอดไป
ก่อนที่อาดัมจะหลงผิด เขาสามารถสร้างอุปนิสัยที่ชอบธรรมได้ด้วยการเชื่อฟังธรรมบัญญัติของพระเจ้า แต่เขากลับล้มเหลวในเรื่องนี้ และเพราะความบาปของเขา ธรรมชาติของมนุษย์เราจึงเสื่อมลง และเราไม่อาจทำตนให้เป็นคนชอบธรรมเองได้ เนื่องจากว่าเราเป็นคนบาปและไม่บริสุทธิ์ เราจึงไม่สามารถเชื่อฟังพระบัญญัติอันบริสุทธิ์ได้อย่างสมบูรณ์ เราไม่มีความชอบธรรมในตัวเองที่จะสนองข้อเรียกร้องของธรรมบัญญัติของพระเจ้าได้ แต่พระคริสต์ทรงเปิดทางแห่งความรอดให้แก่เรา พระองค์ทรงดำเนินชีวิตบนโลกท่ามกลางความทุกข์ยากลำบากและการทดลองเช่นเดียวกับที่เราต้องเผชิญ กระนั้นพระองค์ทรงดำเนินชีวิตโดยปราศจากบาป พระองค์ทรงวายพระชนม์เพื่อเราแล้ว บัดนี้พระองค์ทรงคอยที่จะรับเอาความบาปของเราไป และประทานความชอบธรรมของพระองค์ให้แก่เราแทน หากท่านถวายตัวให้กับพระองค์และรับพระองค์เป็นพระผู้ช่วยให้รอด ไม่ว่าชีวิตที่ผ่านมาจะบาปหนาเพียงใด พระเจ้าจะทรงถือว่าท่านเป็นผู้ชอบธรรมโดยทรงเห็นแก่พระคริสต์ พระลักษณะของพระคริสต์จะเข้ามาแทนที่อุปนิสัยของท่าน และพระเจ้าจะทรงยอมรับท่านเสมือนว่าท่านไม่เคยทำบาปมาก่อนเลย
ยิ่งไปกว่านั้น พระคริสต์ทรงเปลี่ยนแปลงจิตใจและสถิตอยู่ภายในใจของท่านโดยความเชื่อ ท่านต้องรักษาความสัมพันธ์นี้กับพระคริสต์ไว้ด้วยความเชื่อและด้วยการมอบเจตจำนงของท่านให้พระองค์อย่างต่อเนื่อง ตราบใดที่ท่านกระทำเช่นนี้ พระองค์จะทรงทำการอยู่ภายในท่าน ให้ท่านมีความประสงค์และมีความสามารถทำตามชอบพระทัยของพระองค์ ท่านจึงกล่าวได้ว่า “ชีวิตซึ่งข้าพเจ้าดำเนินอยู่ในร่างกายขณะนี้ ข้าพเจ้าดำเนินอยู่โดยความเชื่อของพระบุตรของพระเจ้าผู้ได้ทรงรักข้าพเจ้า และได้ทรงสละพระองค์เองเพื่อข้าพเจ้า”2 (กาลาเทีย 2:20) ดังที่พระเยซูตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์ว่า “เพราะว่าผู้ที่พูดไม่ใช่ตัวท่านเอง แต่เป็นพระวิญญาณแห่งพระบิดาของพวกท่านผู้ตรัสผ่านท่าน” (มัทธิว 10:20) เมื่อพระคริสต์ทรงประกอบกิจในตัวท่าน ท่านจะสะท้อนถึงน้ำพระทัยของพระองค์ และจะกระทำความดีเหมือนอย่างพระองค์ คือการกระทำแห่งความชอบธรรมและการเชื่อฟังนั่นเอง
ดังนั้น เราจึงไม่มีอะไรในตัวเองที่จะอวดได้ และไม่มีเหตุผลใดที่จะยกย่องตนเอง เรามีความหวังอยู่เพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือพระเจ้าผู้ทรงนับความชอบธรรมของพระคริสต์ให้เป็นของเรา และพระวิญญาณของพระองค์ผู้ทรงทำให้ความชอบธรรมนั้นเกิดขึ้นในตัวเราและสำแดงผ่านชีวิตของเรา
