ความจริง
บทที่ 11

สิทธิพิเศษในการอธิษฐาน

เอเลน จี. ไวท์

พระเจ้าตรัสกับเราผ่านทางธรรมชาติ พระวจนะ การทรงนำ และพลังโน้มน้าวของพระวิญญาณบริสุทธิ์ แต่สิ่งเหล่านี้ไม่เพียงพอ เรายังต้องนำความทุกข์สุขในใจของเราไปทูลต่อพระองค์ด้วย ถ้าจะมีชีวิตและพลังฝ่ายจิตวิญญาณ เราจะต้องมีความสัมพันธ์ที่แท้จริงกับพระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ เราอาจคิดถึงพระองค์ ใคร่ครวญถึงพระราชกิจของพระองค์ และไตร่ตรองถึงพระเมตตาและพระพรที่พระองค์ประทานให้ แต่การสื่อสัมพันธ์กับพระเจ้าอย่างแท้จริงมีมากกว่านั้น เพราะรวมถึงการนำเรื่องราวในชีวิตจริงไปทูลต่อพระองค์

การอธิษฐานคือการเปิดใจสนทนากับพระเจ้าเสมือนเพื่อนสนิท ไม่ใช่เพื่อรายงานให้พระองค์ทรงทราบว่าเราเป็นอย่างไร แต่เพื่อเตรียมใจเราในการรับพระองค์เข้ามาในชีวิต การอธิษฐานไม่ใช่การให้พระเจ้าลงมาหาเรา แต่เป็นการนำเราขึ้นไปหาพระองค์

เมื่อครั้งที่พระเยซูประทับอยู่ในโลก พระองค์ทรงสอนให้เหล่าสาวกรู้วิธีอธิษฐาน โดยให้ทูลขอต่อพระเจ้าเพื่อสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวัน และมอบความกระวนกระวายทั้งสิ้นไว้กับพระองค์ พระเยซูทรงสัญญากับเหล่าสาวกของพระองค์ว่า พระเจ้าจะทรงรับฟังคำอธิษฐานของพวกเขา ซึ่งพระสัญญานี้มีไว้สำหรับเราเช่นกัน

ขณะที่พระเยซูประทับท่ามกลางมนุษย์ พระองค์ทรงอธิษฐานอย่างสม่ำเสมอ พระผู้ช่วยให้รอดของเราทรงรับสภาพของมนุษย์ และทรงคุ้นเคยกับความต้องการและความอ่อนแอของเราอย่างลึกซึ้ง ทรงวิงวอนทูลขอการเสริมกำลังใหม่จากพระบิดาเพื่อดำเนินตามพันธกิจและต้านทานการทดลอง พระองค์ทรงเป็นแบบอย่างของเราในทุกกรณี ทรงร่วมรับรู้ในความอ่อนแอของมนุษย์ เพราะพระองค์ทรงสภาพมนุษย์เช่นเดียวกับเรา “ทรงเคยถูกทดลองใจเหมือนเราทุกอย่าง” (ฮีบรู 4:15) แต่ด้วยธรรมชาติที่ปราศจากบาป พระองค์จึงทรงรังเกียจความชั่วร้าย พระองค์ทรงอดทนต่อการต่อสู้และความปวดร้าวฝ่ายจิตวิญญาณในโลกที่เต็มไปด้วยความบาป เนื่องจากพระองค์ทรงอยู่ในสภาพมนุษย์ การอธิษฐานจึงเป็นสิ่งจำเป็นและเป็นสิทธิพิเศษในขณะเดียวกัน พระองค์ทรงได้รับการปลอบประโลมและความชื่นชมยินดีในการสามัคคีธรรมกับพระบิดาด้วยการอธิษฐาน หากพระผู้ช่วยให้รอดของมนุษย์ผู้ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้ายังทรงรู้สึกถึงความจำเป็นของการอธิษฐาน เราผู้อ่อนแอและเต็มไปด้วยความบาปควรตระหนักถึงความจำเป็นในการอธิษฐานอย่างร้อนรนและสม่ำเสมอมากยิ่งกว่านั้นสักเพียงใด

พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ทรงพร้อมที่จะประทานพระพรอย่างเต็มบริบูรณ์แก่เราทุกคน นับว่าเป็นสิทธิพิเศษที่เราจะได้ดื่มอย่างไม่จำกัดจากบ่อน้ำพุแห่งความรักอันไร้ขอบเขตนั้น ช่างน่าแปลกใจเหลือเกินที่คนเราอธิษฐานกันน้อยนัก ทั้งที่พระเจ้าทรงพร้อมที่จะสดับฟังคำอธิษฐานที่จริงใจจากลูกๆ ของพระองค์แม้จะเป็นผู้ที่ต่ำต้อยที่สุดก็ตาม แต่บ่อยครั้งเรากลับมีท่าทีที่ไม่สู้จะยินดีที่จะทูลเรื่องความต้องการของเราต่อพระองค์ เหล่าทูตสวรรค์จะรู้สึกอย่างไรกับมนุษย์ผู้อ่อนแอและต้องเผชิญกับการทดลอง ในขณะที่พระเจ้าทรงรักพวกเขาด้วยความรักนิรันดร์ และทรงปรารถนาที่จะประทานมากกว่าที่พวกเขาสามารถคิดหรือทูลขอได้ กระนั้นพวกเขาก็ยังอธิษฐานกันน้อยและมีความเชื่อเพียงน้อยนิด เหล่าทูตสวรรค์ต่างมีความชื่นชมยินดีที่จะกราบนมัสการพระเจ้าและพอใจที่จะอยู่ใกล้ชิดพระองค์ พวกเขาถือว่าการสื่อสัมพันธ์กับพระเจ้าเป็นความสุขสูงสุด แต่มนุษย์กลับพอใจที่จะดำเนินชีวิตโดยปราศจากแสงสว่างแห่งพระวิญญาณและขาดการสถิตอยู่ด้วยของพระเจ้า ทั้งที่ต้องการความช่วยเหลือที่พระองค์เท่านั้นจะประทานให้ได้

ความมืดจากมารซาตานจะเข้าไปปกคลุมผู้ที่ละเลยการอธิษฐาน เสียงกระซิบของมันล่อลวงพวกเขาให้ทำบาป ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เป็นเพราะพวกเขาไม่ได้ใช้สิทธิพิเศษที่พระเจ้าประทานให้ผ่านการอธิษฐาน แล้วทำไมลูกๆ ของพระเจ้าจึงลังเลที่จะอธิษฐาน ในเมื่อการอธิษฐานคือกุญแจในมือแห่งความเชื่อที่จะไขคลังแห่งสวรรค์ที่เก็บทรัพยากรอันไร้ขีดจำกัดขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ หากปราศจากการอธิษฐานอย่างสม่ำเสมอและการเฝ้าระวังอย่างแข็งขัน เราย่อมเสี่ยงต่อการประมาทและพลัดหลงไปจากเส้นทางที่ถูกต้อง ซาตานพยายามอย่างไม่หยุดหย่อนที่จะขัดขวางเราไม่ให้เข้าไปวิงวอนด้วยความเชื่ออย่างจริงจังต่อพระที่นั่งกรุณา เพื่อเราจะพลาดจากพระคุณและฤทธิ์เดชในการต้านการทดลอง

มีบางกรณีที่เราแน่ใจได้ว่าพระเจ้าจะทรงสดับฟังและตอบคำอธิษฐานของเรา ประการแรกคือ เราต้องรู้สึกว่าเราต้องการความช่วยเหลือจากพระองค์ พระองค์ทรงสัญญาว่า “เราจะเทน้ำลงบนผู้ที่กระหาย และลำธารลงบนดินแห้ง” (อิสยาห์ 44:3 TKJV) ผู้ที่หิวกระหายความชอบธรรมและต้องการที่จะรู้จักพระเจ้าด้วยสุดใจ จะมั่นใจได้ว่าเขาจะได้อิ่มบริบูรณ์อย่างแน่นอน (ดู มัทธิว 5:6 TH1971) จิตใจต้องเปิดรับการทรงนำของพระวิญญาณบริสุทธิ์ มิฉะนั้นจะรับพระพรจากพระเจ้าไม่ได้

ถึงแม้ว่าความขัดสนและความบกพร่องฝ่ายจิตวิญญาณของเราเป็นเหตุผลที่จะได้รับการทรงช่วยเหลือจากพระเจ้า กระนั้นเราต้องเข้าเฝ้าพระองค์เพื่อทูลขอการทรงช่วย พระองค์ตรัสว่า “จงขอแล้วจะได้” ส่วนอัครทูตเปาโลกล่าวว่า “พระองค์ผู้ไม่ทรงหวงพระบุตรของพระองค์เอง แต่ประทานพระบุตรนั้นเพื่อเราทุกคน ถ้าเช่นนั้นพระองค์จะไม่ประทานสิ่งสารพัดให้เราด้วยกันกับพระบุตรนั้นหรือ” (มัทธิว 7:7; โรม 8:32)

