เมื่อพระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ขึ้นมาใหม่ๆ มนุษย์มีความสามารถเป็นเลิศ มีจิตใจที่มั่นคง และมีชีวิตที่สมบูรณ์ สอดคล้องกับพระลักษณะของพระเจ้า ความคิดและความมุ่งหมายล้วนแต่บริสุทธิ์และดีงาม แต่เมื่อเขาไม่เชื่อฟังพระเจ้า ความสามารถที่เขามีก็ถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด และความเห็นแก่ตัวเข้ามาแทนที่ความรัก การล่วงละเมิดทำให้ธรรมชาติของเขาอ่อนแอไป จนเขาไม่สามารถต้านทานความชั่วได้ด้วยกำลังของตนเอง เขาตกอยู่ใต้การควบคุมของซาตาน และคงเป็นอย่างนั้นตลอดไปถ้าพระเจ้าไม่ได้ยื่นพระหัตถ์เข้ามาช่วยเหลือ เป้าหมายของซาตานคือการทำลายแผนการของพระเจ้าในการสร้างมนุษย์ และทำให้โลกเต็มไปด้วยความทุกข์และความพินาศ แล้วมันจะอ้างว่าสิ่งเลวร้ายเหล่านี้เป็นผลมาจากการที่พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ขึ้นมา
เมื่อครั้งที่มนุษย์ยังบริสุทธิ์ พวกเขามีความสุขที่ได้สนทนากับพระเจ้าตรงต่อพระพักตร์ “ซึ่งคลังสติปัญญาและความรู้ทั้งมวลซ่อนอยู่ในพระองค์” (โคโลสี 2:3 TNCV) แต่หลังจากทำบาป มนุษย์ไม่อาจมีความสุขในความบริสุทธิ์ได้อีก จึงพยายามซ่อนตัวให้พ้นจากพระพักตร์ของพระเจ้า นี่คือสภาพของจิตใจที่ยังไม่ได้บังเกิดใหม่ เพราะไม่มีความสอดคล้องกับพระองค์ และไม่มีความสุขในการใช้เวลากับพระองค์ ถ้าคนบาปได้อยู่ต่อพระพักตร์พระเจ้า เขาก็จะไม่มีความสุข และคงจะหลบหลีกถ้าต้องอยู่ท่ามกลางเหล่าทูตสวรรค์ผู้บริสุทธิ์ ถ้าคนบาปได้รับอนุญาตให้เข้าไปในแผ่นดินสวรรค์ เขาก็คงไม่พบความสุขที่นั่น ทุกชีวิตในสวรรค์ล้วนแล้วแต่มีความรักที่ไม่เห็นแก่ตัว ทุกคนตอบสนองต่อความรักอันไม่สิ้นสุดของพระเจ้า แต่ในใจของคนบาปไม่มีสิ่งใดที่จะขานรับต่อความรักเช่นนี้ได้เลย ในทางกลับกัน ผู้ที่ปราศจากความบาปที่นั่นจะรู้สึกว่าความคิด ความปรารถนา และแรงจูงใจของคนบาปผิดแผกไปจากความคิดอ่านและจุดมุ่งหมายของชาวสวรรค์ คนบาปจะเป็นดั่งเสียงผิดเพี้ยนที่ประสานเข้ากับเสียงอันไพเราะแห่งสวรรค์ไม่ได้ เขาจะรู้สึกว่าสวรรค์เป็นที่ที่น่าทุกข์ทรมานใจ และอยากจะซ่อนตัวไว้จากพระเจ้าผู้เป็นแสงสว่างและเป็นศูนย์กลางแห่งความสุขในสวรรค์ พระเจ้ามิได้ทรงลิขิตให้คนอธรรมถูกกีดกันไว้จากสวรรค์ แต่พวกเขาปิดกั้นตัวเองต่างหาก เพราะไร้คุณสมบัติที่จะอยู่ร่วมกับชาวสวรรค์ พระสิริของพระเจ้าจะเป็นดั่งไฟที่เผาผลาญสำหรับคนอธรรม จนพวกเขาคงยินดีเลือกความพินาศเพื่อจะให้พ้นจากพระพักตร์ของพระองค์ผู้สิ้นพระชนม์เพื่อไถ่บาปของพวกเขา