เมื่อเอ่ยถึงความเชื่อ มีข้อแตกต่างสำคัญที่จะต้องคำนึงถึง มีความเชื่อประเภทหนึ่งที่แตกต่างจากความเชื่อแท้อย่างสิ้นเชิง การทรงพระชนม์อยู่ของพระเจ้าและฤทธิ์อำนาจของพระองค์ ตลอดจนความจริงในพระวจนะของพระองค์เป็นข้อเท็จจริงที่แม้แต่ซาตานและบริวารของมันรู้อยู่แก่ใจและปฏิเสธไม่ได้ พระคัมภีร์กล่าวว่า “แม้แต่พวกมารก็เชื่อ…และกลัวจนตัวสั่น” (ยากอบ 2:19 NTV) แต่นั่นไม่ใช่ความเชื่อแท้ ความเชื่อแท้ไม่ใช่เพียงการเชื่อในพระวจนะเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงการยอมจำนนต่อน้ำพระทัยของพระองค์ การมอบหัวใจและการรักพระองค์เป็นที่หนึ่งด้วย นี่แหละคือความเชื่อที่แสดงออกด้วยความรักและชำระจิตวิญญาณให้บริสุทธิ์ ความเชื่อเช่นนี้จะนำไปสู่การฟื้นฟูจิตใจให้เป็นไปตามพระลักษณะของพระเจ้า ส่วนจิตใจที่ยังไม่ได้บังเกิดใหม่นั้น “ไม่ยอมอยู่ใต้บทบัญญัติของพระเจ้า ทั้งไม่สามารถอยู่ได้ด้วย” (โรม 8:7 TNCV) แต่เมื่อมีความเชื่อแท้ จิตใจจะกลับชื่นชมยินดีในข้อบังคับอันบริสุทธิ์ของพระบัญญัติ พร้อมเปล่งเสียงแบบเดียวกับผู้ประพันธ์พระธรรมสดุดีว่า “ข้าพเจ้ารักกฎบัญญัติของพระองค์ยิ่งนักและเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าใคร่ครวญถึงตลอดวันเวลา” ความชอบธรรมของธรรมบัญญัติก็จะสำเร็จครบถ้วนในเรา “ผู้ไม่ดำเนินตามฝ่ายเนื้อหนัง แต่ตามฝ่ายพระวิญญาณ” (สดุดี 119:97 NTV; โรม 8:1 TKJV)
มีคนกลุ่มหนึ่งที่เคยสัมผัสถึงความรักของพระคริสต์ผู้ทรงอภัยโทษความบาป และปรารถนาอย่างแท้จริงที่จะเป็นบุตรของพระเจ้า แต่ก็ตระหนักว่าอุปนิสัยของตนไม่สมบูรณ์ และการดำเนินชีวิตมีข้อบกพร่อง จนเริ่มสงสัยว่าจิตใจของตนได้รับการเปลี่ยนแปลงใหม่โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์แล้วหรือยัง สำหรับคนเช่นนี้ ข้าพเจ้าขอบอกว่าอย่าเพิ่งถอยกลับด้วยความสิ้นหวัง เราจะต้องก้มกราบร้องไห้แทบพระบาทของพระเยซูอยู่บ่อยๆ เพราะความบกพร่องและความผิดพลาดของเรา แต่อย่าได้ท้อถอย แม้เราจะพ่ายแพ้แก่มารร้าย พระเจ้าก็มิได้ทรงขับไล่ ทอดทิ้งหรือปฏิเสธเราเลย พระคริสต์ประทับอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า และทรงวิงวอนเพื่อเราอยู่เสมอ อัครทูตยอห์นกล่าวไว้ว่า “ข้าพเจ้าเขียนมาถึงท่านเช่นนี้เพื่อท่านจะไม่ทำบาป แต่ถ้าผู้ใดทำบาป เราก็มีพระองค์ผู้ทูลแก้ต่างต่อพระบิดาเพื่อเราทั้งหลาย คือพระเยซูคริสต์องค์ผู้ชอบธรรม” และอย่าลืมพระดำรัสของพระคริสต์ที่ว่า “พระบิดาเองทรงรักพวกท่าน” (1 ยอห์น 2:1 TNCV; ยอห์น 16:27 TNCV) พระองค์ทรงปรารถนาที่จะนำท่านให้กลับคืนดีกับพระองค์ เพื่อชีวิตของท่านจะสะอาดบริสุทธิ์เหมือนอย่างพระองค์ หากท่านเพียงแต่ยอมมอบกายถวายใจแด่พระองค์ พระองค์ผู้ทรงเริ่มต้นการดีไว้ในตัวท่านแล้ว จะทรงกระทำให้สำเร็จจนถึงวันที่พระเยซูคริสต์เสด็จกลับมา จงอธิษฐานอย่างจริงจังมากขึ้น และเชื่อวางใจมากยิ่งกว่าเดิม เมื่อเราเริ่มเห็นว่าจะพึ่งกำลังของตัวเองไม่ได้ ก็ขอให้เราวางใจในฤทธิ์อำนาจของพระผู้ไถ่ของเรา แล้วเราจะได้สรรเสริญพระองค์ผู้ทรงเป็นความรอดของเรา (ดู สดุดี 43:5 THSV)
ยิ่งเราเข้าใกล้พระเยซูมากเท่าไร เราก็ยิ่งเห็นข้อบกพร่องของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น เพราะตาใจของเราจะสว่างขึ้น และจุดด่างพร้อยในอุปนิสัยของตนจะปรากฏเด่นชัดเมื่อเทียบกับพระลักษณะอันสมบูรณ์ของพระองค์ นี่คือหลักฐานที่แสดงว่าการหลอกลวงของซาตานได้เสื่อมฤทธิ์ไปสำหรับเราแล้ว และฤทธานุภาพแห่งพระวิญญาณของพระเจ้ากำลังชุบชีวิตของเราให้ฟื้นตื่นขึ้น
คนที่ไม่ตระหนักถึงความบาปของตนจะไม่สามารถรักพระเยซูได้อย่างลึกซึ้ง ผู้ที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงด้วยพระคุณของพระคริสต์จะเทิดทูนพระลักษณะของพระองค์ แต่ถ้าเรามองไม่เห็นความเสื่อมทรามทางศีลธรรมของตนเอง ก็เป็นหลักฐานยืนยันที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า เรายังไม่เคยประจักษ์ในความงดงามและความล้ำเลิศของพระคริสต์เลย
ยิ่งเรามองเห็นสิ่งที่น่ายกย่องในตัวเองน้อยลงเท่าใด เราก็จะยิ่งมองเห็นคุณค่าแห่งความบริสุทธิ์งดงามอันหาที่สุดมิได้ของพระผู้ช่วยให้รอดมากขึ้นเท่านั้น การมองเห็นความบาปของตนเองจะผลักดันเราให้มาหาพระองค์ผู้ทรงอภัยโทษบาปได้ เมื่อเราตระหนักในความอ่อนแอของตนและแสวงหาพระคริสต์ พระองค์ก็จะทรงสำแดงพระองค์เองด้วยฤทธานุภาพ ยิ่งเราสำนึกว่าเราต้องการความช่วยเหลือ และถูกความรู้สึกนั้นเร่งเร้าให้เราเข้าใกล้ชิดพระองค์และพระวจนะของพระเจ้ามากขึ้นเท่าใด เราก็จะยิ่งยกย่องเทิดทูนและสะท้อนถึงพระลักษณะของพระองค์มากขึ้นเท่านั้น
- ดู มาลาคี 4:2
- “ความเชื่อของพระบุตร”: แปลตามพระคัมภีร์ฉบับ KJV