ถ้าเรายังบ่มความชั่วไว้ในใจหรือยึดติดอยู่กับความบาปทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าผิด พระเจ้าจะไม่ทรงสดับคำอธิษฐานของเรา แต่คำอธิษฐานของผู้ที่สำนึกผิดและถ่อมใจลงจะไม่ถูกปฏิเสธอย่างแน่นอน เมื่อทุกอย่างที่เรารู้ว่าผิดได้รับการแก้ไขให้ถูกต้องแล้ว เราจะมั่นใจได้ว่าพระเจ้าจะทรงตอบคำที่เราทูลขอ คุณความดีของเราเองไม่อาจทำให้เราเป็นที่โปรดปรานของพระเจ้าได้ แต่คุณความดีของพระเยซูคริสต์ต่างหากที่ช่วยเราทั้งหลายให้รอด พระโลหิตของพระองค์ชำระเราให้สะอาด ถึงกระนั้นเราก็ยังต้องทำในส่วนของเราเพื่อเป็นที่ยอมรับของพระเจ้า

หลักเกณฑ์อีกประการหนึ่งของการอธิษฐานที่เกิดผลคือความเชื่อ “ผู้ที่จะมาเฝ้าพระเจ้านั้น ต้องเชื่อว่าพระองค์ทรงดำรงพระชนม์อยู่ และพระองค์ทรงเป็นผู้ประทานบำเหน็จแก่คนเหล่านั้นที่แสวงหาพระองค์” (ฮีบรู 11:6) พระเยซูตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์ว่า “เมื่อพวกท่านอธิษฐานขอสิ่งใด จงเชื่อว่าได้รับ แล้วพวกท่านจะได้รับสิ่งนั้น” (มาระโก 11:24) แล้วเราเชื่อตามที่พระองค์ตรัสไว้หรือไม่

พระสัญญาข้อนี้ไม่มีขอบเขตจำกัด พระองค์ผู้ทรงสัญญาไว้นั้นทรงสัตย์ซื่อ เมื่อเราไม่ได้รับตามสิ่งที่ทูลขอ หรือในเวลาที่ปรารถนา เราก็ควรเชื่อว่าพระเจ้าทรงสดับและจะทรงตอบคำอธิษฐานของเรา มนุษย์เรามักจะผิดพลาดและไม่สามารถมองเห็นการณ์ไกล จนบางครั้งเราทูลขอในสิ่งที่อาจไม่เป็นพรแก่ตนเอง แต่พระบิดาผู้สถิตในสวรรค์ทรงตอบคำอธิษฐานของเราด้วยความรัก โดยประทานสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรา คือสิ่งที่เราเองคงปรารถนาถ้าพระเจ้าทรงเปิดตาให้เราได้เห็นสิ่งต่างๆ ตามความเป็นจริง เมื่อดูเหมือนว่าคำอธิษฐานไม่ได้รับคำตอบ จงยึดมั่นในพระสัญญา เพราะเราจะได้รับคำตอบอย่างแน่นอนในเวลาอันควร และพระพรที่เราต้องการที่สุดก็จะมาถึงเรา แต่การอ้างว่าพระเจ้าจะต้องตอบคำอธิษฐานตามความปรารถนาของเราในทุกรายละเอียดนั้นถือว่าเป็นการทึกทักไปเอง พระเจ้าทรงมีพระปัญญาเกินกว่าที่จะผิดพลาดได้ และทรงประเสริฐเกินกว่าที่จะทรงหวงสิ่งดีใดๆ ไว้จากผู้ที่ดำเนินชีวิตอย่างเที่ยงธรรม ดังนั้นอย่ากลัวที่จะไว้วางใจในพระองค์ แม้จะยังไม่เห็นคำตอบในทันทีก็ตาม จงเชื่อมั่นในพระสัญญาที่แน่นอนของพระองค์ที่ว่า “จงขอแล้วจะได้”

หากมัวแต่กลัวและสงสัย หรือพยายามคลี่คลายทุกปัญหาที่เรายังมองเห็นไม่ชัดก่อนที่จะวางใจเชื่อ ความยุ่งยากต่างๆ ก็จะยิ่งเพิ่มทวีขึ้น แต่ถ้าเรามาหาพระเจ้าโดยรู้สำนึกว่าตนมีความอ่อนแอและต้องการที่พึ่ง คือเข้าเฝ้าพระองค์ในสภาพที่เป็นอยู่ และด้วยการถ่อมใจเชื่อในพระองค์ พร้อมนำเอาความต้องการของเรามาทูลต่อพระเจ้า พระองค์ทรงพร้อมที่จะสดับฟังการร้องทูลของเรา และจะทรงส่องแสงสว่างเข้ามาในใจของเรา ด้วยว่าพระองค์ทรงสัพพัญญู ทรงรู้แจ้งเห็นจริงถึงสรรพสิ่งในจักรวาล และทรงครอบครองทุกสิ่งด้วยพระวจนะตามน้ำพระทัยของพระองค์ การอธิษฐานด้วยความจริงใจจะนำเราให้เชื่อมสัมพันธ์กับพระปัญญาอันไร้ขอบเขตของพระเจ้า พระผู้ไถ่จะทอดพระเนตรมายังเราด้วยความรักและเอ็นดู และจะทรงวางพระหัตถ์เหนือเราอย่างอ่อนโยน แม้ในบางครั้งเราอาจไม่เห็นหลักฐานหรือสัมผัสได้ก็ตาม