เราไม่มีทางหลุดพ้นจากสภาพที่จมปลักอยู่ในความบาปได้ด้วยกำลังของเราเอง ใจของคนเรามีแต่บาปชั่ว และเราไม่อาจเปลี่ยนแปลงมันได้ ดังข้อพระธรรมที่กล่าวว่า “ใครเล่าสามารถเอาความบริสุทธิ์ออกจากสิ่งที่ไม่บริสุทธิ์ ไม่มีสักคน” “จิตใจที่เนื้อหนังควบคุมก็เป็นศัตรูกับพระเจ้า ไม่ยอมอยู่ใต้กฎบัญญัติของพระเจ้า ทั้งไม่สามารถอยู่ได้ด้วย” (โยบ 14:4 TNCV; โรม 8:7 TCV) จริงอยู่ว่าการศึกษา การฝึกอบรม ความตั้งใจแน่วแน่และความพยายามของมนุษย์ล้วนแล้วแต่มีความสำคัญ สิ่งเหล่านี้อาจนำไปสู่พฤติกรรมภายนอกที่ดูไร้ที่ติ แต่ไม่มีอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงจิตใจหรือชำระต้นน้ำแห่งชีวิตให้บริสุทธิ์ได้ มนุษย์จะต้องได้รับฤทธิ์อำนาจที่จะเป็นแรงขับเคลื่อนภายในและชีวิตใหม่จากพระเจ้าก่อน จึงจะได้รับการเปลี่ยนแปลงจากความบาปไปสู่ความบริสุทธิ์ ฤทธิ์อำนาจนั้นคือพระคริสต์ พระคุณของพระองค์เท่านั้นที่สามารถชุบจิตวิญญาณที่ไร้ชีวิตให้ฟื้นขึ้น ดึงดูดเราให้แสวงหาพระเจ้า และนำเราให้หิวกระหายชีวิตที่บริสุทธิ์
พระผู้ช่วยให้รอดตรัสว่า “ถ้าผู้ใดไม่ได้บังเกิดใหม่1 ผู้นั้นจะเห็นอาณาจักรของพระเจ้าไม่ได้” (ยอห์น 3:3 TKJV) มนุษย์ต้องได้รับใจใหม่พร้อมด้วยจุดมุ่งหมาย แรงจูงใจ และความปรารถนาใหม่ซึ่งนำไปสู่ชีวิตใหม่เสียก่อน มิฉะนั้นจะไม่สามารถเห็นแผ่นดินของพระเจ้าได้ แนวคิดที่ว่ามนุษย์เพียงแต่ต้องพัฒนาส่วนดีที่มีอยู่แล้วตามธรรมชาตินับว่าเป็นการหลอกลวงที่อันตรายถึงชีวิต “คนที่ไม่มีพระวิญญาณก็ไม่ยอมรับสิ่งที่มาจากพระวิญญาณของพระเจ้า แต่เห็นเป็นเรื่องโง่เขลา และไม่สามารถเข้าใจสิ่งเหล่านั้น เพราะการที่จะเข้าใจได้ต้องแยกแยะโดยการช่วยเหลือของพระวิญญาณเท่านั้น” “อย่าประหลาดใจที่เราบอกท่านว่า ท่านต้องบังเกิดใหม่” (1 โครินธ์ 2:14 TCV; ยอห์น 3:7 TKJV) มีข้อพระคัมภีร์เขียนเกี่ยวกับพระคริสต์ว่า “ในพระองค์มีชีวิต และชีวิตนั้นเป็นความสว่างของมนุษย์ทั้งปวง” “ในผู้อื่นความรอดไม่มีเลย ด้วยว่านามอื่นซึ่งให้เราทั้งหลายรอดได้ ไม่ทรงโปรดให้มีในท่ามกลางมนุษย์ทั่วใต้ฟ้า” (ยอห์น 1:4 TKJV; กิจการ 4:12 TH1971)
พระเจ้าทรงเปี่ยมด้วยความรักมั่นคง ทรงพระกรุณา และทรงห่วงใยต่อมนุษย์ดั่งบิดาผู้มีความรักใคร่เอ็นดูต่อบุตรของตน แต่การที่มนุษย์จะรับรู้ถึงพระลักษณะเหล่านี้ของพระองค์ก็ยังไม่เพียงพอ พระบัญญัติของพระองค์เต็มไปด้วยพระปัญญาและความยุติธรรม และตั้งอยู่บนหลักการนิรันดร์แห่งความรัก แต่การรับรู้ถึงสิ่งเหล่านี้ก็ไม่เพียงพอเช่นกัน อัครทูตเปาโลเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี ท่านจึงกล่าวว่า “ข้าพเจ้าก็เห็นด้วยว่าบทบัญญัตินั้นดี” “บทบัญญัติ…บริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์และพระบัญญัติก็บริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ ชอบธรรม และดีงาม” ถึงกระนั้นท่านได้ร้องออกมาจากจิตใจอันขมขื่นและสิ้นหวังว่า “ข้าพเจ้าไม่ได้อยู่ฝ่ายจิตวิญญาณ ข้าพเจ้าถูกขายให้เป็นทาสบาป” (โรม 7:16, 12, 14 TNCV) ท่านปรารถนาความบริสุทธิ์และความชอบธรรมด้วยใจจดจ่อ แต่กลับไม่มีกำลังพอที่จะไปให้ถึงเป้าหมายนั้น จึงอุทานออกมาว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนน่าสังเวชอะไรเช่นนี้ ใครจะช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากกายแห่งความตายนี้ได้” (โรม 7:24 TNCV) มนุษย์จากทุกหนแห่งในทุกยุคสมัยที่แบกภาระอันหนักอึ้งอยู่ในใจได้โอดครวญแบบนี้เช่นกัน ซึ่งมีคำตอบเพียงอย่างเดียวให้กับทุกคนว่า “จงดูลูกแกะของพระเจ้า ผู้รับบาปของโลกไป” (ยอห์น 1:29 TCV)
พระวิญญาณของพระเจ้าทรงใช้ตัวอย่างมากมายในพระคัมภีร์เพื่อสอนความจริงในเรื่องนี้ เพื่อคนที่ปรารถนาการหลุดพ้นจากภาระแห่งความบาปจะได้เข้าใจอย่างชัดเจน หลังจากยาโคบทำบาปด้วยการหลอกเอาสิทธิบุตรหัวปีของเอซาว ท่านต้องหนีออกจากบ้านบิดา ความสำนึกในบาปได้กดทับหัวใจอย่างหนัก ท่านโดดเดี่ยวและหันหลังกลับไม่ได้ ต้องพลัดพรากจากทุกสิ่งที่น่าชื่นชมในชีวิต ความคิดที่บีบคั้นจิตใจท่านยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด คือความกลัวว่าความบาปของท่านได้ตัดท่านออกจากพระเจ้า และถูกสวรรค์ปฏิเสธ ท่านเอนกายลงนอนบนพื้นดินด้วยจิตใจที่หดหู่ รอบตัวมีแต่เนินเขาที่เวิ้งว้างและเปล่าเปลี่ยว แต่บนท้องฟ้ามีดวงดาวมากมายส่องแสงระยิบระยับ ในขณะที่ท่านกำลังหลับอยู่นั้น ท่านฝันเห็นแสงประหลาด และภาพลางๆ เหมือนมีบันไดใหญ่ตั้งอยู่บนที่ราบไม่ไกลจากจุดที่ท่านนอนอยู่ ซึ่งนำขึ้นไปถึงประตูสวรรค์เลยทีเดียว และมีทูตสวรรค์ของพระเจ้าขึ้นๆ ลงๆ บนบันไดนั้น พระสุรเสียงของพระเจ้าดังมาจากพระสิริเบื้องบน เป็นเสียงที่ปลอบประโลมและให้ความหวังแก่ท่าน ยาโคบจึงได้รู้จักกับพระผู้ช่วยให้รอดผู้เป็นคำตอบให้แก่สิ่งที่จิตวิญญาณของท่านโหยหา ท่านมีความปีติยินดีและซาบซึ้งเมื่อได้รู้ว่าคนบาปอย่างท่านสามารถกลับมามีสัมพันธไมตรีกับพระเจ้าได้อีก บันไดในความฝันของยาโคบเป็นสัญลักษณ์ที่เล็งถึงพระเยซู พระองค์เป็นสื่อกลางแต่ผู้เดียวที่เชื่อมสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์
พระคริสต์ตรัสถึงตัวอย่างนี้เมื่อทรงสนทนากับนาธานาเอลว่า “พวกท่านจะเห็นฟ้าสวรรค์เปิดออก และเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้าขึ้นลงเหนือบุตรมนุษย์” (ยอห์น 1:51 TNCV) เมื่อมนุษย์คู่แรกได้ละเมิดพระบัญญัติของพระเจ้า พวกเขาได้แยกตัวออกจากพระองค์ ทำให้โลกถูกตัดขาดจากสวรรค์ จนเกิดเป็นหุบเหวแห่งความบาปที่ขวางกั้นไม่ให้มนุษย์สื่อสารกับพระเจ้าได้อีก แต่โลกได้กลับมาเชื่อมสัมพันธ์กับสวรรค์อีกครั้งโดยผ่านทางพระคริสต์ พระองค์ทรงใช้คุณความดีของพระองค์เป็นสะพานให้เหล่าทูตสวรรค์ข้ามหุบเหวแห่งความบาปไปช่วยเหลือมนุษย์ได้ พระคริสต์ทรงนำคนบาปที่อ่อนแอและต้องการความช่วยเหลือมาเชื่อมต่อกับพระเจ้าผู้ทรงเป็นแหล่งกำเนิดแห่งฤทธานุภาพอันไร้ขอบเขต