เมื่อเราเข้าเฝ้าพระเจ้าเพื่อทูลขอพระเมตตาและพระพรจากพระองค์ ถ้าเรามีจิตใจที่ขาดความรักหรือไม่ให้อภัย เราจะอธิษฐานได้อย่างไรว่า “ขอทรงยกบาปผิดของพวกข้าพระองค์เหมือนพวกข้าพระองค์ยกโทษบรรดาคนที่ทำผิดต่อข้าพระองค์” (มัทธิว 6:12) ถ้าเราคาดหวังให้พระเจ้าทรงสดับคำอธิษฐานของเรา เราก็ต้องให้อภัยคนอื่นในลักษณะเดียวกันและมากเท่ากับที่เราหวังจะได้รับการอภัยจากพระองค์

ความมานะอดทนในการอธิษฐานเป็นเงื่อนไขอย่างหนึ่งของการได้รับ เราต้องอธิษฐานอย่างสม่ำเสมอหากเราต้องการเติบโตในความเชื่อและประสบการณ์ “จงขะมักเขม้นอธิษฐาน” และ “จงอุทิศตัวในการอธิษฐาน จงเฝ้าระวังในเรื่องนี้ด้วยการขอบพระคุณ” (โรม 12:12; โคโลสี 4:2) เปโตรเตือนผู้เชื่อให้ “มีสติสัมปชัญญะ และจงรู้จักสงบใจเพื่อการอธิษฐาน” (1 เปโตร 4:7) อัครทูตเปาโลสอนว่า “จงทูลขอทุกสิ่งต่อพระเจ้าด้วยการอธิษฐานและการอ้อนวอนพร้อมกับการขอบพระคุณ” (ฟีลิปปี 4:6 TNCV) และยูดากล่าวว่า “ท่านที่รักทั้งหลาย…จงอธิษฐานโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ จงรักษาตัวให้อยู่ในความรักของพระเจ้า” (ยูดา 20, 21) การอธิษฐานอย่างไม่ลดละเป็นการเชื่อมสัมพันธ์กับพระเจ้าอย่างไม่ขาดสาย เพื่อให้ชีวิตจากพระองค์หลั่งไหลเข้าสู่ชีวิตของเรา และจากชีวิตของเรา ความสะอาดบริสุทธิ์จะหลั่งไหลกลับไปสู่พระองค์

จงอธิษฐานอย่างขะมักเขม้นเพราะเป็นสิ่งจำเป็น อย่าให้มีสิ่งใดมาขัดขวาง จงพยายามทุกวิถีทางที่จะรักษาการสื่อสัมพันธ์ระหว่างพระเยซูและจิตวิญญาณของท่าน จงแสวงหาทุกโอกาสเพื่อที่จะไปยังสถานที่ที่มีการอธิษฐานเป็นประจำ ผู้ที่มุ่งมั่นที่จะติดสนิทกับพระเจ้าอย่างแท้จริงจะเข้าร่วมในการประชุมอธิษฐาน พวกเขาจะมีความพร้อมที่จะทำหน้าที่อย่างสัตย์ซื่อ และจะมีความกระตือรือร้นที่จะรับพระพรทุกอย่างที่พระเจ้าทรงเตรียมไว้ให้ในการประชุมนั้น พวกเขาจะใช้ทุกโอกาสเพื่อไปในที่ที่จะได้รับแสงสว่างจากสวรรค์

เราควรมีการอธิษฐานในครอบครัว และเหนือสิ่งใดจะต้องไม่ละเลยการอธิษฐานเป็นการส่วนตัว เพราะนี่คือชีวิตฝ่ายจิตวิญญาณ เป็นไปไม่ได้ที่จิตวิญญาณจะเจริญขึ้นได้หากเราละเลยการอธิษฐาน การอธิษฐานร่วมกับครอบครัวหรือร่วมกับคนอื่นเท่านั้นไม่พอ แต่จงปลีกตัวตามลำพังและเปิดใจต่อพระเจ้าผู้ทรงชันสูตรจิตใจ เมื่ออธิษฐานเป็นการส่วนตัว ควรมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่ได้ยิน ภาระในใจเราที่ทูลอธิษฐานก็ไม่ควรเข้าหูของผู้ที่สอดรู้สอดเห็น ในการอธิษฐานตามลำพังเราจะปลอดจากอิทธิพลและความวุ่นวายของสิ่งรอบข้าง จิตวิญญาณจะสงบในขณะที่แสวงหาพระเจ้าด้วยความร้อนรน พระคุณอันหวานชื่นจะหลั่งไหลจากพระองค์และจะดำรงอยู่กับเรา พระองค์ทรงเห็นในที่ลี้ลับ และทรงสดับฟังคำอธิษฐานที่มาจากใจ ด้วยความเชื่ออันสงบและเรียบง่าย จิตวิญญาณจะสื่อสัมพันธ์กับพระเจ้า พร้อมทั้งรวบรวมแสงสว่างจากพระองค์เพื่อเสริมกำลังและค้ำจุนตนในการต่อสู้กับซาตาน ด้วยว่าพระเจ้าทรงเป็นป้อมปราการอันเข้มแข็งของเรา

จงอธิษฐานในที่ส่วนตัว และในขณะที่ใช้ชีวิตประจำวันจงยกจิตใจขึ้นไปหาพระเจ้าบ่อยๆ ท่านเอโนคดำเนินชีวิตไปกับพระเจ้าด้วยวิธีนี้1 การอธิษฐานในใจจะเป็นดั่งเครื่องหอมอันล้ำค่าที่ลอยขึ้นไปยังพระที่นั่งแห่งพระคุณ ซาตานจะไม่สามารถเอาชนะผู้ที่มีจิตใจจดจ่ออยู่กับพระเจ้าเช่นนี้ได้

ไม่มีสถานที่ไหนหรือเวลาใดที่ไม่เหมาะในการทูลขอความช่วยเหลือจากพระเจ้า ไม่มีอะไรที่จะขัดขวางเราไม่ให้เงยหน้าขึ้นอธิษฐานอย่างจริงจังได้ ไม่ว่าจะอยู่ท่ามกลางฝูงชนบนท้องถนน หรืออยู่ระหว่างการติดต่อธุรกิจ เราก็สามารถทูลวิงวอนขอการทรงนำจากพระเจ้าได้เสมอ เช่นเดียวกับเนหะมีย์เมื่อท่านทูลขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าในขณะที่เข้าเฝ้ากษัตริย์อารทาเซอร์ซีส2 ไม่ว่าอยู่ที่ใดเราก็สามารถหามุมสงบเพื่อเข้าเฝ้าพระเจ้าได้ เราควรเปิดประตูหัวใจไว้เสมอและอธิษฐานเชิญให้พระเยซูเข้ามาประทับในหัวใจในฐานะแขกผู้มีเกียรติจากสวรรค์

แม้บรรยากาศรอบตัวเราจะมัวหมองและเป็นพิษ แต่เราสามารถดำเนินชีวิตท่ามกลางบรรยากาศบริสุทธิ์แห่งสวรรค์ได้ โดยไม่จำเป็นต้องรับพิษนั้นเข้าไป การเข้าเฝ้าพระเจ้าด้วยการอธิษฐานอย่างจริงใจจะช่วยปิดกั้นจินตนาการที่สกปรกและความคิดที่ไม่บริสุทธิ์ทั้งปวง ผู้ที่เปิดใจรับเอาพระพรและความช่วยเหลือจากพระเจ้าจะดำเนินชีวิตในบรรยากาศที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่าบรรยากาศของโลกนี้ และจะมีการสื่อสัมพันธ์กับสวรรค์อย่างต่อเนื่อง

เราจำเป็นต้องเข้าใจถึงพระลักษณะและน้ำพระทัยของพระเยซูและคุณค่าของชีวิตนิรันดร์มากยิ่งขึ้น ลูกๆ ของพระเจ้าควรซาบซึ้งถึงความงดงามของความบริสุทธิ์ และเพื่อให้บรรลุผลดังกล่าว เราควรทูลขอให้พระเจ้าทรงเผยความจริงแห่งสวรรค์ให้แก่เรา

จงหันจิตวิญญาณขึ้นไปหาพระเจ้า เพื่อพระองค์จะได้ประทานบรรยากาศแห่งสวรรค์แก่เรา เราสามารถดำเนินชีวิตใกล้ชิดพระเจ้าจนกระทั่งเราจะหันหน้าไปหาพระองค์อย่างเป็นธรรมชาติทุกครั้งที่เผชิญกับความยากลำบากที่คาดไม่ถึง เหมือนดังดอกไม้ที่หันไปหาดวงอาทิตย์ ฉันใดก็ฉันนั้น