พระเยซูคริสต์ทรงเป็นความหวังเดียวสำหรับมนุษย์ทุกคนที่ตกอยู่ในความบาป และทรงเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของเรา ความพยายามทุกอย่างในการยกระดับมนุษยชาติและความใฝ่ฝันที่จะมีความเจริญก้าวหน้าล้วนแต่สูญเปล่าถ้าปราศจากพระองค์ “ของประทานที่ดีและล้ำเลิศทุกอย่าง” มาจากพระเจ้า (ยากอบ 1:17 TCV) ถ้าแยกจากพระองค์แล้วก็จะไม่มีอุปนิสัยที่ดีงามอย่างแท้จริงได้เลย และพระคริสต์เป็นทางเดียวที่จะนำเราไปถึงพระเจ้าได้ พระองค์ตรัสว่า “เราเป็นทางนั้น เป็นความจริง และเป็นชีวิต ไม่มีใครมาถึงพระบิดาได้นอกจากจะมาทางเรา” (ยอห์น 14:6)
พระเจ้าทรงรักมวลมนุษย์ด้วยความรักที่เหนือความตาย เมื่อพระเจ้าทรงสละพระบุตรก็เท่ากับการทุ่มเททั้งสวรรค์ให้แก่เราเลยทีเดียว พระคริสต์ทรงดำเนินชีวิตและสิ้นพระชนม์ ทั้งทรงวิงวอนเพื่อช่วยมนุษย์ให้รอด เหล่าทูตสวรรค์ปรนนิบัติรับใช้ พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงเชื้อเชิญ ชาวสวรรค์เอาใจใส่อย่างไม่หยุดหย่อน และพระบิดาผู้ทรงสถิตอยู่เหนือสิ่งทั้งปวงทรงประกอบพระราชกิจผ่านทุกสิ่ง ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นการทุ่มเทเพื่อไถ่มนุษย์ให้รอด
โอ ขอให้เราใคร่ครวญถึงเรื่องราวอันน่าอัศจรรย์นี้เถิด พระบุตรของพระเจ้าทรงสละพระชนม์ชีพเพื่อเรา ให้เราฝึกที่จะขอบคุณพระเจ้าสำหรับพระราชกิจของพระองค์ และการทุ่มเทกำลังของเหล่าทูตสวรรค์เพื่อการไถ่มนุษย์ผู้หลงผิดให้กลับมายังพระนิเวศของพระบิดา ไม่มีอำนาจอื่นใดที่ยิ่งใหญ่ไปกว่านี้อีกแล้วที่พระองค์จะทรงใช้เพื่อช่วยมนุษย์ให้รอด และไม่มีสิ่งใดจะจูงใจเราได้ยิ่งไปกว่าพระพรต่อไปนี้คือ บำเหน็จอันมากล้นสำหรับผู้ประพฤติชอบ ความชื่นชมยินดีในสวรรค์ การได้อยู่ร่วมกับเหล่าทูตสวรรค์ การสามัคคีธรรมกับพระเจ้าและพระบุตร การสัมผัสถึงความรักของพระองค์ การได้ยกระดับและพัฒนาความสามารถในทุกด้านไปตลอดนิรันดร์ ทั้งหมดนี้เป็นแรงจูงใจอันแรงกล้าให้เรามอบใจรับใช้พระองค์ผู้เป็นทั้งพระผู้สร้างและพระผู้ไถ่ของเรา
ในทางกลับกัน การพิพากษาของพระเจ้าที่กล่าวโทษความบาป โทษทัณฑ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ความเสื่อมทรามของอุปนิสัย ตลอดจนถึงความพินาศในที่สุด ล้วนแต่ถูกบันทึกไว้ในพระวจนะของพระเจ้าเพื่อเตือนเราไม่ให้รับใช้ซาตาน
เมื่อเป็นเช่นนี้ เราจะไม่คำนึงถึงพระเมตตาของพระเจ้าเชียวหรือ ยังมีอะไรอีกเล่าที่พระองค์ไม่ได้กระทำเพื่อเรา ฉะนั้นให้เราเข้าสนิทในพระองค์ผู้ทรงรักเราอย่างเหลือล้น ให้เรารู้จักใช้สิ่งที่พระเจ้าทรงจัดเตรียมไว้ให้เรา เพื่อจะได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เป็นไปตามพระลักษณะของพระองค์ และได้รับการฟื้นฟูกลับสู่ความสัมพันธ์อันดีกับเหล่าทูตสวรรค์ผู้ปรนนิบัติ สู่ความกลมเกลียวและการติดสนิทกับพระบิดาและพระบุตร
- หรือ “บังเกิดจากเบื้องบน”