จงนำเอาความปรารถนา ความยินดี ความโศกเศร้า ความกังวล และความกลัวทั้งสิ้นของท่านไปทูลต่อพระเจ้า เพราะเราไม่มีทางที่จะทำให้พระองค์ทรงเหนื่อยหน่ายได้เลย พระองค์ผู้ทรงรู้จำนวนเส้นผมบนศีรษะของท่านนั้น ย่อมไม่เมินเฉยต่อความปรารถนาของบุตรทั้งหลายของพระองค์ “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตากรุณา” (ยากอบ 5:11 TNCV) พระเจ้าทรงเห็นใจในความทุกข์โศกของเรา และทรงสดับฟังด้วยพระทัยแห่งความรักเมื่อเราร้องทูลความทุกข์ในใจต่อพระองค์ จงนำทุกสิ่งที่ทำให้ใจว้าวุ่นมาทูลต่อพระองค์ ไม่มีสิ่งใดที่หนักเกินสำหรับพระองค์ เพราะพระองค์ทรงค้ำจุนโลกทั้งหลาย และทรงปกครองเหนือทุกสิ่งในจักรวาล ในทางกลับกันไม่มีสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับสันติสุขของเราที่เล็กเกินไปจนพระองค์จะทรงมองข้าม ไม่มีช่วงไหนในประสบการณ์ชีวิตของเราที่มืดมนเกินกว่าที่พระองค์จะทรงรับรู้ได้ ไม่มีสิ่งใดที่ยุ่งยากเกินไปจนพระองค์ไม่สามารถคลี่คลายได้ ทุกครั้งที่ลูกผู้ต่ำต้อยที่สุดประสบอันตราย ทุกครั้งที่รู้สึกวิตกกังวล ทุกครั้งที่มีความชื่นชมยินดี และทุกครั้งที่อธิษฐานด้วยความจริงใจ พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ทรงเห็นและทรงเอาพระทัยใส่ทันที “พระองค์ทรงรักษาคนที่ใจแตกสลายและทรงพันแผลให้เขา” (สดุดี 147:3) พระเจ้าทรงมีสัมพันธภาพกับมนุษย์แต่ละคนอย่างใกล้ชิดและสมบูรณ์ เสมือนว่าไม่มีมนุษย์คนอื่นในโลกให้พระองค์ทรงดูแล เหมือนกับว่าพระบิดาประทานพระบุตรของพระองค์เพื่อไถ่บาปให้คนนั้นแต่ผู้เดียว

พระเยซูตรัสว่า “พวกท่านจะทูลขอในนามของเรา และเราจะไม่บอกท่านว่าเราจะอ้อนวอนพระบิดาเพื่อท่าน เพราะว่าพระบิดาเองก็ทรงรักพวกท่าน” “เราได้เลือกพวกท่าน…สิ่งใดที่พวกท่านทูลขอในนามของเรา พระบิดาจะประทานแก่พวกท่าน” (ยอห์น 16:26, 27; 15:16 TNCV) แต่การอธิษฐานในพระนามของพระเยซูมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าการเพียงแต่เอ่ยถึงพระนามของพระองค์เมื่อขึ้นต้นหรือลงท้ายของการอธิษฐานเท่านั้น แต่เป็นการอธิษฐานตามน้ำพระทัยและเจตนารมณ์ของพระเยซู ในขณะที่เชื่อวางใจในพระสัญญา พึ่งพาพระคุณของพระองค์ และเจริญรอยตามพระราชกิจของพระองค์

พระเจ้าไม่ได้ทรงบอกให้ใครอยู่อย่างฤๅษีหรือนักบวชที่ปลีกตัวออกจากสังคมเพื่ออุทิศตนให้กับการนมัสการ เราควรดำเนินชีวิตตามแบบอย่างของพระคริสต์ คือแบ่งเวลาอธิษฐานตามลำพัง และมีเวลารับใช้ฝูงชน ผู้ที่เอาแต่อธิษฐานโดยไม่ลงมือทำอะไรเลย ไม่ช้าเขาก็จะเลิกอธิษฐาน และถ้าไม่เลิก การอธิษฐานนั้นก็จะกลายเป็นเพียงพิธีกรรมที่ไร้ชีวิต เมื่อมีคนแยกตัวออกจากสังคม แล้วละทิ้งหน้าที่ของคริสเตียนและการแบกกางเขน เขาก็จะไม่รู้ว่าจะอธิษฐานเผื่ออะไร พระคริสต์ทรงทุ่มเททำงานเพื่อคนเหล่านั้น แต่ถ้าเขาเลิกทุ่มเททำงานรับใช้พระองค์ ไม่ช้าก็จะหมดแรงจูงใจในการนมัสการ และการอธิษฐานจะเน้นอยู่แต่เรื่องของตัวเอง เขาจะไม่สามารถอธิษฐานเผื่อความต้องการของเพื่อนมนุษย์หรือการเสริมสร้างอาณาจักรของพระคริสต์ และจะไม่สามารถทูลขอเรี่ยวแรงเพื่อออกไปทำงานรับใช้ได้เลย

เราสูญเสียพระพรเมื่อเราละเลยสิทธิพิเศษในการพบปะหนุนใจกันในการรับใช้พระเจ้า ความจริงในพระวจนะของพระองค์จะค่อยๆ จืดจางและหมดความสำคัญไปจากใจของเราในที่สุด จิตใจจะหยุดตอบสนองต่อคำสอนอันศักดิ์สิทธิ์ของพระคัมภีร์ จนไม่ได้รับการขัดเกลาด้วยพระวจนะ ส่งผลให้จิตวิญญาณถดถอยลง การคบหาสมาคมกันระหว่างคริสเตียนก็จะเกิดความเสียหายอย่างมากถ้าขาดความเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน ผู้ที่ปิดกั้นตัวเองให้อยู่แต่ลำพังไม่ได้ดำเนินชีวิตตามพระประสงค์ของพระเจ้า การฝึกฝนตนเองให้อยู่ร่วมกับผู้คนอย่างเหมาะสมจะช่วยให้เราเห็นอกเห็นใจผู้อื่น และเป็นช่องทางในการพัฒนาตนเองให้เข้มแข็งเพื่อการรับใช้พระองค์

หากคริสเตียนจะพบปะพูดคุยกันถึงความรักของพระเจ้าและความจริงอันล้ำค่าของการไถ่มนุษย์ให้รอด จิตใจของพวกเขาก็จะได้รับการฟื้นฟู และพวกเขาจะหนุนจิตชูใจซึ่งกันและกัน เราสามารถรู้จักพระบิดาของเราในสวรรค์มากขึ้นทุกวัน และรับประสบการณ์ใหม่ในพระคุณของพระองค์อยู่เสมอ แล้วจะทำให้เราปรารถนาที่จะประกาศความรักของพระองค์ และในขณะที่แบ่งปันนั้น ใจของเราก็จะยิ่งอบอุ่นและจะได้รับการเสริมกำลัง ถ้าเราได้คิดและพูดถึงพระเยซูมากขึ้นและลดการหมกมุ่นเรื่องของตัวเองลง พระองค์จะสถิตกับเรามากขึ้น

ถ้าเราเพียงแต่คิดถึงพระเจ้าทุกครั้งที่เห็นหลักฐานของการคุ้มครองดูแลของพระองค์ เราก็คงจะคิดถึงพระองค์อยู่ตลอดเวลา และมีความปรารถนาที่จะกล่าวถึงพระองค์และสรรเสริญพระองค์ ปกติแล้วคนเรามักพูดถึงสิ่งฝ่ายโลกเพราะมีความสนใจในสิ่งเหล่านั้น และก็พูดถึงเพื่อนๆ เพราะความรักที่เรามีต่อเขา เพราะความทุกข์สุขของเราได้ผูกพันอยู่กับพวกเขา แต่เหตุผลที่จะรักพระเจ้าย่อมมีมากกว่าการรักเพื่อนอย่างไม่อาจเทียบกันได้ การให้พระองค์เป็นศูนย์กลางความคิดของเราควรจะเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ และการเทิดทูนความดีและฤทธานุภาพของพระองค์ควรเป็นสิ่งที่ปกติที่สุดในโลก พระเจ้าไม่ได้ประทานของดีอันล้ำค่าแก่เราเพื่อให้เราหมกมุ่นอยู่กับสิ่งเหล่านั้นจนลืมที่จะถวายความรักแด่พระองค์ ตรงกันข้าม สิ่งดีงามที่พระองค์ประทานให้นั้นมีไว้เพื่อเตือนใจให้เราระลึกถึงพระองค์อยู่เสมอ และนำให้เราผูกพันกับพระองค์ด้วยสายใยแห่งความรักและความซาบซึ้งในพระคุณ ความคิดของเรามักจะจมอยู่กับเรื่องของโลกนี้มากเกินไป ขอให้เราเงยหน้าขึ้นไปยังประตูที่เปิดออกของสถานนมัสการแห่งสวรรค์ และพินิจถึงแสงรัศมีของพระเจ้าที่ปรากฏบนพระพักตร์ของพระคริสต์ ผู้ทรงสามารถ “ช่วยบรรดาผู้ที่มาถึงพระเจ้าโดยทางพระองค์ได้อย่างสมบูรณ์” (ฮีบรู 7:25 TNCV)

เราควรสรรเสริญพระเจ้ามากขึ้น “เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ เพราะการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์ที่มีต่อมนุษย์ทั้งหลาย” (สดุดี 107:8) การนมัสการหรือการเฝ้าเดี่ยวของเราไม่ควรเป็นแต่เรื่องการทูลขอและการรับเอาเท่านั้น อย่ามัวเอาแต่คิดถึงความต้องการของตัวเองจนลืมที่จะระลึกถึงพระพรที่ได้รับ คนเราไม่เคยอธิษฐานมากเกินไปอยู่แล้ว และก็ไม่ได้ขอบพระคุณเท่าที่ควร ถึงแม้เราได้รับพระเมตตาจากพระเจ้าอยู่เสมอ แต่เราแทบจะไม่ได้แสดงออกถึงการขอบพระคุณ ยิ่งไปกว่านั้นเราก็สรรเสริญพระองค์น้อยเหลือเกินสำหรับสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำเพื่อเรา

ในสมัยโบราณ พระเจ้าทรงบัญชาชาวอิสราเอลว่า เมื่อพวกเขาร่วมประชุมกันเพื่อนมัสการพระองค์ “จงรับประทาน ณ เบื้องหน้าพระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของท่าน พวกท่านและครอบครัวจงยินดีในทุกสิ่งที่ลงแรงกันทำ เพราะพระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของท่านให้พรท่าน” (เฉลยธรรมบัญญัติ 12:7 NTV) สิ่งที่กระทำเพื่อถวายเกียรติแด่พระเจ้าควรทำด้วยความชื่นชมยินดี ด้วยการร้องเพลงสรรเสริญและการขอบพระคุณ ไม่ใช่ด้วยท่าทีที่เศร้าสร้อย

พระเจ้าของเราทรงเป็นพระบิดาผู้อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยพระเมตตา การนมัสการและการรับใช้พระองค์ไม่ควรเป็นเรื่องที่น่าเศร้าหรือไม่สบายใจ แต่ควรเป็นเรื่องที่น่ายินดี พระเจ้าไม่ทรงปรารถนาให้ลูกๆ ของพระองค์ผู้ซึ่งพระองค์ทรงไถ่ไว้ด้วยราคาสูงให้ดำเนินชีวิตราวกับว่าพระองค์ทรงเป็นเจ้านายที่เข้มงวดและดุร้าย พระองค์ทรงเป็นมิตรสหายที่ดีที่สุด เมื่อพวกเขามานมัสการพระองค์ พระองค์ทรงปรารถนาที่จะสถิตอยู่กับพวกเขาเพื่ออวยพรและปลอบประโลม และเสริมจิตใจของพวกเขาด้วยความรักและความยินดี พระเจ้าทรงปรารถนาให้ลูกๆ ของพระองค์ได้รับความชูใจในการรับใช้พระองค์ และให้เห็นว่าการรับใช้นั้นเป็นเรื่องที่น่าพึงพอใจมากกว่าความยากลำบาก พระองค์ทรงปรารถนาให้ผู้ที่เข้ามานมัสการพระองค์กลับไปพร้อมกับความคิดอันทรงคุณค่าถึงความรักและความห่วงใยของพระองค์ เพื่อพวกเขาจะมีกำลังใจในการปฏิบัติภารกิจทุกอย่างในชีวิตประจำวัน และมีพระคุณของพระองค์ที่ช่วยให้พวกเขารับมือกับทุกสถานการณ์ได้อย่างซื่อสัตย์สุจริต

ให้เราร่วมใจกันพิจารณาใคร่ครวญถึงพระคริสต์และการที่พระองค์ทรงสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน จงให้เรื่องนี้เป็นประเด็นหลักในการสนทนาและเป็นเรื่องที่ทำให้เรามีความชื่นชมยินดีมากที่สุด จงจดจำพระพรทุกอย่างที่ได้รับจากพระเจ้า เมื่อเราตระหนักถึงความรักอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ เราควรมีความพร้อมที่จะมอบทุกสิ่งไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์ เพราะพระหัตถ์นั้นได้ถูกตอกไว้ที่ไม้กางเขนเพื่อเรา

จิตวิญญาณอาจทะยานขึ้นไปใกล้สวรรค์ได้ด้วยปีกแห่งการสรรเสริญ ชาวสวรรค์นมัสการพระเจ้าด้วยบทเพลงและเสียงดนตรี เมื่อเราแสดงออกถึงความรู้สึกขอบพระคุณ เรากำลังเข้าใกล้การนมัสการของเหล่าทูตสวรรค์ “บุคคลที่นำการสรรเสริญมาเป็นเครื่องสักการบูชาก็ให้เกียรติแก่” พระเจ้า (สดุดี 50:23 TKJV) ให้เราน้อมกราบต่อพระผู้สร้างของเราด้วยความชื่นชมยินดี พร้อมด้วย “การขอบพระคุณและเสียงเพลง” (อิสยาห์ 51:3)

  1. ดู ปฐมกาล 5:22–24
  2. ดู เนหะมีย์ 2:1–8